Έχεις την αίσθηση ότι οι άνθρωποι εδώ δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να φορτώνουν τις σούπερ σανίδες του σερφ στα σούπερ αυτοκίνητά τους.

Κυριακή. Μπορείς να μην σκέφτεσαι τίποτα, να πας στην παραλία, να βουτήξεις στα κύματα, να θαυμάσεις τους υπέροχους σέρφερ, να χαζέψεις τους φοίνικες που δεν χωράνε ούτε στον φακό ούτε στα μάτια σου, και... να μην βρίσκεις λόγια για να περιγράψεις αυτό που συμβαίνει. Κάκτοι στο μέγεθος σπιτιού. Μικροί κάκτοι, σχεδόν ίδιοι με αυτούς που μεγαλώνουν σε γλάστρες. Δέντρα που μοιάζουν με χτενισμένα μαλλιά. Τεράστιοι θάμνοι με απίστευτα λουλούδια. Πεντακόσιες χιλιάδες είδη φοινίκων. Άλλοι με τεράστια φύλλα που κρέμονται τόσο χαμηλά που πρέπει να σκύψεις για να περάσεις από κάτω, άλλοι ψηλοί που απλώνουν τα λίγα και μικρά φύλλα τους μόνο στην κορυφή, άλλοι μικροί, ζεστοί, σχεδόν σαν στο σπίτι... Αυτοκίνητα. Ναι, ναι, εγώ η ίδια γράφω για αυτοκίνητα. Πολλά, πάρα πολλά εντυπωσιακά αυτοκίνητα, κάμπριο που λάμπουν στον ήλιο, με έντονα χρώματα, παλιά, καινούργια, ό,τι θέλεις! Στην αυλή υπάρχει ένα παλιό κόκκινο κάμπριο Mustang... Στον δρόμο λίγο πιο πέρα παρκάρει τακτικά μια Ferrari. Από σχεδόν όλα τα αυτοκίνητα προεξέχουν σανίδες του σερφ...

Και περπατάς, κοιτάς όλα αυτά και σκέφτεσαι, τι στο καλό, Work and Travel???