Հունվարի 14-ին՝ Վիտյայի քաղաքում գտնվելու վերջին օրը (իսկ նրա ինքնաթիռը երեկոյան ժամը վեցին էր, հետեւաբար տնից պետք էր դուրս գալ ամենաուշը ժամը երկուսին), ես առաջարկեցի նրան նորից գնալ Քեյփթաունի համալսարան։ Ինձ այնտեղ շատ էր դուր եկել, եւ ինչպես հասկացա՝ նրան էլ, քանի որ նա ոչ մի առարկություն չուներ իմ առաջարկի վերաբերյալ։
Այդպես էլ արեցինք։ Գնացինք։ Լողացինք լճակում։ Մնացինք կանաչ հրապարակում՝ գլխավոր, վերին մասնաշենքի դիմաց։
Ժամանակը անողոքաբար թռչում էր։ Պետք էր վերադառնալ։ Հասցնել ուտել եւ հավաքել իրերը։
Ժամը երկուսին քսան պակաս Վիտյայի հետեւից եկավ Իրայի ծանոթ Բրայանը։ Առավոտյան ես զանգահարել էի նրան եւ խնդրել Վիտյային տանել օդանավակայան։
Հրաժեշտ տվեցինք։ Ժամանակը՝ երկու շաբաթը, աննկատ թռավ։ Բայց շատ բան տեղի ունեցավ։ Հիշելու բան կլինի։
Իսկ այսօր, երբ ես գրում եմ այս գրառումը, արդեն հունվարի 22-ն է։
Ես վերադարձել եմ նախկին կյանքին։ Հաճախում եմ աշխատանքի։ Գիրք եմ գրում։ Ի՞նչ է եղել այս շաբաթ։ Դե, մի քանի անգամ տեսնվել ենք Իրայի հետ։ Երեք անգամ՝ Քրիստինայի հետ։ Անցյալ շաբաթ նրա հետ գնացել էինք կինո։ Ես հիմա փորձում եմ գնալ ամեն չորեքշաբթի։ Չի բացառվում, որ դա օգտակար է իմ, մեղմ ասած, ոչ հիանալի անգլերենի համար։ Բացի այդ, չորեքշաբթի օրերին տոմսի գինը ընդամենը տասնհինգ ռանդ է՝ ամբողջ օրը։ Մինչդեռ մնացած բոլոր օրերին՝ երեսուներեք։ Եվ ուստի իմաստ չեմ տեսնում բաց թողնելու նման հրաշալի հնարավորությունը։
Մի քանի անգամ տեսնվել եմ Ստասի եւ Անշենի հետ։ Իսկ Կիրիլը եւ Սվետան մեկնել են Քիմբերլի՝ Կիրիլի մոր մոտ։ Վերադարձե՞լ են, թե՞ ոչ՝ չգիտեմ։ Չեմ կարողանում ինչ-որ կերպ կապ հաստատել նրա հետ։
Կատյային էլ չենք կարողանում հասնել։ Իրայի հետ գիտենք, որ նա բարեհաջող հասել է տուն եւ արդեն երկու շաբաթ է՝ այնտեղ է։ Միգուցե ամբողջությամբ ընկղմվել է ուսման մեջ, որպեսզի շեղվի հուշերից եւ ինչ-որ կերպ նորից հարմարվի երբեմնի սովորական կյանքին։
Իսկ երեկ երեկոյան ժամը իննից հետո (չորեքշաբթի էր) ես գնացի Ուոթերֆրոնթ՝ կինո դիտելու։ Իրինկան չկարողացավ ընկերակցել ինձ, եւ այդ պատճառով առաջին անգամ այստեղ կինո գնացի մենակ։ Ցուցադրվում էր «Anywhere But Home» ֆիլմը՝ Ռիզ Ուիզերսփունի գլխավոր դերակատարմամբ։ Սակայն, ինչպես պարզվեց, մինչեւ իմ սեանսը սպասելու էի ավելի քան մեկ ժամ։ Գնացի զբոսնելու։ Պարզվեց՝ չորեքշաբթի երեկոյան, ժամը տասին, Ուոթերֆրոնթը գրեթե մարդաշատ չէ։ Փոխարենը՝ աներեւակայելի գեղեցիկ է։ Շուրջբոլորը լույսերի մեջ է։ Եվ արտացոլվում է օվկիանոսի ջրի մեջ, որը երեկ երեկոյան կարծես հալված ապակի լիներ՝ այնքան խաղաղ էր։ Ես դանդաղ զբոսնում էի ճաղավանդակների երկայնքով։ Շուրջը, բազմաթիվ ցուցափեղկերի եւ դեռ չհանված ամանորյա լույսերի շնորհիվ լուսավորված էին սրճարաններն ու ռեստորանները։ Այստեղ-այնտեղ երաժշտություն էր հնչում։ Որտեղ՝ կենդանի. ելույթ էին ունենում արտիստներ, իսկ որտեղ՝ հնչում էր բարձրախոսներից։ Մի տեղ ելույթ էր ունենում սեւամորթների երգչախումբ, հավանաբար կատարում էին ազգային ժողովրդական երգեր։
Ջրի մեջ ինչ-որ բան գլգլաց։ Մի մեծ բան՝ մոտ մեկուկես մետր, փայլուն, հարթ։ Զարմանալի էր նավամատույցի մոտ փոկ հանդիպելը։ Պարզվում է՝ նրանցից ոմանք կարող են այստեղ հայտնվել գիշերը եւ անդորրի ժամանակ։
Իմ ընտրած ֆիլմի սեանսը սկսվում էր 22:45-ին։ Տոմս գնեցի, անցա դահլիճ։ Եվ պատկերացրեք՝ ես այնտեղ մենակ էի։ Սա ի՞նչ կատակ է։ ? Տեղի կինոթատրոնի ամենամեծ դահլիճում ֆիլմը ցուցադրում էին ընդամենը մեկ մարդու՝ ինձ համար։
Ուրախացա լիարժեք։ Կյանքում առաջին անգամ արժանացա նման պատվի. ես մենակ եմ, իսկ սեանսը ոչ ոք չչեղարկեց։ Իսկ մեզ մոտ նման դեպքերում ասում են. «Սեանսը ցուցադրվում է նվազագույնը երկու հոգու համար»։
Այնպես որ, երեկ տրամադրությունս հիանալի էր, եւ օրն էլ անցավ տրամադրությանս համապատասխան։
Հունվարի 22, 2009
Գիշերային Քեյփ
