Μόσχα. Ρωσία. Σοκ. Αγένεια. Έσπρωξα κατά λάθος το καρότσι κάποιου και είπα:

• I’m sorry.

Και ο τύπος μου απαντάει στα ρωσικά, στη γλώσσα που ξέρω:

• Κοπέλα μου, στη Ρωσία είμαστε. Μπορείς να μιλάς και ρωσικά.

Εγώ:

• Συγγνώμη, συνήθεια.

Ο τύπος έγνεψε καταφατικά και έφυγε.

Τι;; Έχασαν τις αποσκευές μου;; Μα τις είχαν φορτώσει!! Παρέλαβα μόνο τα μπουκάλια μου από το Duty Free... όλα μου τα πράγματα ήταν προφανώς κάπου στο Παρίσι. Παραλίγο να τρελαθώ...

Τη Βίκα την περιμένει η αδερφή της. Για την Πολίνα θα έρθουν μετά από μερικές ώρες, κι εγώ πρέπει να αγοράσω εισιτήριο για το Νοβοσιμπίρσκ. Κι αυτό έκανα.

Ο αποχαιρετισμός με τα κορίτσια ήταν δύσκολος για μένα. Τις αγάπησα πολύ αυτές τις μέρες, στηρίζαμε πάντα η μία την άλλη και ξεπεράσαμε όλα αυτά μόνο και μόνο επειδή ήμασταν μαζί. Κάθε μία από εμάς συμφώνησε ότι αν είχε μείνει μόνη της, θα είχε πάθει πανικό.

Εξπρές τρένο για το Βνούκοβο. Αυτό είναι αεροδρόμιο;; Ο σταθμός λεωφορείων μας είναι καλύτερος! Είχα την εντύπωση ότι βρέθηκα στη δεκαετία του '90. Όλα φθαρμένα, γκρίζα, μουντά. Κάθομαι μόνη μου. Περιμένω την επιβίβαση. Αεροπλάνο. Μία μόνο σκέψη: Ας φτάσουμε μόνο και να μην πέσουμε κάπου στα Ουράλια Όρη. Έκλεισα τα μάτια μου, απλά τα έκλεισα. Τα ανοίγω, όλοι έχουν ήδη φάει, ενώ εγώ όχι. Είναι δυνατόν να αποκοιμήθηκα; Λογικό! Δεν είχα κοιμηθεί σχεδόν 5 μέρες. Ο αεροσυνοδός είδε ότι ξύπνησα και μου πρότεινε να φάω, κάτι που δεν αρνήθηκα.

Νοβοσιμπίρσκ. Θεέ μου, τι κρύο είναι αυτό! Η μαμά και ο αδερφός μου με περιμένουν. Σπίτι, η γάτα, ο αγαπημένος μου καναπές και το φαγητό της μαμάς! :) Κοιμήθηκα 20 ώρες. Το επόμενο πρωί την ώρα του πρωινού χτυπάει το τηλέφωνο. Τρέχω στο τηλέφωνο και ξέρω ήδη ποιος καλεί:

• Αλό, Κουζνετσόβα Εκατερίνα;

• Ναι.

• Είμαστε από το αεροδρόμιο Τολματσέβο. Οι αποσκευές σας βρέθηκαν...