Το ταξίδι μου ξεκίνησε από τη στιγμή που έφτασα στην πολιτεία όπου εργαζόμουν, το Μέριλαντ. Ζούσα σε μια μικρή πόλη, το Λόρελ, και εργαζόμουν ως ναυαγοσώστρια σε μια πισίνα. Για μένα, η δουλειά του ναυαγοσώστη δεν ήταν δουλειά, αλλά διακοπές. Κολυμπούσα συνέχεια και έκανα ηλιοθεραπεία. Επειδή εργαζόμουν μόνη μου ως ναυαγοσώστρια στην πισίνα, έπρεπε να επικοινωνώ συνεχώς με τους επισκέπτες, βελτιώνοντας έτσι πολύ τα αγγλικά μου. Οι ίδιοι οι επισκέπτες με διόρθωναν συχνά και με μάθαιναν πώς να προφέρω τα πάντα σωστά. Έμαθα επίσης λίγα ισπανικά. Ήμουν πολύ τυχερή με τους επισκέπτες, με βοηθούσαν συνέχεια, μου αγόρασαν ένα ποδήλατο για να μην πηγαίνω με τα πόδια. Τους λατρεύω απλά. Πριν φύγω έκλαψα πολύ, ήταν δύσκολο να τους αποχωριστώ.

Το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν να περάσω τα μαθήματα ναυαγοσωστικής. Έπρεπε να βγάλουμε από τον πάτο ένα άτομο 120 κιλών, να κολυμπήσουμε μαζί του και να προσφέρουμε τις πρώτες βοήθειες. Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω ότι το έκανα. Τώρα είμαι πιστοποιημένη ναυαγοσώστρια.