Το ξυπνητήρι χτυπάει στις 4:30 το πρωί. Όχι, δεν τρελάθηκες, απλώς ο φούρνος αρχίζει να ετοιμάζει τα αρτοσκευάσματα στις 5. Σηκώνομαι μαζί με τον Misha για να τον στηρίξω και να ετοιμάσω πρωινό, ξαναπέφτω για ύπνο και σηκώνομαι πάλι στις 8. Στις 9 φτάνουμε με τη Yulia στο ξενοδοχείο.
Το καρότσι – ο πιστός βοηθός της καμαριέρας
"Γιατί να χρειάζεσαι τον ωκεανό, αν μπορείς να κολυμπήσεις σε μια ζεστή πισίνα;"
Για την ακρίβεια, τα ξενοδοχεία είναι τρία, αλλά η ομάδα των καμαριέρων είναι μία. Όλες τους είναι Μεξικανές μεγαλύτερης ηλικίας, που μετά βίας μιλούν αγγλικά. “Clean, dirty, towels, rug, thank you” – αρχίζεις κι εσύ να χρησιμοποιείς μόνο βασικές λέξεις, γιατί αλλιώς δεν σε καταλαβαίνουν. Μαθαίνεις απέξω τον αλγόριθμο των απλών κινήσεων και τα ονόματα μιας ντουζίνας καθαριστικών, μαθαίνεις να στρώνεις όμορφα το κρεβάτι. Μετά από μια εβδομάδα αρχίζεις να νιώθεις ότι υποβαθμίζεσαι. Μετά από τρεις εβδομάδες το συναίσθημα περνάει – και αυτό σε τρομάζει.
Κάθε μέρα χαρακτηρίζεται από τον αριθμό των check-out, των make-up και των φιλοδωρημάτων. Τα φιλοδωρήματα μπορούν να αυξήσουν τα κέρδη σου πάνω από δύο φορές, αλλά το να χτίσεις σχέσεις με τους πελάτες είναι ολόκληρη επιστήμη, συναρπαστική και ακατανόητη.
Τα φιλοδωρήματα σε μορφή φαγητού – μια ιδιαίτερη ευτυχία
Σε μια εύκολη μέρα μπορείς να μην βιάζεσαι και να τελειώσεις στη μία, σε μια δύσκολη – τρέχεις με τη γλώσσα έξω μέχρι τις τέσσερις. Στις πέντε πρέπει να είσαι στο εστιατόριο, αφού πρώτα έχεις περάσει από το σπίτι, έχεις κάνει ντους και έχεις φορέσει τη στολή.
Το βράδυ στο εστιατόριο χαρακτηρίζεται από μία παράμετρο: “busy” ή “not busy”. Στην πρώτη περίπτωση τρέχεις σαν να σε έχουν ζεματίσει, χαμογελάς και μαζεύεις τραπέζια, ενώ η κουζίνα δεν προλαβαίνει να μαγειρέψει και κάνει πολλά λάθη. Μέχρι τις 23:00 μένουν μερικά τραπέζια και εσύ γυρνάς γύρω-γύρω με την ελπίδα ότι θα αδειάσουν. Ο εγκέφαλος δυσκολεύεται πλέον να αντιληφθεί την πραγματικότητα, τα χέρια μουδιάζουν, τα μάτια κλείνουν... Στη δεύτερη περίπτωση – δεν υπάρχει δουλειά, δεν προβλέπονται φιλοδωρήματα, τα κάνεις όλα αργά και από αυτό αποκοιμιέσαι ακόμα πιο γρήγορα. Από το εστιατόριο επιστρέφουμε με τον Misha και τη Yulia, συζητώντας κουρασμένα την ημέρα που πέρασε. Αύριο όλα θα επαναληφθούν.
Ρεπό υπάρχουν μόνο στο εστιατόριο – δηλαδή μισή μέρα μπορείς να την περάσεις σε έναν ευλογημένο ύπνο.
...ναι, κάπως έτσι πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του καλοκαιριού μας. Διάβαζα τις ιστορίες των J-1, αλλά δεν μπορούσα ούτε κατά διάνοια να φανταστώ πόσο δύσκολο θα ήταν. Αν στην αρχή του καλοκαιριού είσαι γεμάτος δυνάμεις και σχέδια, στο τέλος είσαι στυμμένος σαν λεμόνι. Το σώμα πονάει όλο το εικοσιτετράωρο, η μέση που έχει πάθει ζημιά δεν περνάει εδώ και ένα μήνα, και ο ύπνος είναι η μόνη σου διακαής επιθυμία.
Φυσικά, η δουλειά διαφέρει. Φυσικά, ήταν δική μας επιλογή – δεν είναι απαραίτητο να δουλεύεις τόσο σκληρά. Φυσικά, δεν είναι αυτό που φαντάζεσαι όταν ανυπομονείς για το ταξίδι στις ΗΠΑ και δεν είναι αυτό που θέλεις να θυμάσαι μετά – γιατί υπήρχαν πάρα πολλές θετικές στιγμές. Αλλά δεν μπορώ να μην γράψω γι' αυτό. Και θα συμβούλευα τον καθένα που σκοπεύει να επαναλάβει την εμπειρία μας, να αξιολογήσει λογικά τις δυνάμεις του και να μην χτίζει παλάτια στην άμμο. Αν δεν θέλετε με τίποτα να εξαντληθείτε, τότε καλύτερα ψάξτε για θέσεις πωλητών-συμβούλων, φωτογράφων ή σερβιτόρων.
