Ημέρα Χ: Η συνέντευξη

Το ξύπνημα ήταν πιο δύσκολο από ποτέ. 5 το πρωί, χάλια... Μια απότομη κίνηση και πετάγομαι από το κρεβάτι. Πριν προλάβει το φτωχό μου μυαλό να καταλάβει ότι δεν σκοπεύω να συνεχίσω τον ύπνο σαν όλους τους φυσιολογικούς ανθρώπους, τρέχω στο μπάνιο.

Τρώω πρωινό γρήγορα και νευρικά. Φόβος δεν υπάρχει, αλλά η ένταση δεν με αφήνει. Γρήγορα στο ίντερνετ, ο καιρός -4 βαθμοί. Ναιιι... ντύνομαι όσο πιο ζεστά γίνεται.

Αφελής) αυτά ήταν «καλοκαιρινά» ρούχα για ένα τέτοιο πρωινό.

Καθώς πηγαίνουμε με τη φίλη μου στο μετρό, ο άνεμος μας διαπερνά. Κανένα κασκόλ δεν βοηθά, οι ριπές είναι απότομες και παγωμένες.

Και έξω είναι όμορφα, ο ουρανός αρχίζει να φωτίζει, τα φανάρια καίνε. Η Μόσχα ξυπνά.

Από την ιδέα να επαναλάβω τις ερωτήσεις στο μετρό παραιτούμαι αμέσως. Όχι, έτσι θα ξεχάσεις και τα τελευταία αγγλικά, θα αγχωθείς. Player στα αυτιά, κάτι δυναμικό... Ναι, το «Comatose» είναι ό,τι πρέπει. Και ίσως και το Modern Talking “Last exit to Brooklin”. Πολύ ταιριαστό ?

Ο δρόμος για την πρεσβεία μας είναι ήδη οικείος από τις επισκέψεις στο IEC. Στη χαζή διάβαση (που δεν υπάρχει! Όποιος ήταν εκεί, θα καταλάβει) παρατηρώ τρία κορίτσια, επίσης με φακέλους στα χέρια. Προφανώς για το Work and Travel USA) Εμείς πάντως πήραμε μία τσάντα για τις δυο μας, 100 ρούβλια το κόστος (για να την αφήσουμε για φύλαξη στο αυτοκίνητο του πρακτορείου), αλλά έχουμε το player για να ηρεμήσει το μυαλό, το κινητό για να ενημερώσουμε μετά όλους για τη χαρά μας (ή, ο μη γένοιτο, την αποτυχία), και διάφορα μικροπράγματα.

Ο κόσμος στο μνημείο είναι ήδη πολύς, στέκονται σε κύκλο, πολλοί μόνοι τους. Όλοι μετατοπίζονται από το ένα πόδι στο άλλο, κάποιος διαβάζει το σημείωμα ή πιθανές απαντήσεις, κάποιος προσπαθεί να φανεί θαρραλέος «Και σε μένα δεν είναι καθόλου τρομακτικά». Μόνο που το γέλιο είναι κάπως νευρικό.

Κάνει ήδη κρύο. Ζεστό καλσόν, μάλλινες κάλτσες και μπότες Ugg – προφανώς δεν αρκούν. Τα δάχτυλα στα πόδια μετά βίας κουνιούνται. Και τα καλύτερα έπονται...

Στις 7.30, ούτε λεπτό αργότερα... Ναι; ας πούμε γύρω στις 7.45, φτάνουν από το IEC. Ο Βάνια ανεβαίνει με το μεγάφωνο στα σκαλιά του μνημείου. Τώρα θα γίνει προσκλητήριο; Όχι, προς το παρόν γενικές οδηγίες. Μερικές φορές όλο το πλήθος μας με καθαρά πρόβατο-κοπαδίσιο ένστικτο πηγαίνει πότε προς τη μία πλευρά, πότε προς την άλλη. Γιατί, παρεμπιπτόντως, κανείς δεν κατάλαβε. Κάποιος πήγε κάπου, και όλοι αποφάσισαν ότι πρέπει κι αυτοί ? ας το αποδώσουμε στα νεύρα)

Δίπλα μας πέρασε σε στήλη το πρακτορείο INTEX, στο τέλος – μια κοπέλα με κόκκινη ταμπέλα. Και δεν είναι πολλοί. Και πηγαίνουν προς την αντίθετη κατεύθυνση)

Αλλά εμείς δεν έχουμε χρόνο για αυτούς. Αρχίζουν να μοιράζουν αυτοκόλλητα με τους αριθμούς της σειράς. Μπλιν, έτσι και το σκέφτηκα ότι θα είναι αλφαβητικά. Σύμφωνα με τις λίστες που μας έστειλαν, ήμουν γενικά 76 ? Αποδείχτηκα 86. Περήφανα κλείνω τη μακρυά στήλη του IEC)

Κάθε έναν τον φώναζαν με το επώνυμο, βγαίνεις, σου κολλάνε ένα νούμερο στο μπουφάν (ακριβώς σαν αστεράκι στους Οκτωβριανούς ? ), το δεύτερο το κολλάς στην τσάντα σου ή στον φάκελο με το κινητό και τις κάρτες, παραδίδεις αυτά τα πράγματα στο μικρό αυτοκινητάκι του Κέντρου και τραβάς για τη «μεγάλη και τρομερή» Πρεσβεία, στην ουρά της ουράς, πίσω από τον προηγούμενο αριθμό ? Εμείς είμαστε τυχεροί, τα υπόλοιπα πρακτορεία πήγαιναν μετά.

Σταθήκαμε στο σημείο, ευθυγραμμιστήκαμε καλύτερα. Δεν μπορείς να τρέξεις ιδιαίτερα στους φίλους σε άλλα μέρη της ουράς.

Μετά επιτέλους προχωράμε μπροστά. Πολύ ζωηρά, πιέζοντας τους φακέλους στο στήθος, σαν παρέλαση ? Από την πλευρά γελούν όσοι περιμένουν ακόμα. Και σε μένα φάνηκε αστείο) και αυτό είναι καλό. Λίγο μειώνει την ένταση. Αν και στάσου! Σωστά σκέφτηκα, μόλις αρχίσαμε να παγώνουμε στο μνημείο του Σαλιάπιν, δεν ήταν ώρα για νεύρα. Ήρεμη σαν τανκ? Το κύριο είναι να κρατηθείς.

Από την πλευρά η ουρά μας μοιάζει με φιδάκι. Τώρα στεκόμαστε κατά μήκος του κτιρίου της πρεσβείας, ο άνεμος διαπερνά, τα χέρια παγώνουν ακόμα και με γάντια. Καλά που δεν παρέδωσα τον σκούφο. Οι σπάνιοι περαστικοί κοιτάζουν απαρατήρητα την «πομπή» μας. Ναι, είμαστε εμείς, το πλήθος των φοιτητών που ορμούν στις Πολιτείες για τις διακοπές ?

Αρχίζουμε να επικοινωνούμε μεταξύ μας, προφανώς θα σταθούμε για πολύ. 3 κορίτσια πίσω μου, είναι από το Βόλγκογκραντ, νομίζω. Αγωνιούν, ειδικά η μία από αυτές. 5ο έτος, αν και υπάρχει δουλειά στη Ρωσία, αλλά όλοι ξέρουν – ομάδα κινδύνου. Οι διοργανωτές τους αποκαλούν χαριτολογώντας «VIPs» ?

Γενικά στους διοργανωτές σεβασμός. Εμείς δεν είχαμε καθόλου τέτοια αναστάτωση και ανευθυνότητα, όπως σε άλλα πρακτορεία. Εκεί τα παιδιά κατάφεραν να έρθουν χωρίς εκτυπωμένα σημειώματα της πρεσβείας, τους έδιναν τα δικά μας! Σε κάποιους οι συντονιστές δεν εμφανίστηκαν καθόλου. Μερικοί από το Startravel ρωτούσαν νευρικά τους δικούς μας τι να κάνουν και πώς, λένε, δεν υπάρχουν πουθενά. Εμάς μας «ευθυγράμμιζαν» συνεχώς, μάζευαν ζώνες και άλλα, που δεν επιτρέπεται να μεταφέρεις, μας έδιναν οδηγίες. Και απλά μας ηρεμούσαν λίγο ?

Γενικά έκανε κρύο. Πραγματικά κρύο. Δεν ξέρω τι ώρα μπήκαν οι πρώτοι 10 άνθρωποι, αλλά στις 9.10 στεκόμασταν ακόμα μόνο απέναντι από την έξοδο.

Ναι, τα πρώτα ευτυχισμένα πρόσωπα ? τυχεροί με επώνυμα από Α βγαίνουν από τις πόρτες) Κάποιος με εμφανή ανακούφιση, κάποιος χαμογελά με καθαρά χολιγουντιανό χαμόγελο, κάποιος είναι ακόμα έκπληκτος που πέρασε τελικά. Φυσικά, ερωτήσεις. Μέχρι στιγμής όλα φαίνονται οκ, οι υπάλληλοι του προξενείου είναι σε καλή διάθεση, οι ερωτήσεις δεν είναι δύσκολες, κυρίως πού πηγαίνετε, τι θα δουλέψετε, πού και τι σπουδάζετε κ.λπ.

Στεκόμαστε αρκετά χαρούμενα, κάνουμε πλάκες, κουβεντιάζουμε, ο καθένας λέει πώς είναι με το offer και τα παρόμοια.

Η ουρά κινείται με μεγάλα άλματα. Μία φορά – και είμαστε ήδη σχεδόν στο συρματόπλεγμα, λίγο ακόμα – το φυλάκιο του φρουρού. Μας δίνει τα ρωσικά διαβατήρια, τα οποία προηγουμένως μας είχαν πάρει. Μετά περνάμε σε ένα στενό πέρασμα στον τοίχο της πρεσβείας. Η τελική ευθεία πριν την είσοδο στο κτίριο. Εδώ αρχίζεις να αγχώνεσαι. Κάποιος στην ουρά είπε «Η κορύφωση του άγχους – πριν από τα παράθυρα της συνέντευξης, όταν είσαι ο επόμενος». Πολύ πιθανό...

Άλλος ένας φρουρός ακριβώς στην πόρτα. Έγγραφα στο τραπεζάκι, το μπουφάν ξεκούμπωτο, χέρια στα πλάγια. Έλεγξαν με ανιχνευτή μετάλλων, μπορείς να μπεις ?

Yes! Το πρώτο συναίσθημα – ζεστασιά. Ανακουφισμένα εκπνέουν σχεδόν όλοι) τελικά είχαμε παγώσει.

Πάλι ουρά φιδάκι. Είναι παράδοση εδώ; από το χολ ένας-ένας μπαίνουν στην επόμενη αίθουσα, εκεί όπως στο αεροδρόμιο περνάς από έναν τέτοιο «ιμάντα» τα πανωφόρια, μερικοί – και παπούτσια, αν κατάφεραν να φορέσουν με μεταλλικές αγκράφες. Ο ίδιος – μέσα από τον ανιχνευτή μετάλλων. Ο φρουρός εδώ είναι αρκετά φιλικός. Στα μάτια – κατανόηση.

Και μετά ευθεία και αριστερά, μια μικρή αίθουσα με καρέκλες, τουαλέτες (μπράβο, μελετημένο, πολλοί είχαν ήδη προλάβει να μετανιώσουν που έφαγαν πρωινό). Στεκόμαστε κατά μήκος του αριστερού τοίχου, στην αρχή νομίζουμε – για συνέντευξη. Όχι, ακόμα μόνο για δακτυλικά αποτυπώματα. Γύρω στις 10.10 πλησιάζω στο παραθυράκι. Δίνω έγγραφα – διαβατήριο και το DS-160, βάζω με τη σειρά 4 δάχτυλα του δεξιού χεριού, 4 του αριστερού, ταυτόχρονα και τους δύο αντίχειρες. Τέλος, ευχαριστώ, καλή τύχη. Και σε σας ευχαριστώ ?

Και μετά – το πιο τρομακτικό... επιστρέφουμε στην αίθουσα με τις καρέκλες, τώρα στην ουρά κατά μήκος του δεξιού τοίχου. Αυτό είναι ήδη – εκεί... ενώ αριστερά άλλα πρακτορεία πηγαίνουν για αποτυπώματα. Το Νίζνι Νόβγκοροντ έκανε καλή εντύπωση, αλλά ο συντονιστής τους μας αγχώθηκε λίγο γιατί έλεγε στους δικούς του να βάλουν οπωσδήποτε στο διαβατήριο εκτός από το DS-160 και το σημείωμα της πρεσβείας, και το DS-160 να το υπογράψουν πίσω. Νευρικά στριφογυρίζουμε στα χέρια μας τα έγγραφά μας, φαίνεται υπογεγραμμένο. Ρωτάμε τον συντονιστή μας. Όχι, όλα οκ, μην βάζετε τίποτα πουθενά. Όπως μας είπαν – τα υπόλοιπα έγγραφα μόνο κατόπιν αιτήματος. Μην στριμώχνετε τίποτα περιττό.

Αργά-αργά, με άλματα, προχωράμε μπροστά. Νευρικά. Απέναντι από τη στροφή προς τα παράθυρα για τα αποτυπώματα, σκάλα, μάλλον δύο. Η πρώτη – προς τα παράθυρα για μεταναστευτικές βίζες, υιοθεσία και για νύφες. Οι ταμπέλες είναι αστείες ? πάνω Υιοθεσία, μετά – Νύφες) Εδώ στριμωχνόμαστε αρκετή ώρα, αλλά επιτέλους είμαστε ήδη στα σκαλιά της δικής μας σκάλας. Αν δεν κολλήσεις τον δεξιό ώμο στον τοίχο και τα κάγκελα, βίζα δεν θα δώσουν)))

Μετάφραση: αφήστε να βγουν στον καθαρό αέρα οι τυχεροί, που πήραν ήδη βίζες ?

Όσο στεκόμαστε, φαίνεται το παράθυρο No8. σκέφτομαι, λοιπόν όλα, η τελική ευθεία. Πάλι δίπλα) Πάνω, αριστερά – αίθουσα με 5-6 σειρές καρέκλες, ας καθίσουμε εδώ. Και μπροστά είναι ήδη οι καμπίνες... Είναι μισάνοιχτες, φαίνονται τα παράθυρα. Οι φοιτητές πλησιάζουν, δίνουν τα υποχρεωτικά έγγραφα, τα υπόλοιπα τα βάζουν δίπλα. Σε κάθε παράθυρο – γάντζοι στο ύψος της μέσης για τα πανωφόρια. Βολικό, γιατί δεν είναι ώρα να κρατάς στα χέρια. Ακούγεται μέρος των απαντήσεων των φοιτητών. Φαίνεται όλα πάνε καλά, οι περισσότεροι μιλούν με αυτοπεποίθηση. Έστω και όχι τέλεια, για τον καθένα – 3 λεπτά, μερικές φορές 5. και για τις δικές μας σειρές αναμονής χαμηλόφωνα σε μια μεγάλη κρεμαστή οθόνη κάτι σαν comedy club. Όχι άσχημα, βοηθά να χαλαρώσεις, έστω και εν μέρει. Λοιπόν, η 3η και 4η σειρά πήγαν. Φίλη, καλή τύχη!

Και εμείς περιμένουμε...

Περίπου 15 λεπτά και οι 2 σειρές μας σηκώνονται μπροστά σε φιδάκι, αυτή είναι ήδη πραγματικά η τελική ευθεία, βλέπουμε σχεδόν όλους τους συνεντευκτές. Ξέρουμε ήδη ότι στο 9ο παράθυρο είναι ένας κοκκινομάλλης άντρας, είναι θετικός, και στο 11ο – μια κοπέλα, είναι γλυκιά. Στο 13ο κάποιος είχε προβλήματα, αλλά εδώ προσπάθησε να καταλάβεις, αν φταίει εκείνη η κοπέλα, ή ο άνθρωπος που την ρωτούσε. Δεν ξέρω.

Ααα... βοήθεια. Σχεδόν σειρά. Τρέμουλο υπάρχει. Φόβος δεν υπάρχει, αυτό είναι καλό. Αλλά την ένταση θα ήταν καλύτερα να την κρύψω.

Τέλος, πήγα.

Ναι, 9ο παράθυρο. Λοιπόν, για κάποιο λόγο ήμουν σχεδόν σίγουρη. Ότι έτσι θα γίνει ?

Good morning! – προσπαθώ με ζωηρή φωνή. Χαμόγελο – be nice. Παλτό στον γάντζο, διαβατήριο και DS-160 – στο παράθυρο. Τα υπόλοιπα δίπλα.

Good morning! – το χαμόγελο φαίνεται καλοπροαίρετο.

Κοιτάζει στον υπολογιστή.

How are you?

Θέλω να πετάξω – Εσείς τι νομίζετε?! Μια στιγμή δισταγμού.

Very good!

Are you Polina? – ελέγχει με το DS-160.

Yes, I’m.

Where are you going in the USA?

I’m going to Savage, Maryland.

Where is city Savage?

Ααα... In Maryland – φτύνω, αλλά τι άλλο θέλει να ακούσει;

Well, but is it on the beach?

Α, αυτό είναι. Μπλιν, δεν θυμάμαι καθόλου... Λοιπόν, όπως είναι.

I don’t know exactly where this city is.

Okey.

Μετά γρήγορα και ήδη ήρεμα για το πανεπιστήμιο, σε ποιο σπουδάζω.

Ναι, στο RUDN.

Τι; Δεν άκουσα την επόμενη ερώτηση. Το πρώτο μέρος της πρότασης το κατάπιε κατευθείαν; Ξαναρωτάω.

Α, σχολή. Λοιπόν ναι, φαίνεται οικονομικών, αλλά καλύτερα? έχουμε business και παγκόσμια οικονομία!

Προκαταβολικά λέω ότι My major is public relations.

Κουνάει το κεφάλι.

Μετά όλα εύκολα και απλά. Τι θα δουλέψεις; – Ναυαγοσώστης. - Κολυμπάς καλά; – Ναι, το αγαπώ πολύ αυτό.

Κούνησε το κεφάλι. Κάτι γράφει στο DS-160. Δεν θυμάμαι αν είναι καλό, αλλά δεν είναι ώρα για αυτό. Χαμογελάω. Ναι, το διαβατήριο το έβαλε μακριά! Δεν το επιστρέφει, σημαίνει όλα οκ)))

Ναι, σίγουρα? Χαμογελάει, τα κύρια λόγια “Your visa is approved!”

Yes!!!

Ευχαριστώ, ευχαριστώ, καλή σας μέρα, αντίο)))

Και σε σας)))

Από την ανακούφιση που σε καλύπτει, φαίνεται ότι θα πετάξεις. Τρέχοντας προς την έξοδο, στον δρόμο σε αυτούς που στέκονται ακόμα στη σκάλα – «Καλή τύχη! – Ευχαριστώ!»

Ναι, όλα οκ) ο συντονιστής χαμογελά, υπενθυμίζει να μην χάσω το DS-160.

Ουρά, ελευθερία!!!

Βγαίνω ή μάλλον τρέχω έξω. Ήλιος, γαλάζιος ανοιξιάτικος ουρανός με ελαφρά σύννεφα, το κέντρο της Μόσχας, και μπροστά πίσω από τα κάγκελα μου χαμογελούν η φίλη μου (περιγράφει ήδη τα πάντα στο τηλέφωνο στη μαμά της) και μια παρέα φοιτητών, που βγήκαν πριν από αυτό.

Πηγαίνουμε στις Πολιτείες, το κάναμε, ουρά-ουρά-ουρά!!!