Σε κατάσταση αναμονής. Στον αέρα. Ακόμα και όταν κάνεις ελεύθερη πτώση με αλεξίπτωτο, δεν υπάρχει τέτοια αβεβαιότητα και άγνοια.

Δεν υπάρχει κράτηση. Δεν μπορώ να αγοράσω εισιτήριο για τη Μόσχα. Δεν ξέρω με ποιον από τους Couchsurfers να συνεννοηθώ και γενικά δεν έχω καν χρόνο να σκεφτώ.

Με χίλια ζόρια παραιτούμαι από τη δουλειά μου. Είπα χίλια ψέματα στα κορίτσια για να μην το ματιάσω. Στο αφεντικό είπα την αλήθεια. Παρόλα αυτά μου έβαλε 3 μέρες προειδοποίηση. Έπρεπε να βρω λύση, να ψάξω για αντικαταστάτη. Έτρεχα όλη μέρα και το βράδυ ανακάλυψα ότι ξέχασα την εκπτωτική κάρτα που πρέπει να παραδώσω :( (είναι 30 τοις εκατό έκπτωση τελικά). Θα πρέπει αύριο να σηκωθώ να πάω να υπογράψω το έγγραφο αποχώρησης.

Νόμιζα ότι το χειρότερο είναι η αναμονή για τη συζήτηση με τον Camp Counselor. Αλλά υπάρχουν και χειρότερα μέρη, συγκεκριμένα η καρέκλα του οδοντιάτρου. Παλαιότερα όχι μόνο δεν τις φοβόμουν, αλλά μου άρεσαν κιόλας. Όμως από φέτος άρχισαν τα προβλήματα. Προφανώς λόγω όλου αυτού του άγχους, χρειάστηκε να επισκεφτώ αρκετά συχνά αυτόν τον γιατρό.

Είναι το πιο σιχαμένο πράγμα. 2 ώρες στην καρέκλα του οδοντιάτρου είναι υπερβολή ακόμα και για μένα. Ξαναέφτιαχναν ένα δόντι. Μόνο η 3η αναισθησία απευθείας στο νεύρο έπιασε. Πόνεσα μέχρι δακρύων. Και στο τέλος χάλασε ακόμα και η καρέκλα της. Φρίκη.

Παράξενη κατάσταση. Με τις βαλίτσες έτοιμες και στον αέρα. Περιμένω απαντήσεις. Αλλά δεν έρχονται.