ՄԱՍ ԱՌԱՋԻՆ, ԱՇԽԱՏԱՆՔ Հինգ աշխատանք, ինչպես էր դա, Հոնդուրաս

Իմ հինգ աշխատանքները։ Կպատմեմ, թե ինչպես էի աշխատանք փնտրում, ով որքան է ստանում եւ ինչպիսին է նրանց աշխատանքային գրաֆիկը։

Հունիսի 29

Չեկերը դրեցի հաշվին։ Շրջեցի եկեղեցիներով՝ փակ են։ Զանգահարեցի ծերուկին, ինչպես խոստացել էի, ասաց՝ «արի վաղը»։ Պաղպաղակ կերա! $1,95, շատ համեղ, այսպես նշեցի իմ առաջին աշխատավարձը։ Ռոբին ասացի, որ մնում եմ, նրա համար կահույք տեղափոխեցինք։ Հիմա նա գորգերն է փոխում, իսկ ես նստած «Caribean Resorts» եմ նայում, հինգ րոպեից առաջին անգամ պետք է գնամ ռեստորան։ Նաեւ ծանոթացա Պաղեստինից մի տղայի հետ, նա Ռոբի մոտ է աշխատում։ 3 ամիս առաջ է եկել մեկ տարով։ Արդեն մոռացել եմ նրա անունը... =) Ինչ-որ հետաքրքիր է... (Հիշեցի՝ Waleet, ինչպես Ուոլլին մուլտֆիլմից)

Գիշեր։ Եկա ռեստորանից։ Յիպինգը եկավ Ալյասկայից, հոգնած։ Ինչքան լավ է մեզ մոտ։ Ամեն ինչ սպիտակ է, մաքուր, մարդիկ տնային են, բարյացակամ։ Ռոբը վերանորոգում արեց, գորգը փոխեց, մահճակալը տեղափոխեց, կոնդիցիոները սարքեց։ Տղայի ձեռքերը տեղն են...

Ինչ կա ռեստորանում։ Կարճ ասած՝ հիանալի է, փորձը ցնցող է։ Մոտավորապես սկսեցի պատկերացնել, թե ինչպես է այն աշխատում, որտեղ եւ ով է աշխատում, ինչ վարձատրություն կա։ Օրինակ՝ մատուցողուհին ընդամենը հինգ սեղանով (շատ «դանդաղ» էր) հարյուր դոլարից ավելի թեյավճար ստացավ։ Բայց նրա կիսաշրջազգեստը գոտու տեսքով էր։ Ընդհանրապես ռեստորանը թանկ է եւ հավես, երրորդ հարկը բաց երկնքի տակ է, ծառերով։ Բայց այսօր մարդիկ շատ քիչ էին, երեւի նրա համար, որ դրսում շոգ է։ Մենք՝ busser-ներս, անելիք չունեինք։ Ամբողջ օրը ես մեկ անգամ չիպս բերեցի եւ մի քանի անգամ սեղան մաքրեցի։ Ձանձրալի է։ Փոխարենը զրուցեցինք։ Այստեղ միայն երիտասարդներ են, աղջիկները շատ գեղեցիկ են, ամերիկուհիների համար, կա մի տղա Անգլիայից՝ հիմար ակցենտով։ Մենեջերները եւ խոհանոցը իսպանախոս են։ Խոհանոցում ռեստորանի գլխավոր մարդիկ են։ Պատվերների համակարգը համակարգչային է։ Մի խոսքով՝ շատ հետաքրքիր բաներ կան... Վերջում խոհանոցում խնդրեցի, տվեցին մեքսիկական մի բան՝ երկու բլիթի նման՝ մեջտեղը պանիր եւ միս։ Համեղ է, բայց քիչ, տարա տուն։ Վարձատրության հետ միայն ինչ-որ անհասկանալի բան կա՝ $5,15 ժամում + tips։ Իսկ թեյավճարը մեզ՝ տղայիս հետ, մեր մատուցողուհին 5-ական դոլար տվեց։ Եվ վերջ։ Այնպես որ ես առայժմ հետաքրքրության համար եմ աշխատում (եւ բլիթների =) Տեսնենք... Հիմա քնելու ժամանակն է... Անպետք հեռախոսն ասում է «Your wheneverminuts are low» եւ խանգարում է քարտով տուն զանգելուն։ Ստեֆան զանգում է, բայց արդեն խոսել հնարավոր չէ, աչքերը փակվում են, գլուխը բարձրացնել հնարավոր չէ.. ես անջատվում եմ...

Հ.Գ. ինձ այստեղ մեկ գիշեր թույլ տվեցին քնել թարմացված սենյակում՝ դուք այն տեսնեիք! Բնակարանի հարցում շատ բախտս բերեց, նոր եմ սկսում հասկանալ։

Էլի մոռացա! Ռեստորանում հաճախորդի որդու ծննդյան օրն էր, այնպես որ մեր ամբողջ մեքսիկական խոհանոցը դուրս եկավ իրենց նկուղներից եւ տղային իսպաներենով երգեց Happy Birthday-ի նման մի բան =)

Իսկ երբ աշխատանքի էի գնում, Market եւ High st խաչմերուկում իրար դեմ կանգնած էին խաղաղության կողմնակիցներ եւ պատերազմին աջակցող տղաներ՝ «ազդանշան տվեք մեր troops-ի համար» պաստառով։ Ես քայլում էի «պատերազմի կողմնակից» կողմով եւ պաստառով տղայից հարցրի, թե ինչ է նշանակում «ազդանշան տվեք», խոսեցինք, նա ժպտում է, հարցնում է. «Որտե՞ղ են ահաբեկիչները, ըստ քեզ»։ Ես ասում եմ. «Դե այստեղ՝ Ամերիկայում»։ Նա՝ «Ես համաձայն եմ, իսկ այն տղաները նրանց աջակցում են»։ Ես՝ «Դե ահաբեկիչները այստեղ բարձր մակարդակի վրա են»։ Նա հարցնում է. «Կարծում ես Ջորջ Բուշը ահաբեկի՞չ է»։ Ես՝ հա։ Նա՝ «Get the f*** out of here!! Go back to Russia, you f***in terrorist!! get out, don't wait till I knuckle you!!!» Ես ապշեցի, թե ինչպես նա փոխվեց.. չէ՞ որ մեկ րոպե առաջ ինձ ժպտում էր =((

Մի խոսքով՝ հաջորդ անգամ ավելի լավ է մյուս կողմով գնամ =)

Ճամփորդության նախապատրաստմանը