Կարելի է առանձին գիրք գրել այն մասին, թե ինչքան անհաջողակ եմ ես Աֆրիկայում աշխատանքի եւ փողի հարցում։ Պլանավորել էի, եւ Կիրիլի հետ էլ պայմանավորվել էի, որ դեկտեմբերի մեկից կտեղափոխվեմ նրա մոտ, եւ որպես վարձատրություն մնացած երեքուկես ամսից ավելի ժամանակի համար նրան կթողնեմ նոութբուքս եւ ֆոտոխցիկս։ Ոչինչ չստացվեց։ Երեկ պարզ դարձավ, որ հունվարին նրա մոտ հաստատ գալիս է Սվետան՝ նրա ընկերուհին, ընդ որում՝ մեկ ամսով։ Ես այնտեղ, ինքներդ հասկանում եք, ավելորդ կլինեմ։ Ի՞նչ անել, վերջինիցս առաջին փողերով վճարեցի դեկտեմբերի համար Շեյնի հորը։ Եվ ասացի, որ մինչեւ փետրվար, գրեթե երկաթյա վստահությամբ, ես այստեղ եմ։ Սարսափելի չեմ ուզում գնալ աշխատանքի «Mavericks»-ում։ Ընդ որում, որքան մոտենում են հերթական աշխատանքային օրերը, այնքան ուժեղանում է իմ «չեմ ուզում-ու-ու-ու!!!»-ն։ Չորեքշաբթի օրը Լիզան զանգահարեց։ Էդվարդի աշխատավայրում պետք էր լուսանկարել, իսկ ես ակումբում հերթափոխ ունեի։ Հիմա շաբաթը ընդամենը երկու օր եմ աշխատում «Mavericks»-ում, եւ հենց դրանց վրա էլ ընկավ։ Իսկ չէ՞ որ արդեն մեկուկես ամիս է՝ ոչ մի նկարահանում պետք չէր։ Այսօր Լիզան նորից զանգահարեց։ Արդեն իր աշխատավայրում լուսանկարելու կանչեց։ Նոր եմ վերադարձել։ Ես ուրախությամբ համաձայնեցի՝ նույնիսկ ուշադրություն չդարձնելով, որ կոպեկներ են վճարելու։ Ինչ էլ լինի՝ փող է։ Իսկ բարմեն լինելուց ավելի լավ է, իմ կարծիքով։ Թեեւ լուսանկարիչ լինելն ավելի շատ հոգուս է հարազատ։ Գնացի, պատրաստեցի տեսախցիկը եւ հանկարծ նկատեցի, որ այն փչացել է։ Էկրանին նկարահանման ժամանակ ալիքներ են, պատկեր չկա!!! Ա-ա-ա-ա-ա։ Վերադարձա տուն։ Անփառունակ, այսպես ասած։ Այդպես էլ ապրում եմ։ Ինչո՞ւ է ամեն ինչ ինձ մոտ այսպես ստացվում։ Միգուցե նրանի՞ց, որ այս բոլոր աշխատանքները ես որպես ՏԱՐԲԵՐԱԿՆԵՐ ինձ համար չեմ դիտարկում։ Ինձ թվում է՝ հենց դրա համար էլ։ Եթե ինձ իսկապես դուր գար սպասարկման ոլորտը եւ ինքնադրսեւորումը դրանում կամ պրոֆեսիոնալ լուսանկարչության մեջ, հաստատ գործերս շատ ավելի լավ կընթանային։ Ես չեմ կարծում, որ այդ ոլորտները վատն են եւ ուշադրության արժանի չեն։ Ոչ, իհարկե։ Պարզապես ես այդպիսի մարդ եմ։ Ինչպիսի՞։ Տասնհինգ տարեկանից մինչեւ քսան տարեկանը ես պատրաստ էի աշխատել ում ասես։ Եվ աշխատում էի այն ոլորտում, որը պատահում էր՝ փականագործ, լրագրող, պահակ, գնացքի ուղեկցորդ։ Պահակ, էլեկտրիկ, մանկապարտեզի հոգեբան... եւ այլն՝ ամեն ինչ չես հիշի։ Անգլիայում ես մոշ եւ ելակ էի հավաքում, աշխատում էի «Pack-house»-ում (փաթեթավորման մեջ)։ Ամերիկայում բեռնատարներ էի լվանում «Car-wash»-ում եւ սպասք էի լվանում ճաշարանում։ Ինձ համար գրեթե միեւնույնն էր, թե ինչ ոլորտ է. ձեռնամուխ էի լինում ցանկացածին, ամենուր էլ դեմ չէի փորձել ինքնադրսեւորվել։ Բայց ժամանակի ընթացքում այդ բոլոր «փորձերը» դադարեցին ինձ հաճույք պատճառել։ Եվ նույնիսկ սկսեցին նյարդայնացնել։ Բայց պետք էր ինչ-որ բանով ապրել, եւ ես շարունակում էի՝ պատվերով գրում էի կուրսայիններ, դիպլոմայիններ, ռեֆերատներ, ստուգողականներ։ Զբաղվում էի ավտոպահեստամասերով՝ գնում էի, քանդում, մաս-մաս վաճառում եւ հին հայրենական մեքենաները հանձնում մետաղի ջարդոնի։ Հարսանիքներին եւ հոբելյաններին լուսանկարում էի։ Բայց ես ինձ մեջ մի բան նկատում եմ՝ որքան մեծանում եմ, այնքան ավելի դժվար է ստիպել ինձ։ Նույնիսկ գոյատեւելու համար։ Նայում ես այսպես, եւ ընտրություն կարծես թե այլեւս չկա, բայց միեւնույն է՝ համառորեն ուզում եմ լինել միայն ես։ Թող աղքատ, ծակ գրպաններով եւ կիսասոված։ Բայց լինել ես։ Հուսահատորեն, եւ հիմա մինչեւ վերջինը, լինել միայն ես։ Առավել եւս, որ կյանքը կարճ է։ Որքան եմ ապրել, եթե բախտս բերի՝ եւս երկու անգամից մի քիչ ավել է մնացել։ Եվ վերջ։ Այնքան էլ շատ չէ։ Այսպես, տղաներ։ Կարճ հանդիպեցի Քրիստինայի հետ՝ պարզապես, քանի որ պայմանավորվել էի նկարահանման գնալ, ապա ընդամենը մեկ ժամ ունեինք։ Խոստացա ավելի ուշ զանգահարել։ Հիմա զանգում եմ՝ ինքնապատասխանիչը միանում է, անգլերեն ինչ-որ բան է ասում։ Նույնիսկ ազդանշանները չեն գնում։ Քրիստինան տեղափոխվել է մեր Sea Point, հիմա ինձանից ոչ հեռու է ապրում։ Հիանալի է։ Կատյուխան այսօր ցերեկը աշխատում էր, իսկ երեկոյան Ջեյմսի հետ գնաց երգեհոնային երաժշտության համերգի։ Մշակութային, անիծյալ։ Իրինկան զանգահարեց։ Նա վերադարձել է Եգիպտոսից։ Շատ ուրախ էի նրան լսել։ Միգուցե ավելի ուշ հանդիպենք։ Ընկերները լավ բան են։ 28 նոյեմբերի, 2008 թ.