19-20-րդ դարերի վերջին ԱՄՆ-ում գոյություն ուներ մի ավանդույթ, որը կոչվում էր «The Old Town»: Մի քանի տարին մեկ փոքր քաղաքները հրավիրում էին իրենց նախկին բնակիչներին, ովքեր տարբեր պատճառներով մեկնել էին օտար ափեր, եւ դրա պատվին կազմակերպվում էր տեղական տոնի կամ փառատոնի նման մի բան: Այս ավանդույթը ծնվել է հենց այստեղ՝ Նոր Անգլիայում, եւ այստեղից տարածվել ամբողջ Ամերիկայով մեկ: Բայց ինչպես հաճախ լինում է, այստեղ այն սկսեց մարել: The Old Town տոները պարզապես լուռ դադարեցին գոյություն ունենալ կամ վերածվեցին այլ բաների: Հենց այդպիսի վերափոխում տեղի ունեցավ փոքրիկ Յարմութում: 1965 թվականին սովորական The Old Town-ի փոխարեն առաջին անգամ անցկացվեց փառատոն, որը օվկիանոսին մոտ լինելու պատվին անվանվեց Clam Fest:

Այդ ժամանակից ի վեր ամեն տարի քաղաք են այցելում տասնյակ հազարավոր մարդիկ ամբողջ երկրից (առաջին հերթին, իհարկե, Նոր Անգլիայից): Այս տարի մենք ընդունեցինք մոտ 120 հազար հյուր:

Երբ փորձում էի պարզել այն պատճառները, որոնք մարդկանց դրդում են նման բանի, ես չգտա «to have fun»-ից ավելի ծանրակշիռ պատճառ: Սա նորեկը չի հասկանա: Կարծես թե՝ էլ ուր մնաց fun-ը: Նոր էր անցել Անկախության օրը: Ամբողջ երկրում հրավառություններ էին որոտացել, քաղաքները տասնյակ անգամ քննարկել էին բոլոր տեղական նորությունները, բարբեքյուից ստամոքսները ցավում են: Եվ հանկարծ երկրի ծայրամասում հայտնվում է եւս մեկ տոն, որը նվիրված է ինչ-որ Clam-ի...

Տարօրինակ է, անբացատրելի:

Բայց սկսվում է փառատոնը:

Ուրբաթ երեկոյան Յարմութի գլխավոր փողոցն առաջին անգամ լցվում է մարդկանցով. այստեղ վերջապես հավաքվում են բոլոր նրանք, ովքեր ավելի վաղ էին ժամանել եւ ցրված զբոսնում էին շրջակայքում՝ լուսանկարչական ապարատներով: Եվ ինչ-որ հանգիստ Bridge Street-ից այս հոսքի մեջ մտնելով՝ հանկարծ սկսում ես հասկանալ՝ ամեն ինչ իսկապես worth it է:

Մաս 1. Աթոռների շուրջ եռուզեռը

Սնկերի ընտանիքների պես՝ միանգամից մի քանի հատ, աթոռները սկսում են աճել Յարմութում հունիսից: Դրանք շարվում են գլխավոր փողոցի երկայնքով, որով կանցնի շքերթը եւ կբացի եռօրյա հանգստյան օրերը:

Քանի որ գլխավոր փողոցը մեկն է, իսկ շքերթը դիտել ցանկացողները շատ են, աթոռները հայտնվում են շատ ավելի վաղ: Այս տարի առաջինը նկատվել է մայիսի վերջին, ինչը ռեկորդ է սահմանել:

Նրանց նկատմամբ տարբեր կերպ են վերաբերվում: Main Street-ի սրճարանների եւ խանութների սեփականատերերը, որոնց դռների առջեւ վաղ թե ուշ աճում է իրենց օրինական խմբաքանակը, ավանդույթը անհարմար են համարում: Սկզբունքորեն, դա ավելի քան հասկանալի է: Հաճախ փակվում է մուտքի լայն հասանելիությունը եւ ընդհանրապես դժվարանում է երթեւեկությունը:

Բայց ընդհանուր առմամբ դրանք համարվում են տոնի խորհրդանիշ, ինչպես տոնածառը Սուրբ Ծննդին, եւ շատերը նույնիսկ սպասում են: Էլ ինչո՞ւ լավ չվերաբերվել, չէ՞ որ սա Յարմութի գրեթե գլխավոր ամենամյա իրադարձությունն է: Խիստ ասած, առանց հսկողության թողնված իրը կարելի է վերցնել ձեզ հետ եւ ընդհանրապես անել այն ամենը, ինչ հոգիդ կուզի: Պետք չէ ասել, որ նման բան տեղի չի ունենում:

Մաս 2. Ունայնություն ունայնությանց:

Շքերթը, եւ նույնիսկ ամբողջ փառատոնը, կրում է հին տոների եւ հատկապես կառնավալային մշակույթի որոշ արձագանքներ: Սա ժամանակատարածություն է, երբ վերանում են պայմանականությունները, երբ մարդիկ մի փոքր մոռանում են, թե ով են սովորական կյանքում: Աշխատանքը եւ խնդիրները մնում են առօրյա օրերում, իսկ այստեղ ոչինչ չի պլանավորվում: Իսկ առհասարակ կարո՞ղ եք պատկերացնել մի ամերիկացու, ով պլաններ չի կազմում: Ահա: Այդ պատճառով էլ փառատոնը հատուկ տարածք է:

Միեւնույն ժամանակ, շքերթը ցուցադրություն է: Main Street-ով անցնում են Յարմութի բոլոր կազմակերպությունների եւ communities-ի ներկայացուցիչները, եւ թեեւ շքերթի պաշտոնապես հայտարարված թեման «Սիրելի մանկական գիրքն» է, հանդիսատեսի համար ըստ էության կարեւոր են հենց երթի մասնակիցները: Փոքր քաղաքներում բոլորը ճանաչում են միմյանց: Եվ մեծ տարբերություն չկա, թե որքան լավն է փերու կամ անագե զինվորի տարազը. ամբոխի մեջ ձեզ ճանաչողները ուրախ ծափահարություններ կկազմակերպեն: Հավանաբար, հատուկ հարգանքի պատճառով ծափահարությունները երկար չեն մարում հրշեջ բրիգադների մեքենաների անցնելուց հետո. դրանցում նստած են վետերաններ՝ համազգեստով եւ շքանշաններով, եւ դա նման է գրեթե Հաղթանակի շքերթի դրվագի: Ոմանք՝ հիմնականում առեւտրային հովանավոր ֆիրմաները, պատրաստում են ամբողջական ներկայացումներ՝ ակրոբատիկ կամ երաժշտական, եւ դրանցով անցնում են ամբողջ գլխավոր փողոցով:

Ինձ ձեռքով է անում երթի մասնակիցներից մեկը՝ հագնված միջնադարյան ասպետի: Մենք ծանոթ ենք. երկուշաբթի օրը ես նրան ինչպես միշտ կհանդիպեմ տեղական սուպերմարկետում՝ դրամարկղի մոտ: Բայց առայժմ սա ազնվական իդալգո է, եւ հենց նրան եմ ես պատասխան ձեռքով անում:

Վերջապես անցնում է շքերթը փակող ավտոմեքենան: Դրանից անմիջապես հետո փողոցի երկու կողմերը սկսում են միանալ, մարդիկ ողջունում են նրանց, ում չէին հասցրել ողջունել ավելի վաղ, գրկախառնվում են, ամբոխի մեջ փնտրում ընկերներին եւ հարազատներին: Սկսվում է այն, ինչ ըստ էության Clam Fest-ն է եւ ցանկացած մեծ ամերիկյան տոն՝ ընտանիքի հետ շփման ժամանակը:

Մաս 3. Ամեն տեսակի եռուզեռ

Զվարճալի է, բայց Clam բառը թարգմանվում է նաեւ որպես «ժլատ, ագահ»: Զվարճալի է, որովհետեւ հենց դա տոնի մասին ասել չի կարելի. Clam Fest-ի հիմքը եւ էությունը բարեգործությունն է: Այն ամբողջ գումարը, որը հյուրերը կթողնեն տոնավաճառի կրպակներում, ատրակցիոններում եւ մրցույթներում, կգնա Յարմութի շահույթ չհետապնդող կազմակերպություններին աջակցելուն եւ կապահովի դրանց գոյությունը:

Իսկ կրպակներում վաճառում են ամեն ինչ՝ սկսած հին եւ ինքնաշեն իրերից մինչեւ կոսմետիկա եւ հագուստ: Գրքերի հսկայական շարքը երկար ժամանակ պահում է այցելուներին Main Street-ի հենց սկզբում: Ուշանալը զարմանալի չէ: Բոլոր գրքերը արժեն ոչ ավելի, քան մեկ դոլար, եւ սրանք գրքեր են՝ դասական գրականության, ժամանակակից, մանկական, կենսագրական, այգեգործության, պատմության, կրոնի, կենսաբանության վերաբերյալ: Կիրակի օրը՝ փառատոնի վերջում, ծածկի տակ կմնա, Աստված տա, եղածի մեկ երրորդը:

Հարեւան կրպակը կազմակերպված է տեղական կաթոլիկ եկեղեցու կողմից: Նման վայրերը ոչ տոնական օրերին կոչվում են «լուի շուկաներ», դրանք պաշտում է Դմիտրի Կռիլովը, եւ պետք է խոստովանել, որ կա պատճառ: Հին արձանիկներ եւ զարդատուփեր, ծաղկամաններ, անսովոր սեղանի լամպեր, ասեղնագործ բարձեր, սպասք, կրծքանշաններ. այստեղ այն իրերն են, որոնք առանձին-առանձին մեծ օգուտ չեն բերում, բայց միասին հավաքված՝ հանկարծ անհավանական հետաքրքրություն են առաջացնում: Կարելի է անվերջ թափառել այս ծածկի տակ եւ արդյունքում ընտրել մի իր, որը բացարձակապես անօգուտ է, բայց հանկարծ ինչ-որ անբացատրելի բանով գրավել է ձեզ:

Ծածկերի տակից կարող է հեռացնել միայն սննդի հոտը:

Դժվար չէ կռահել, որ շատ կրպակներ ձեզ կառաջարկեն Clam, այսինքն՝ փափկամարմին: Բայց դրա հետ ժողովրդականությամբ մրցում են ֆրի կարտոֆիլը, լոբստերը եւ հոթ-դոգերը: Ամեն ինչ պատրաստվում է ձեր աչքի առաջ: Սրանում կա իր հմայքը եւ իր թերությունները, օրինակ՝ այն, որ ֆրիտյուրները կանգնած են գրեթե բաց երկնքի տակ, այսինքն՝ փոշի եւ այլն: Բայց այստեղ մարդիկ այդ մասին չեն մտածում. կարտոֆիլը վաճառվում է ակնթարթորեն, իսկ փառատոնի մասին իրենց տպավորություններին բացարձակապես բոլորը երազկոտ ավելացնում են. «And of course, the food is really good.»

Փառատոնի եւս մեկ կղզյակ՝ կենդանի երաժշտություն: Դրա ամերիկյան հմայքը: Հատկապես երբ մթնում է, եւ ծածկի տակ սեղանների մոտ նստածները սկսում են երգել երաժիշտների հետ:

Կենտրոնական հրապարակը դառնում է նախկին բեյսբոլի դաշտը, որը տրամադրված է ատրակցիոններին: Կարծես թե իմ հարազատ Սամարայի բոլոր այգիների կարուսելներն ու անիվները բերել են մեկ տեղ եւ խառնել սննդի կրպակների հետ: Այստեղ կարելի է կրակել տիրում, խաղալ մինի-գոլֆ, մտնել ուրվականների սենյակ եւ գլորվել բոլոր կողմերին պտտվող խցիկներով անիվով: Մրցույթներում վաստակել մրցանակ, իսկ խցիկներում՝ լավագույն դեպքում ադրենալինի չափաբաժին:

Ժամը իննին սկսվում է հանդիսատեսի գրեթե աննկատ հոսք դեպի խավարը՝ զվարճանքների այգու լույսերից հեռու: Հայտարարությունները հայտնում էին, որ հրավառությունները լավագույնս երեւում են գրադարանի շենքի կողմից, բայց մարդիկ տեղեր են զբաղեցնում նաեւ պարզապես մայթերին եւ չլուսավորված հրապարակներում: Քառորդ ժամ դիտում ենք հրավառությունները: Վերջապես ոչինչ չի պատահում՝ ոչ երաշտ, ոչ անձրեւ, եւ ես միանում եմ ամերիկյան տոնակատարությանը: Տեսարանը հմայող է եւ ուղեկցվում է գրեթե լիակատար լռությամբ: Միայն վերջում՝ երկար քաղաքավարի ծափահարություններ, կարծես հրավառության կազմակերպիչները այնտեղ՝ մութ Royal River Park-ի կենտրոնում, կարող են լսել դրանք:

Վերոնշյալից բացի՝ փառատոնը ներառում է շատ բան: Մրցումներ կանոեներով, մանկական խաղեր, հանդիպումներ հայտնի մարդկանց հետ՝ ինչպիսիք են տեղական լրագրող եւ իբր հումորիստ Maine's storyteller Ջոն Մակդոնալդը, երաժշտական խմբերի ելույթներ եւ բարեգործական ճաշեր ու նախաճաշեր: Բայց այս միջոցառումների ժամանակ ես աշխատանքի էի, եւ որպես լրագրող՝ հայցում եմ ձեր ներողամտությունը:

Ուզում էի այս մասին կարդալ տեղական թերթի մոտակա համարում, բայց այնտեղ ասվում էր միայն, որ փառատոնն անցել է առանց միջադեպերի, եւ ավարտվելուն պես ամեն ինչ շատ արագ վերադարձել է իր հունին: Սա նշում է տեղական ոստիկանը, եւ դա իսկապես այդպես է: Երկուշաբթի առավոտյան կատարելապես մաքուր փողոցները եւ բեյսբոլի դաշտը ոչնչով չեն հիշեցնի փառատոնի մասին: Արժանի է հարգանքի, բայց նաեւ մի քիչ ցավալի է:

Չեք կարող պատկերացնել, թե որքան դատարկ է դարձել հիմա քաղաքը: