Όπως αποδείχθηκε, το να γράφεις blog είναι μια τρομερά δύσκολη δουλειά - τα πάντα σε αποσπούν, και ο κύριος αποθαρρυντικός παράγοντας είναι η τεμπελιά, πώς θα μπορούσε να λείπει; Λοιπόν, δεν βλέπω ιδιαίτερο νόημα στο να περιγράψω τα πάθη της μιάμισης μέρας στο τρένο, οπότε θα περάσω κατευθείαν στο γεγονός ότι φτάσαμε ως μια ομάδα τριών αποτυχημένων κοριτσιών στην ένδοξη πόλη Ε. Θυμωμένες, άυπνες, θυμωμένες. Στις τρεις το πρωί. Και μέχρι τις οκτώμισι το πρωί απολαύσαμε τον μακάριο ύπνο στη γνωστή αίθουσα αυξημένης άνεσης. Πεντακόσια ρούβλια, παρεμπιπτόντως, πληρώσαμε. Δεν είναι καλό, σύντροφοι.

Αφού καταλάβαμε το όχι λιγότερο ένδοξο μετρό της Ε., στις 9:30 στεκόμασταν ήδη σαν αγάλματα φυλάσσοντας την είσοδο σε ΑΥΤΟ. Εδώ, παρεμπιπτόντως, για να ολοκληρώσω τα κοριτσίστικα παράπονα, αξίζει να αναφέρω την παραπάνω ανθυγιεινή κατάσταση της ψυχής εκείνη τη στιγμή. Με μια μάλλον υστερική αντίληψη του κόσμου, με κατέλαβε ξαφνικά μια ανθυγιεινή αδιαφορία, η οποία εκφραζόταν στο ότι δεν φοβόμουν ούτε στο σπίτι, ούτε στον σταθμό, ούτε στο τρένο κ.λπ. Έτσι, στεκόμενη μπροστά στο πολυαναμενόμενο προξενείο και ακούγοντας τις καθολικές σκυθρωπές αναφορές για μαζικές απορρίψεις, άρχισα να διασκεδάζω σοβαρά. Όχι, μάλλον με έπιασε, συγχωρήστε με, ένα γέλιο αυτού του ίδιου ανθυγιεινού χαρακτήρα.

Η συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι ένας άγνωστος κύριος έπρεπε να συζητήσει μαζί μου για τον καιρό και να βγάλει ετυμηγορία για το πόσο άξια είμαι να επισκεφθώ τις ΗΠΑ, τουλάχιστον με εξόργιζε και... με έκανε να γελάω. Λοιπόν, όντας σε αυτή τη, για να το θέσω ήπια, ανεβασμένη διάθεση, μπήκα στο προξενείο και αφού πέρασα τις τυπικές διαδικασίες, που συνοδεύονταν από βαριές πόρτες και ταραγμένα πρόσωπα των υποψηφίων, άρχισα να περιμένω με δέος. Ελεύθερη μετάφραση: Εγώ – Γεια, τι κάνεις; Πρόξενος – Ω, γεια, όχι άσχημα, όχι άσχημα, εσύ; Εγώ – Ω, όλα είναι τόσο υπέροχα, τι υπέροχη μέρα, τι υπέροχη που είμαι και το τραγουδάκι μου. Π (με γουρλωμένα μάτια) – Υπέροχη μέρα;! Βρέχει καταρρακτωδώς! Εγώ (συνθέτοντας με έμπνευση) – Λατρεύω τη βροχή και γενικά κάθε μέρα είναι υπέροχη. Π – [ακατάληπτα λόγια]. Εγώ – O_o Συγγνώμη, τι; Π – Αν αγαπάς τόσο πολύ τη βροχή, έχεις πάει σε εκείνη την ιστοσελίδα, όπου μπορείς να ακούσεις αυτή τη βροχή; Εγώ (εμπνευσμένη από το γεγονός ότι όντως είχα πάει) – Είναι η ιστοσελίδα όπου μπορείς να ακούσεις διάφορους ήχους της φύσης, όπως κύματα ή θόρυβο δάσους και κελαηδίσματα πουλιών; Ναι, την αγαπώ. Π – Εντάξει, τι είναι το Viva Bene; Εγώ – Είναι το μέρος όπου θα δουλέψω στην πολιτεία της Μασαχουσέτης στην πόλη Worcester. Π – Τι θα κάνεις εκεί; Εγώ – Εννοείτε τα καθήκοντά μου; Π – Ναι. Εγώ – Αυτά και εκείνα. Π – Εντάξει, και πώς βρήκες αυτή τη δουλειά; Εγώ – Μόνη μου στο διαδίκτυο. Π – Και πού αλλού έχεις πάει στο εξωτερικό; Εγώ – Εδώ και εκεί. Π – Εντάξει, your visa is approved. Βγαίνοντας με ένα χαζό χαμόγελο από το προξενείο με τα πόδια να τρέμουν, ένιωσα όλη την ένταση των συναισθημάτων που κανονικά θα έπρεπε να είχα νιώσει στην είσοδο. Εκεί με έπιασε.

Ξερά γεγονότα: Η συνέντευξη διήρκεσε περίπου ένα λεπτό και ήταν ένας νεαρός πρόξενος. Το ποσοστό έκδοσης στις 4 Μαΐου ήταν, από τις παρατηρήσεις μου, περίπου 30-40%. Απέρριπταν άτομα με κακή γλώσσα, έντονη προφορά (!), μονότονες απαντήσεις και με έκφραση προσώπου σαν να πηγαίνουν στην αγχόνη. Οπότε όλα είναι στα χέρια σας. Για παράδειγμα, βίζα και εισιτήριο για την Αμερική για τις 20 Μαΐου.

Update: Κάποιος με νοημοσύνη, εξηγήστε μου πώς να κάνω τους διαλόγους να φαίνονται ανθρώπινοι και να κατακτήσω την τέχνη της υποταγής των παραγράφων;