Ինչպես ես աշխատանք գտա կամ շարադրություն «Ես կարծում էի, որ ինձ բախտ է ժպտացել» թեմայով։

Աշխատանք էի փնտրում մոտ երկու շաբաթ։ Դե, դուք ինքներդ էլ հասկանում եք, որ Նյու Յորքը մի վայր է, որտեղ աշխատանքի հետ կապված խնդիրներ կան, հատկապես եթե լեզվին կատարյալ չես տիրապետում, եւ ընդհանրապես, որտե՞ղ է ձեր socialsecuritynumber-ը։ Բախտս բերեց, որ այդ հարցը ինձ հաճախ չէին տալիս, քանի որ այն դեռ երկար պատրաստման փուլում էր։ Իրականում, այն աշխատանքները, որոնց կարող են տեղավորվել ռուս ուսանողները, հիմնականում այդ թուղթը չեն պահանջում, կամ գուցե բախտս բերել է, եւ այն ուզում էին տեսնել միայն մեկ տեղում, որտեղ ես ուզում էի աշխատել։

Ինչպե՞ս էի աշխատանք փնտրում, դե պարզ եղանակներով՝

1. Ինտերնետ

2. Երկար զբոսանքներ փողոցներով եւ մուտք յուրաքանչյուր սրճարան կամ ռեստորան՝ հերթական հազարերորդ, թեեւ ոչ, հարյուրերորդ ապլիկեյշնը լրացնելու համար։ Ի դեպ, միաժամանակ այդպես էլ ուսումնասիրում էի քաղաքը։

3. Գումարած՝ յուրաքանչյուր նոր ծանոթ ուզում էր օգնել եւ քաշում-տանում էր ինչ-որ տեղ իր ընկերների մոտ կամ պարզապես խոստանում էր)))

Ինչ տեղեր ասես, որ չէի մտնում։ Դրանք եւ՛ շատ սիրուն սրճարաններ էին՝ փոքրիկ սրահներով, եւ՛ շքեղ ռեստորաններ՝ թանկարժեք մենյուով... Իսկ ժամանակն անցնում էր, եւ ոչ մի տեղից ինձ չէին զանգահարում(( եւ այնքան էի հոգնել բոլորին ստելուց, որ ես աշխատանքային հսկայական փորձ ունեմ!!! Որ նրանք կորցնում են նման կադրի))

Եվ ահա մի գեղեցիկ օր, երբ սկսեցի իմ սովորական առավոտը՝ մտնելով «սիրելի» craigslist.com կայք, ես նամակ ստացա mail-ով, որով ինձ հրավիրում էին հարցազրույցի քանթրի ակումբ՝ caterwaitress-ի պաշտոնի համար։ Դե ինչ, սա իմ հնարավորությունն էր վերջապես աշխատանքի անցնելու, եւ ես նետվեցի մարտի։

Նամակում կար հասցեն եւ ակումբի կայքի հղումը, ես անմիջապես հետեւեցի հղումով։ Տեսնելով վայրի լուսանկարները՝ ես շոկի մեջ էի, դա շքեղ կահավորված վայր էր՝ հոյակապ սրահներով։ Մտածում էի, որ ամենայն հավանականությամբ ինձ այնտեղ չեն վերցնի, չափազանց հեղինակավոր է!!

Googlemaps-ը, թեեւ կարծես մանրամասն նկարագրել էին, թե որտեղ է այդ վայրը, ես այն երկար էի փնտրում... ինչպես եւ հասնում էի այնտեղ։ Որովհետեւ պետք էր նախ գնալ մետրոյով, հետո նստել ավտոբուս եւ եւս 40 րոպե գնալ!! Էլի պետք էր որոշել, թե որ ավտոբուսն է, էլի ես միշտ խնդիրներ էի ունենում, թե որ ուղղությամբ գնալ... հաճախ էր լինում, որ արդեն 25 րոպե գնում էի եւ նոր միայն հասկանում, որ բոլորովին հակառակ ուղղությամբ եմ գնում!!!!

Տեղանքը մանրակրկիտ ուսումնասիրելուց հետո ես վերջապես գտա այդ «ElCarib» ակումբը։ Այն գտնվում է, անկեղծ ասած, լրիվ... կարճ ասած՝ հեռու։))

Դաաաաա, դա այն վայրն էր, որտեղ ես կցանկանայի նշել իմ հարսանիքը։ Շատ գեղեցիկ է, շատ նրբաճաշակ, ամենուր մոմեր են վառվում, հոլում մեծ դաշնամուր կա, մարդիկ բոլորը համազգեստով են (ես այն հետո անվանեցի պինգվինիկ)։

Ինձ հետ խոսում էր Ջորջը, ավելի ճիշտ՝ նա խոսում էր, իսկ ես գլխով էի անում։ Որովհետեւ նա շատ էր խոսում եւ ժամանակ առ ժամանակ հարցնում էր, թե արդյոք հասկանում եմ պարտականությունների էությունը եւ այլն։ Ես համառորեն ամեն անգամ պատասխանում էի, որ հասկանում եմ։ Հետո նա հարցրեց, թե երբ կարող եմ սկսել, եւ ասաց, որ պետք է աշխատանքի համար սեւ կոշիկներ եւ գուլպաներ վերցնեմ։ Ահա եւ վերջ։ Ես ընդունված եմ!!! Աշխատավարձը, իհարկե, ինձ չուրախացրեց, գրեթե նվազագույնը, որը պետք է պահպանվի Նյու Յորքում(( աշխատավարձը 7.50 է, իսկ նվազագույնը՝ 7.15... էլի պեյչեքով, իսկ դա նշանակում է, որ հարկերի 30 տոկոսը հանվում է, ընդհանուր առմամբ՝ տխուր աշխատավարձ է։ Ես որոշեցի, որ ժամանակն է վերջապես աշխատել եւ ընդհանրապես բավական է պառկել։

Առաջին աշխատանքային օրը շատ էի հուզվում, վախենում էի, որ ինչ-որ բան չեմ հասկանա եւ ինձ միանգամից կհեռացնեն, բայց կոլեկտիվը բավականին բարյացակամ էր, եւ եթե ինչ-որ բան չէի հասկանում, ինձ ասում էին, որ նայեմ, թե ով ինչպես է անում, եւ նույնը անեմ)) կարճ ասած՝ կապիկի պես կրկնում էի։))

Ես այդ օրը միակ նորեկը չէի) երբ լսեցի, որ տղայի անունը Վլադ է, այնքան ուրախացա!! Մտածում եմ՝ դե, բախտս բերեց, գոնե մեկը այստեղ ռուսերեն է խոսում!! Բայց ոչ թե այն է։ Պարզվեց, որ նա արդեն ծնվել է Ամերիկայում, ծնողները ռուս են, բայց ռուսերեն սովորել նա չի կարողացել!! Նա հասկանում էր գրեթե ամեն ինչ, ինչ ասում էի, բայց կարող էր պատասխանել միայն անգլերենով։ Իմ դեպքում դա էլ էր լավ։)))

Մեզ ցույց տվեցին սրահները, խոհանոցները, թե որտեղ են գտնվում պարագաները, ուր տանել կեղտոտ սպասքը, դե եւ այն ամենը, ինչ պետք է իմանա մատուցողը։

Գիտե՞ք, որն էր ամենածիծաղելին առաջին օրը։ Ինչպես էին ինձ համար համազգեստ ընտրում!! Սկզբում Ջորջը ինձ տվեց հսկայական չափսի S սպիտակ վերնաշապիկ եւ 4 չափսի տաբատ (նույնպես հսկայական)։ Նա վստահ էր, որ ես 4 չափս եմ!! Հետո այնուամենայնիվ գտավ 2 չափսը, բայց վերնաշապիկը ստիպված էի կրել այդ մեկը, ես նույնիսկ 2 չափսի մեջ էի թվում պարկի մեջ մտած աղջիկ!! Տարօրինակ է։ Ես ամենանիհար մատուցողուհին էի։ Հետո ինձ տվեցին թիթեռնիկ-փողկապ եւ պիջակ, իսկ հետո՝ սպիտակ ձեռնոցներ։ Ահա եւ եզրակացրեցի, որ նման եմ պինգվինիկի!! Դե համաձայնեք... էլի ամեն ինչ պարկի պես էր նստած վրաս))