Արդեն ապրիլի 1-ն է։))))) Ոչ մեկին մի հավատացեք։ Իսկ ինձ արդեն հասցրել են խաբել՝ գիշերվա ժամը կեսին։)

Եվ այսպես, մնաց մեկ շաբաթ... (դե, մի քիչ ավել, բայց ի՞նչ տարբերություն՝ մեկ օր ավել, թե պակաս)))։ Պարզապես ուզում եմ հնարավորինս շուտ հայտնվել դեսպանատան պատերի ներսում, իսկ ավելի շուտ՝ դուրս գալ այնտեղից փափագած վիզայով։)))) xD

Ինձ բոլորը վախեցրել են, որ 12 ժամ ավտոբուսով գնալը ծանր է (եթե դրան էլ գումարես հետադարձի 12 ժամը՝ ստացվում է մի ամբողջ օր։))))) Թեեւ ես սիրում եմ ճամփորդությունները։ Նստած ես ավտոբուսում, իսկ այն գնում է ու գնում... Պատուհանից դուրս բնապատկերներ են, իսկ դու ունես ժամանակ ինչ-որ բանի մասին մտածելու։ Ասացեք, ե՞րբ եք վերջին անգամ պառկել անկողնում եւ պարզապես 5-6 ժամ մտածել ինչ-որ բանի մասին։ Ճիշտ է, երբեք։)))) Որովհետեւ մենք անընդհատ շտապում ենք ինչ-որ տեղ, պետք է ինչ-որ բան անենք, շփվենք։ Իսկ մտածելը երբեմն շա՜տ հաճելի է լինում։

Իսկ գիշերը ճանապարհ գնալը ընդհանրապես հաճույք է։))))) (գոնե ինձ համար)

Ահա։ Ինչ-որ տեղ թեմայից շեղվեցի։)

Իսկ ես ուզում էի պատմել ահա թե ինչի մասին։ Մարտի 20-ին մենք՝ ապագա ճամփորդներս, Մոսկվա մեկնող 2-րդ խմբի մասնակիցներս (մենք հավաքվեցինք 2 ավտոբուս, եթե ոչ ավել))) որոշեցինք հավաք կազմակերպել (շնորհակալություն սոցիալական ցանցերին, հատկապես VK-ին), նստել ինչ-որ տեղ, շփվել։ Դե եւ ծանոթանալ, միեւնույն է՝ միասին ավելի ուրախ է։)))

Ես ընդհանրապես նման միջոցառումների սիրահար եմ։ Որոշեցինք հանդիպել շաբաթ օրը՝ ժամը 6-ին, Յակուբ Կոլասի հուշարձանի տակ։ (թող ինձ ների հայտնի գրողը, բայց ես չգիտեի, թե որտեղ է գտնվում այդ հուշարձանը։))))

Ժամը 5:45-ի սահմաններում ես արդեն այնտեղ էի, մենակ, քայլում էի մանր անձրեւի տակ (նույնիսկ չէի մտածել հովանոց վերցնել, այդ պատճառով դանդաղ դառնում էի թրջված ճուտիկ։)))) Կանգնած եմ ու մտածում եմ. «Ո՞ր սատանան ինձ բերեց այստեղ, գուցե բոլորը արդեն գնացե՞լ են»։

Աջ կողմում նայում եմ՝ ինչ-որ զույգ է կանգնած, գրկախառնված։ Նրանց մոտենալը անհարմար է։)

Ձախ եմ շրջվում, իսկ այնտեղ սկզբում հանգիստ կանգնած էին 2 աղջիկ հովանոցի տակ, հետո նրանց մոտեցավ եւս մեկ աղջիկ, հետո՝ եւս մեկ։))) Եվ արդեն լսվում է հովանոցի տակ թաքնվել փորձող տիկնանց ուրախ ծլվլոցը։)))

Դե իհարկե, դրանք Work and Travel-ի մասնակիցներն էին։ Չէ՞ որ 4 աղջիկ չէին կանգնի հովանոցի տակ՝ սպասելով 4 տղայի՝ զանգվածային ժամադրության համար։)))

Մոտեցա նրանց եւ նույնիսկ չհասցրեցի հարցնել, լսեցի. «Այո, այո, դա մենք ենք։ Արի հովանոցի տակ մեզ մոտ։))»

Ընդհանուր առմամբ հավաքվեցինք 11-12 հոգով։ Գնացինք պիցցերիա, սպասեցինք մեծ սեղանի։))) Եվ... խոսում էինք, խոսում էինք, խոսում էինք։ Իմ մոտ տպավորություն ստեղծվեց, որ ես նրանց բոլորին արդեն ինչ-որ տեղից ճանաչում եմ։))))) Հիմնականում բոլորը առաջին անգամ են գնում, բոլորը մի քիչ անհանգստանում են, թեեւ փորձում են դա թաքցնել։)))) Փոխարենը ինձ թվում է, որ նրանց բոլորի մոտ այս հանդիպումից հետո ավելի շատ բոցավառվեց Ամերիկա գնալու կայծը։ Չէ՞ որ դա ոչ միայն աշխատանք է, դա նաեւ բազմաթիվ ծանոթներ են։)))

Գիտե՞ք, ինձ թվում է, որ պետք է այսպես հանդիպել, ծանոթանալ։ Անմիջապես տեսնում ես, որ դու միակը չես, որ լուծում ես մի շարք խնդիրներ՝ ճեղքելով դեպի վարդագույն երազանքը։)

Այո, օրագրեր, ֆորումներ... բայց երբ տեսնում ես կենդանի ժպիտներ, լսում հետաքրքրասեր հարցեր եւ ժպտում ես՝ նայելով վառվող աչքերին, ապա հասկանում ես, որ ահա նրանք՝ նրանք, ում մոտ կարող է ամեն ինչ ստացվել, կամ նրանք, ովքեր կստանան բախտի մերժումը։) Որ դա իրականություն է, այլ ոչ թե համակարգչային անիրականություն։)

Շա՞տ տեքստ է։ Այո՜... շատ տեքստ է։ Դե, ներեք ուսանող-լրագրողին։)))) Որ իմ հոդվածներն էլ այնպես գրվեին, ինչպես բլոգները։)))))