Συλλέγοντας τα θραύσματα των αναμνήσεων, προσπαθείς να τα τοποθετήσεις σε ένα συνολικό μωσαϊκό, να χωρέσεις προσεκτικά κάθε λεπτομέρεια και να τη φυλάξεις σαν θησαυρό για το υπόλοιπο της ζωής σου. Όμως, όσο κι αν προσπαθώ να φέρω τις αναμνήσεις μου σε έναν κοινό παρονομαστή, δυστυχώς, δεν τα καταφέρνω. Ήταν πολύ διαφορετική, αντιφατική, χαοτική, η δική μου Αμερική. Σε ορισμένες στιγμές η γη χανόταν κάτω από τα πόδια μου και φαινόταν ότι η ζωή κρεμόταν από μια κλωστή... Και υπήρχαν φορές που μια και μόνο ημέρα, με το ειδικό βάρος της ευτυχίας που περιείχε, ήταν πιο πολύτιμη από μια ολόκληρη ζωή.

Η δική μου Αμερική είναι ένα κοκτέιλ από έντονες εικόνες, βαθιές εμπειρίες, εξωπραγματικά συναισθήματα. Τη συνταγή του δεν μπόρεσα ακόμα να την αποκρυπτογραφήσω πλήρως, και η επικίνδυνη, στυφή γεύση του έμεινε για πάντα στα χείλη μου.

Αποφάσισα να διηγηθώ μόνο τις πιο σημαντικές και αγαπημένες μου στιγμές, εκείνες τις εντυπώσεις που, σαν τατουάζ, δεν θα σβήσουν ποτέ από το τρυφερό δέρμα της ψυχής μου.