Ամերիկացիների հանդեպ իմ ողջ հարգանքով ու սիրով հանդերձ՝ ես ոչ մի կերպ չէի կարողանում հասկանալ, թե նրանց դպրոցում ինչ են սովորեցնում... լավ, թող չիմանային, թե որտեղ է Ղազախստանը, բայց մի՞թե նրանք երբեք չեն լսել նման երկրի գոյության մասին) Շատ հաճախ հաճախորդները, եւ պարզապես փողոցում մարդիկ հարցնում էին, թե որտեղից ենք, եւ մեր երկխոսությունը միշտ մոտավորապես այսպիսի տեսք ուներ.
-Where are you "from", guys?
-Oh, we are from Kazakhstan!
-What? Kazakistan?
-No, no, Kazakhstan!
-Kazakistan? (աչքերում լիակատար շփոթմունք)
-It’s near Russia!
-Oh, Russia! I know!
-But we are from Kazakhstan...It is another country near Russia.
-?! (կրկին լիակատար շփոթմունք)
-Ok, Russia...We are from Russia!))))
Կամ որոշ մարդիկ անմիջապես հիշում էին մեզ բոլորիս ցավ պատճառող «Բորատ» ֆիլմը եւ փորձում էին մեզ մեջ նրանից ինչ-որ բան գտնել... Եվ ստիպված էինք նրանց բացատրել, որ այդ ողջ ֆիլմը պարզապես անհաջող կատակ է, եւ իրականում մեր երկիրը նույնքան սովորական է, որքան Ամերիկան... եւ մեր մարդիկ նորմալ են... եւ ոչխարները տանը չեն վազվզում: Վիրավորական է, անիծյալ:
Ամենից շատ ինձ դուր էր գալիս ծանոթանալ մեզ նման ուսանողների հետ... Քոդիում մեր գտնվելու առաջին իսկ օրը մենք ծանոթացանք Ղրղզստանից մի աղջկա՝ Նազգուլի հետ: Հենց նրանից էլ իմացանք, որ քաղաքում լիքը ուսանողներ կան Ճամայկայից, Ուկրաինայից, Ռումինիայից, Թայվանից, Թուրքիայից եւ այլն... Շատ հաճելի էր զրուցել եւս մեկի հետ, ով գիտեր ռուսերեն: Հետո ծանոթացանք նրա ընկերուհի Նարգիզայի, Ռումինիայից աղջիկների, Վրաստանից մի տղայի, Սերբիայից, Թուրքիայից տղաների հետ (դե, դրա մասին մի փոքր ավելի ուշ): Մենք աշխատում էինք Մակեդոնիայից եւ Բուլղարիայից տղաների հետ միասին: Առաջին անգամ լսելով, թե ինչպես են նրանք խոսում, ինձ թվաց, որ դա ինչ-որ տաջիկերեն է) Բայց իրականում պարզվեց, որ մեր լեզուները շատ նման են: Մակեդոնացիներն ու բուլղարացիները միմյանց հետ շփվում էին ոչ թե անգլերենով, այլ խառը մակեդոներեն-բուլղարերենով: Բայց չնայած մեր լեզուների շատ բառերի նմանությանը, ոչ մենք էինք նրանց հասկանում, ոչ էլ նրանք էին հասկանում, թե ինչի մասին ենք մենք զրուցում... Թեեւ, իմանալով, որ մեր լեզուները ինչ-որ բանով նման են, մենք Ասեկայի հետ ավելի զգույշ դարձանք եւ նրանց ներկայությամբ անձնական թեմաներով չէինք խոսում) Իսկ ընդհանրապես շատ զով էր փողոցով քայլելը, հանգիստ, բարձր խոսելը ամեն տեսակ հիմարությունների մասին եւ վստահ լինելը, որ միեւնույն է՝ ոչ ոք չի հասկանա)
