Μου απέρριψαν τη βίζα και ξέρετε τι ένιωσα; Τίποτα. Ήταν σαν να μην κατάλαβα αμέσως τι συνέβη. Μόνο μετά από μια ώρα ξύπνησε μέσα μου η πικρία. Άρχισα να συνειδητοποιώ ότι τα καλοκαιρινά μου όνειρα τελείωσαν.

Οι απορρίψεις ήταν πολλές, ίσως γι' αυτό ήμουν προετοιμασμένος για απόρριψη και ήμουν ήρεμος και μιλούσα στον πρόξενο ήρεμα, χωρίς φόβο. Παρατήρησα ότι δεν τον ένοιαζε καθόλου για μένα και τα όνειρά μου. Αλλά δεν φταίει αυτός, υπήρχαν τόσοι πολλοί φοιτητές εκεί εκτός από μένα, αν σκεφτόταν τον καθένα, το κεφάλι του μάλλον θα εκρηγνυόταν.

Μου έκανε μόνο 4 ερωτήσεις - το όνομά μου, από πού είμαι, πότε ξεκίνησα τις σπουδές μου, τι θα κάνω όταν επιστρέψω από τις ΗΠΑ.

Απάντησα σε όλες τις ερωτήσεις. Είχα όλα τα χαρτιά. Αλλά δεν μου τα ζήτησε καν.

Πέρασαν μερικές μέρες και ακόμα σκέφτομαι από συνήθεια «μόλις τελειώσω το πανεπιστήμιο και σε ένα μήνα, α ναι, εγώ...» και νιώθω άβολα. Ελπίζω να μην χρειαστεί να το περάσετε αυτό.

Η πρεσβεία; Είναι απλό, αλλά μετά...

Καλή τύχη.