Հունիսի 16

?11:30 (ԼԱ) Զանգահարում ենք գործակալություն, որն առաջարկում էր մեզ աշխատանք ծերանոցում (այսուհետ՝ «Մանկապարտեզ», ինչպես այստեղ են անվանում): 156 հեռախոսահամար թելադրելուց հետո վերջապես կապվում ենք ադեկվատ մարդու հետ. հարցնում են անգլերենի մասին եւ այն մասին, թե արդյոք մենք չափազանց փխրուն չենք նման ծանր ֆիզիկական աշխատանքի համար: Վստահորեն ԱՅՈ ենք պատասխանում առաջին հարցին եւ ՈՉ՝ երկրորդին, եւ... սպասում ենք վաղվան. խոստացան ճշտել մանրամասները եւ հետ զանգահարել... Անարդյունավետ զանգ:

13:00 (ԼԱ) Կապվում ենք երկրորդ աշխատանքի տեղավորման գործակալության հետ. մատուցողուհիներ են պետք: Երջանկություն կա!

17:30 (ԼԱ) Մեզ վերցնում են Տոմիլա կանգառից (գործակալությունից), եւ մի քրեական տեսքով տղամարդ՝ ճկույթին հսկայական մատանիով: Գնում ենք գործատուի հետ ծանոթանալու:

18:00 (ԼԱ) Հմ... Ժամանում ենք մի մեծ, դեռ կահավորված չէ, բայց արդեն լավ վերանորոգված տուն: Դուրս ենք գալիս պատշգամբ՝ դեպի հսկայական կապույտ լողավազան, որի վերեւում վեր է խոյանում կանաչ բաղեղով պատը. գեղեցկությունն ու պաթոսը գտան միմյանց:

Մեզ դիմավորում է մի փոքր գեր, քունքերին ճերմակած եւ հետ սանրված մազերով հայ: Նրա արտաքինը ոչ պակաս քրեական է, բայց մատանիներն արդեն չորսն են:

Առաջարկվող աշխատանքի էությունը՝ Կազինո: Պոկեր խաղ: Խաղացողները մոտ 20 հոգի են՝ բոլորը հայ: Աշխատանքը շաբաթը երեք անգամ՝ գիշերը: Աշխատավարձը՝ թեյավճարներ (եւ ինչպես հայտնի է՝ այս ազգության մարդիկ Ամերիկայում շատ առատաձեռն են. մեկ հերթափոխի ընթացքում կարելի է վաստակել մոտ $300-$400): Արտաքին տեսքը՝ սեքսուալ՝ բարձրակրունկներ, մինի-կիսաշրջազգեստ (շորտեր, զգեստ), դեկոլտե: «Հայկական սուրճ եփել կարողանալու» պահանջը նույնիսկ չի քննարկվում՝ դա ինքնին հասկանալի է: Երբեմն... հարկավոր է հաճախորդներին մերսում անել՝ հագուստի միջով եւ հենց խաղի ժամանակ: Հեռախոսահամարներ ոչ մեկին չթողնել: Հաճախորդների հետ սեքսն արգելված է (Ներեցեք, իսկ տերերի հետ պարտադի՞ր է: O_o)

-Այսօր կփորձենք ձեզ, կտեսնենք, թե ինչի եք ընդունակ: Ձեր հետեւից կգան 20:40-ին: Մինչ հանդիպում:

20:00 (ԼԱ) Այո, մեզ աշխատանք է պետք: Մենք չենք ուզում տանը նստել, եւ բոլոր տարբերակները պետք է դիտարկվեն: Գոնե խղճի հանգստության համար: Ի վերջո, մեզ գումար է պետք: Պետք է գնալ: Պետք է փորձել... Ով չի ռիսկի դիմում, ինչպես հայտնի է...

Ինչ-որ բան այնուամենայնիվ անհանգստացնում է: Բնակարանում լարված լռություն է, որը հազվադեպ է խախտվում կրկնվող երկխոսությամբ.

-Դե ինչ, գնո՞ւմ ենք:

-Չգիտեմ... Դու ի՞նչ ես կարծում:

-Ես էլ չգիտեմ... Արի գնանք:

-Կամ գուցե ոչ: Իսկ ի՞նչ հագնեմ:

Ընդ որում, մենք երբեմն Տանեչկայի հետ փոխում էինք ռեպլիկները... Պոլիֆոնիայի համար, այսպես ասած...

20:25 (ԼԱ) Խորհուրդ պետք է հարցնել: Այսպես մենք ոչինչ չենք որոշի!!!

Զանգահարում ենք մեր ժամանակավոր, բայց իմաստուն խորհրդատու Նաստյային եւ ներկայացնում ստեղծված իրավիճակը: Նա միանգամից չկարողացավ մեզ միանշանակ պատասխան տալ: Բայց լսելով մերսման եւ կազինոյի մասին, որը ցանկացած պահի կարող է ոստիկանությունը շրջափակել, հաստատ ասաց. «Նստեք տանը!» եւ հաջողություն մաղթեց որոնումներում:

Պե՞տք է արդյոք գրել, թե ինչ թեթեւացումով մենք շունչ քաշեցինք... Զանգահարեցինք Տոմիլային եւ ազնվորեն խոստովանեցինք, որ վախենում ենք: Ինչին ի պատասխան լսեցինք այդ աշխատանքի «հրաշալիության» մասին խճճված փաստարկներ: Միայն ավելորդ անգամ համոզվեցինք «հարցի մութ կողմի» մասին մեր մտքի մեջ:

20:30 (ԼԱ) Վլադն արդեն սպասում է մեզ տան մոտ: Գնում ենք զբոսնելու գիշերային ԼԱ-ով: Ամեն ինչ արդեն տեսել ենք... Բայց ոչ, այսօր մեզ տանում են ադամանդների, տասնյակ զրոներով գների եւ ամենահայտնի բրենդների բուտիկների փողոց... Մեզ տանում են Rodeo Drive: Այո, հենց այստեղ՝ Prada-ի զգեստ փնտրելու համար, եկավ Ջուլիա Ռոբերթսի հերոսուհին «Գեղեցկուհին» ֆիլմում...

Համբուրելով բոլոր ցուցափեղկերը եւ անհնարինության գիտակցումից ծխելով ոչ մեկ ծխախոտ՝ գույների խայտաբղետության, հյուսվածքների բազմազանության եւ խոշորացույցների տակ քարերի փայլի առջեւ, մենք եկանք Starbucks եւ վշտից խմեցինք մի հսկայական բաժակ... տաք սուրճ: Սա ավանդույթ է դառնում... գիշերը սուրճ խմելը)

22:00 (ԼԱ) Մինչ ման էինք գալիս տեսածից հետո արդեն ոչ այնքան հետաքրքիր Ventura-ով, հորինեցինք հանճարեղ մի բան. մենք կիրականացնենք երազանքը՝ կգնանք հարսանեկան զգեստների սրահ Վլադի՝ «թարգմանչի» հետ, որը կպատմի մեր անհաշվելի հարստությունների, հայրիկի միլիոնների եւ այլնի մասին լեգենդը: Եվ մենք կկարողանանք չափել այնքան զգեստ, որքան կուզենանք!!! Ահա սա կլինի հեքիաթ...

22:30 (ԼԱ) Հրաժեշտ տվեցինք մեր ամերիկացի ընկերոջը եւ դիտում ենք «Սիմփսոնները» ամերիկյան հեռուստատեսությամբ) Ոչինչ չենք հասկանում, բայց միեւնույն է՝ շատ ծիծաղելի է:)

Հունիսի 17

?11:30 (ԼԱ) Բարի-բարի լույս:)

20:00 (ԼԱ) Վլադի հետ գնում ենք ամերիկյան բոուլինգ) Ուխ, հիանալի է) Սթրայքեր ենք խփում, երբեմն, իհարկե, վրիպելով եւ բարձրաձայն հայհոյելով (միեւնույն է՝ ոչ ոք չի հասկանում)!!!

Իրավիճակը նույնն է՝ միայն ուղիներն են ավելի շատ: Եվ կոշիկի չափսերը տարբերվում են ռուսականից, բայց մենք առաջին անգամից գուշակեցինք:)

21:30 (ԼԱ) Մեր խաղն ավարտվեց իմ սթրայքով:) Բայց սեզոնի գլխավոր խաղը չի ավարտվել. հեռուստացույցներով բասկետբոլային հանդիպում են ցուցադրում, խաղի վերջին րոպեն է: Լարված են բոուլինգի բոլոր խաղացողները, բոլորը շեղվել են գնդակներից եւ կեգլիներից՝ հայացքները հառելով գնդակներին եւ օղակներին: Լարված պահեր: Վերջին 13 վայրկյանը՝ ամենակարեւորը: Եվ ահա այն՝ LA Lakers-ը առաջ է!!! Նրանք չեմպիոններ են) Իսկ իմ հայրիկն այնքան է երկրպագում նրանց:)

Ամբողջ Լոս Անջելեսը խելագարվել է! Բոլորը գոռում են, գրկախառնվում, մեքենաները ազդանշան են տալիս! շուրջբոլորը այնպիսի իրարանցում է, որ դժվար է պատկերացնել:)

?

Հունիսի 18

Սարսափելի բան է կատարվում!!! – կասեր սիրելի հարեւանուհի Սիսկան: Ահա հիմա իսկապես սկսվեցին «անուղեղ արկածները»...

12:00 (ԼԱ) Առավոտը ոչինչ անսովոր չէր խոստանում: Հակառակը՝ նույնիսկ ամեն ինչ զարգանում էր ստանդարտ եւ ցավալիորեն ծանոթ սյուժեով՝ նախաճաշ, հեռուստացույց, գիրք, լողավազան, արեւայրուք...

Երբ մոտեցա լողավազանին, քաղաքավարի զրուցեցի մենեջերի հետ. նա ասաց, որ լողալ դեռ արժե՝ լողավազանը նոր են լցրել նոր ջրով եւ դեռ չեն հասցրել մաքրել: Ես ժպիտով բացատրեցի, որ հիմար չեմ (դե, ավելի քաղաքավարի, իհարկե) եւ միայն արեւայրուք կընդունեմ) Թույլտվությունը ստացված է!

20:30 (ԼԱ) Մեր հետեւից եկավ նա՝ մեր Մեծ եւ Իսկական Ընկեր Վլադը... (պետք է կարդալ մակերեսային հեգնանքի զգացումով):

-Աղջիկնե՛ր: Հավաքվեք, ես աշխատավարձս ստացել եմ!!! Գնում ենք բար՝ նշելու Lakers-ի հաղթանակը!

21:00 (ԼԱ) Հավաքվեցինք տասնհինգ րոպեում, գնացինք Sunset, «բաց» ծածկի տակ գտնվող բար: Դրա գլխավոր առավելությունը ծխելու հնարավորությունն է՝ առանց տարածքից դուրս գալու, ինչը Ամերիկայում խիստ չի ողջունվում: Եվ նաեւ (ինչը մեզ համար կարեւոր է), նայելով մեր ID-ները, աղջիկը աչքով արեց «անչափահաս զբոսաշրջիկներին» եւ թույլ տվեց խմել: «Մի քիչ»...

22:15 (ԼԱ) Ոչ մի հոգս. թուլացել ենք: Apple Martini ենք խմում, ծովամթերք ենք ուտում՝ հսկայական ծովախեցգետիններ, խեցգետիններ եւ ռակեր՝ յոթ տարբեր սոուսներով... Մմմմ... Եվ նաեւ աչք են շոյում Վլադի նվիրած վարդագույն վարդերը, որոնք միայնակ պառկած են սեղանի սպիտակ սփռոցի վրա...

Ընկեր Վլադի կողմից «Վարդագույն վարդեր Սվետկա Սոկոլովային» երգի կատարումը առաջացրեց մեր համերաշխ ծիծաղը, եւ մենք վերջնականապես թուլացանք...

23:30 (ԼԱ) Աղջիկները ուզում են պարել) Գնում ենք «Key Club»... Հիանալի երաժշտություն, բեմում տղաներ են նվագում. կիթառով մենակատարում է սեւամորթ մի մարդ (նրանց այդպես ենք անվանում, որովհետեւ այլ կերպ նրանք հասկանում են), հետեւում հնչում են ծնծղաներ, ինչ-որ սաքսոֆոնի նման խողովակ եւ եւս մի խումբ գործիքներ, որոնք առաջին անգամ եմ տեսնում: Բեմի վերեւում էկրան է, որը կրկնօրինակում է ելույթ ունեցողներին: Բեմի առջեւ՝ պարահրապարակ, որն էլ մենք նվաճեցինք:)

00:00 (ԼԱ) Ահա այստեղ ամեն ինչ սկսվեց...

Տղան (34 տարեկան, ի դեպ) Վլադը ուզեց հանգստանալ... Ուզեց թուլանալ եւ հիշել, երեւի, որ ինքը տղամարդ է... Իսկական տղամարդ:

Սկզբում թեթեւ եւ ոչինչ չպարտավորեցնող ակնարկները դանդաղ սկսեցին վերածվել «ամեն ինչի համար պետք է վճարել» եւ «եթե չեք ուզում լավով, կլինի վատով» տիպի արտահայտությունների...

Իրականում սարսափելի դարձավ: Գիշեր: Անծանոթ քաղաք եւ պայուսակները նրա մեքենայում: Խաղում ենք «Սվետային վատ է, Սվետան ուզում է քնել» տեսարանը, ինչին նա վայրի ծիծաղով ծիծաղում է եւ երկուսին էլ քաշում պարելու...

Դուրս ենք գալիս փողոց, բոլորովին հարբած Ընկերը փորձում է մի քանի բառ կապել: Ահա այն նվազագույնը, ինչ մենք հասկացանք. (գրաքննությունը պահպանված է, իհարկե)

1. Այս քաղաքը մեր համար չէ, ժամանակն է փախչել Տյումեն («կամ որտեղից որ եկել եք»)
2. Մենք չենք հասկանում կյանքի օրենքները
3. Նա «հաստ եւ մեծ» ունի, բոլորը նրան ուզում են, բայց ինչ-որ պատճառով մեզ դա չի հետաքրքրում
4. Եվ ընդհանրապես սպասեք 20 րոպե, գնամ աղջիկներ «հանեմ» եւ ձեզ տանեմ, եթե արդեն այդպես է...
5. ... իսկ հետո գրելն էլ է զզվելի...

01:00 (ԼԱ) Նա դուրս եկավ: Մենք արդեն թեթեւացած շունչ էինք քաշել, որ արկածների երեկոն ավարտված է... Բայց ոչ, այդպես չէր... Ամեն ինչ նո-ր էր սկսվում... Մեքենայի ճանապարհին մենք, վախից եւ ցրտից իրար ձեռքերը ամուր բռնած, կծում էինք մեր լեզուները, որպեսզի չպատասխանենք նրա անդադար մենախոսությանը կոպտությամբ: Իսկ նա վանկարկում էր. «Մենք հիպի չենք, մենք փանկ չենք, մենք աղջիկներ ենք՝ լեսբուհիներ!!!»: Պետք էր միանգամից ասել եւ այլն, եւ այլն: Պատճառաբանություններն արդեն չէին ընդունվում, բայց մենք որոշեցինք, որ թող այդպես մտածի՝ նույնիսկ ավելի լավ է...

Նստեցինք մեքենան: Գնացինք: «Վլադ, դու վստա՞հ ես, որ նորմալ կհասնես: Դու հարբած ես»:

Ինչպես ջուրը նայեինք. առաջին իսկ եզրաքարը ճանապարհին մերն էր. ամբողջ ուժով բախվեցինք, վեր թռանք (լավ է, որ երկուսս էլ գլխի ընկանք կապվել) - անիվը պատռվեց: Ահա եւ առաջին վթարը Ամերիկայում:)

01:30 (ԼԱ) Ընկերոջ հայհոյանքներից ականջները խցանվում էին, իսկ արդյունքում, չեք հավատա, նա ասաց. «ահա տեսեք, բոլոր անախորժությունները ձեր պատճառով են»:

Ներեցեք, այս տեղում ես չկարողացա լռել. «Այսինքն՝ մենք մեղավոր ենք նրանում, որ բախվեցիր ԴՈՒ՞» - «Այո, հեռացեք այստեղից արագ»:

Նախապես չմոռանալով վարդերը թողնել ավտոմեքենայի հետեւի նստատեղին, մենք դուրս թռանք այնտեղից:

Գիշեր: Օտար քաղաք: Օտար երկիր: Գումարը քիչ է: Ամերիկացիները բարի ժողովուրդ են, միշտ պատրաստ են օգնել: Միշտ, բայց ոչ այսօր: Այսօր բոլորը որոշեցին, որ երկու օտարերկրյա ուսանողուհիները ինչ-որ կերպ ինքնուրույն կգլուխ հանեն...

Զսպելով քթարտադրությունը եւ հիստերիկ ծիծաղը, հաղթահարելով շփոթմունքը եւ կոկորդին հասած լիակատար աննշանության զգացումը, զանգահարում ենք Նաստյային... Որտեղի՞ց մենք ընկանք նրա գլխին...

02:00 (ԼԱ) Նա արդեն քնած էր, բայց եկավ մեզ օգնության: Բառեր չկան: Միայն հույզեր: Երեւի պետք չէ ասել, թե մենք ինչպես էինք մեզ զգում նրա առջեւ. «ամոթ» բառը բացարձակապես չի համապատասխանում, այն լիարժեք չի արտահայտում մեր վիճակը այդ պահին...

Իսկ մինչ սպասում էինք, շատ էինք մրսել. մտանք շուրջօրյա ռեստորան: Մեզ բերեցին անվճար ջուր սառույցով եւ մատուցեցին ճաշացանկը: Տեղից տեղ տեղափոխվելով, մատուցողներին ժպտալով եւ խնդրելով մտածել եւս «հինգ րոպե», նստեցինք կես ժամ, վերցրեցինք սեղանին դրված մի քանի ջեմ եւ հեռացանք:

03:00 (ԼԱ) Կենդանի, առողջ, բայց ոչ այնքան գոհ, մենք վերադարձանք տուն... Աստված, այնուամենայնիվ, դու գոյություն ունես...

Ահա այսպես ավարտվեց ուրբաթ օրվա հիանալի, իրադարձություններով եւ տպավորություններով լի երեկոն...

Հունիսի 19

15:00 (ԼԱ) Աշխատանք «Թալիսման»-ում եւ կրկին այն...

23:00 (ԼԱ) Երգիչ Միշան անզգուշություն ունեցավ կատարելու «Հայրիկը կարող է, հայրիկը կարող է ամեն ինչ, ինչ ուզում է...» երգը, որն այնքան վառ հիշեցնում է ինձ Ռուսաստանի եւ ծնողներիս մասին: Ես, ինչպես եւ վայել է ԻՆՁ, արտասվեցի եւ գնացի տուն զանգահարելու: 23:30 (ԼԱ) Դստեր անկեղծ եւ ջերմությամբ ու լույսով լի շնորհավորանքներին, տարեդարձը նշող հայրիկը պատասխանեց. -Շնորհակալություն, Սվետիկ: Իսկ դու այնտեղ ի՞նչ ես անում, դեռ ամաններն ես լվանում, խոհարա՞ր:

Եվ ծիծաղեց: Էխ, հայրիկ) Սիրելի) Հունիսի 20

12:00 (ԼԱ) Այս օրը ոչնչով չի տարբերվում նախորդից:) «Թալիսման»-ի բանկետները իրենց մասին հիշեցնում են: 17:00 (ԼԱ) Ձեռքերս դանդաղ սկսեցին մոռանալ մանիկյուրի եւ նուրբ խնամված մաշկի մասին (ով կասի, որ դրանք մինչ այդ էլ տեղյակ չէին - սխալ կլինի :-P - ես նրանց պատմում էի), փոխարենը թավաների, կաթսաների, թասերի, ափսեների, բաժակների, գավաթների, հազարավոր գդալների-պատառաքաղների-դանակների եւ այլ սպասքի հիշողությունը դեռ շատ երկար կտանջի մատիկներիս... Ավելի լավ կլիներ, որ այդ ամբողջ աղբը փախչեր մեզանից, ինչպես «Ֆեդորինոյի վիշտը» գրքում (կարդացե՞լ եք այդպիսի բան)...

21:00 (ԼԱ) Քնում եմ առանց ոտքերի... Ոտքերս առանձին են քնում) Իսկ իմ սիրելի հայրիկի ծննդյան օրն է այսօր!!! Հունիսի 21

?02:00 (ԼԱ) Ինչպիսի՜ թեթեւացում է գալիս, երբ տեղի ունեցած մղձավանջի ամբողջ սարսափը պարզվում է... երազ: Կտրուկ վեր ես կենում մահճակալից, դողացող ձեռքով սրբում ճակատիդ սառը քրտինքի կաթիլները եւ գնում պատշգամբ՝ ծխելու... Նման բանից հետո այլեւս չես ուզում քնել:

?05:30 (ԼԱ) Տյումենի հետ խոսելուց, VKontakte-ում շատ ժամանակ անցկացնելուց եւ մտերիմների աջակցությունը ստանալուց հետո ես հանգստացա:

13:30 (ԼԱ) Իսկ ինձ մոտ առավոտ է... Օրը արդյունավետ չանցավ: Ժամանակը փող է, ինչպես հայտնի է... Իսկ մենք այն կորցնում ենք:

Միայն զանգում ենք, զանգում ենք, զանգում ենք: Ուղարկում ենք ռեզյումեներ, նորից զանգում ենք, սպասում ենք: Եվ այսպես՝ ամբողջ օրը...

Հունիսի 22

14:46 (ԼԱ) Բարի լույս)

17:00 (ԼԱ) Գնում ենք զբոսնելու Ventura-ով՝ մեր սիրելի փողոցով, եւ այնքան ծանոթ:

Տան մոտակայքում գտնում ենք գոլֆի այգի, որը զարմացրեց եւ միեւնույն ժամանակ ստիպեց լայն բացել աչքերը տպավորությունից: Այդքան անցքեր եւ դեկորացիաներ ես տեսել եմ միայն կինոյում) Անպայման մի օր կգնանք գոլֆ խաղալու)

17:45 (ԼԱ) Բոլորովին պատահաբար հանդիպեցինք տոնի խանութի!!! Այո, այո, այո: Իսկապես այստեղ կա ԱՄԵՆ ԻՆՉ տարբեր ուղղությունների, ոճերի, առիթների երեկույթների համար՝ զարդարված սպասք, կեղծամներ, ակնոցներ, դիմակահանդեսային զգեստներ, օճառի պղպջակներ, հավայան լողափնյա զարդեր, կոկտեյլների բաժակներ՝ ոլորված ձողիկներով, հովանոցներ եւ շատ ու շատ այլ բաներ))) Աչքերս փախան խայտաբղետ ապրանքների շարքերից եւ հրաժարվում էին վերադառնալ: Աաաաա.... Ուզում ենք երեկույթ! Կազմակերպել!!!

18:30 (ԼԱ) Կյանքում ամեն ինչ էլ լինում է: Եվ մեր զբոսանքը ավարտվեց ոչ այնքան այնպես, ինչպես կուզենայինք: Սվետան մի փոքր... մմմ... հիվանդացավ: :( Մենք քայլեցինք տուն՝ դիտելու սիրելի «Ինտերները»: Իսկ վաղը... ՈՒՂԻՂ ՄԵԿ ԱՄԻՍ է, ԻՆՉ ՄԵՆՔ ԱՄԵՐԻԿԱՅՈՒՄ ԵՆՔ...

Այլ կերպ ասած՝ ուղիղ մեկ ամիս է, ինչ մենք Ռուսաստանում չենք...

Հունիսի 23

?12:00 (ԼԱ) Ես այնուամենայնիվ արթնացա... Քաշեցի մարմինս մահճակալից եւ ստիպեցի լոգանք ընդունել:

14:00 (ԼԱ)? Դուրս ենք գալիս: Այսօրվա պլանները՝ վճարել հեռախոսները T-mobile-ում եւ այցելել SSC գրասենյակ՝ արդարությունը վերականգնելու համար)

14:07 (ԼԱ) Մենք հեռու չգնացինք: Մտ-քա-փո-խվե-ցինք, անիծյալ:

Կրկին Սվետան պառկած է եւ ամբողջ օրը հիվանդ է... Դե ի՞նչ է սա, հա՞: Բոլոր պլանները ջուրը ընկան այս Սվետայի պատճառով! Իսկ այնքան ուզում էի գինի խմել մեր փոքրիկ տոնի համար - ի վերջո ԱՄՍԱԹԻՎ է, այնուամենայնիվ...