Երկրորդ օրը

Արթնացե՛ք!!! Ժամացույցը 9.00 է։ «Այո, պետք է վեր կենալ»։ Ես փորձում եմ չփոխել սննդակարգը, որը որդեգրել էի դեռ Մոսկվայում։ Նախաճաշին՝ փաթիլներ ընկույզով եւ չամիչով, կեֆիրով (կաթ ինձ չի կարելի), կարագով եւ պանրով բուտերբրոդներ (կաթնաշոռի փոխարեն), գրեյպֆրուտի համով կանաչ թեյ (համեղ է, միայն այստեղ եմ սկսել այսքան շատ խմել), երբեմն ընկույզի մածուկ (ոչ մի առանձնահատուկ բան, բայց եթե գնել եմ, ուրեմն պետք է ուտել) եւ «DanActive» (այստեղ «Actimel» ապրանքանիշը չկա, բայց կա սա։ Սկզբունքորեն նույն բանն է, միայն «no fat» (ամերիկացիները ընդհանրապես տարված են ճարպը կրճատելու բոլոր հնարավոր եւ անհնարին ձեւերով, միայն թե համակարգված դա շատ քիչ են անում։ Համբուրգերներ եւ բուլկիներ կուտեն, կոլայով կխմեն եւ վերջում «DanActive», վերջ, ես հետեւում եմ քաշիս եւ առողջությանս)։

Այսօր ինձ սպասում է աշխատանքային ամբողջ օր։ Հնարավոր է՝ թույլ տան ինչ-որ միս կտրատել։ Անմիջապես ասեմ, որ հետո չվերադառնամ հիմնական գործող անձանց անուններին՝

ԱԴԻԼԻՈ - Հոնդուրաս, իմ շեֆը, լավն է, ինչպես շատ գաուչոներ, ակտիվ օգնում է ինձ, սիրում է իսպանական եւ մեքսիկական երաժշտություն, քայլում է սեւ վերնաշապիկով;

ԷԴՈՒԱՐԴՈ - Բրազիլիա, իմ ուսուցիչը, զբաղվում է ջիու-ջիցուով, 43 տարեկան, առողջ է ինչպես պահարան;

ՊԱԿՈ - Բրազիլիա, միս է տապակում, միշտ կկտրի մի կտոր ինչպես հարկն է եւ կհյուրասիրի, եթե ցանկանաս;

ՆԱՏԱԼՅԱ - Բրազիլիա, Հելբերի լավագույն ընկերուհին, մի փոքր գեր է, բայց հաճելի;

ԱՆԴՐԵ - Բրազիլիա, 3 մենեջերներից մեկը, հասկացող, շփվող, պարզապես լավ մարդ;

ԴԵՎԻԴ - Մեքսիկա, 3 մենեջերներից մեկը, խորամանկ, սիրում է գրկախառնվել աղջիկների հետ, երբ կինը մոտակայքում չէ, տեսնելով ինձ եւ Վովային՝ գոռում է. «Russians!», մի փոքր «սահուն» է;

ՄԵԹՅՈՒ - Բրազիլիա, մատուցող, գեր է, ինչի պատճառով մշտական կատակների օբյեկտ է, իսկ այդպես ընդհանրապես նման է Օբլոմովին, միայն թե աշխատելու ցանկությամբ;

ՎԼԱԴԻՄԻՐ - ռուս տղա Մագնիտոգորսկից, ամեն ինչում օգնում է, բացատրում է, նրա հետ լավ ընկերներ ենք դարձել;

ՀԵԼԲԵՐ - Բրազիլիա, գեյ, շատախոս, կարող է հարցնել քեզ ամեն ինչ, ինչ կուզի, առաջարկել նույնպես ամեն ինչ, պատրաստ է պատմել՝ ինչ, ինչպես, ում հետ է ամեն ինչ եղել։

«Իրական աշխատանքի» առաջին իսկ օրը ինձ հանդիպեց 1 ոչ այնքան «ուրախ» հաճախորդ։ Եկան 2 տղա տատիկի հետ, այնպիսի լիքը մեկը, գանգուր մազերով, կարտոֆիլ քթով, ակնոցով։ Այդպես, այդ տղան սկսեց ծաղրել ինձ՝ որ միսը այրվել է, ինչ-որ տարօրինակ անգլերեն ես խոսում եւ այլն, եւ այլն։ Ես, իհարկե, անտեսում էի նրան, չէ՞ որ՝ ա) նա այցելու է, այցելուն միշտ ճիշտ է; բ) ինձ դեռ այստեղ մինչեւ սեպտեմբեր աշխատելու է; գ) ինձ ի՞նչ, թող խոսի ինչ ուզում է, նրան կյանքն արդեն պատժել է։ Ինչպես ինձ հետո ասաց Սաշան՝ «թող ուտի եւ խոսի ամեն ինչ, ինչ ուզում է, ինձ համար գլխավորը փողն է գալիս»։ Մյուս աղջիկը, երբ ես նրան բերում էի խոզի նրբերշիկներ (տղայի հետ էր), հարցրեց. «Նրբերշիկնե՞ր։ Իսկ ու՞մ նրբերշիկներն են»։ Տղան ինձ պատասխանեց. «Նրբերշիկնե՞ր։ Օ՜, լավ է։ Նա սիրում է նրբերշիկներ, սա հենց նրա համար է»։ Ես, բնականաբար, ծիծաղեցի նրա հետ միասին (տես կանոն ա) )։

Ընդհանրապես, հագուստի մեջ շոգ չէ, ամենուր աշխատում են օդորակիչներ, բայց ոտքերիս երկարաճիտ կոշիկներ են։ Եվ երբ պատուհանից դուրս +30 է, իսկ դու երկարաճիտ կոշիկներով ես եւ ամբողջ օրը ոտքի վրա, դրանք սկսում են այտուցվել։ Սկզբից, անսովոր լինելուց, դժվար էր, եւ ես խնդրեցի տուն գնալ մեկ ժամ շուտ։ Անդրեն դեմ չէր, եւ ես ուրախությամբ լքեցի «գրեթե իրական» աշխատանքային օրը։ Ինչպես արդեն ասվեց վերեւում, Ատլանտայում շատ հարավցիներ կան։ Մետրոյի վագոնում լինելով՝ ես երկրորդ (!!!) սպիտակամորթն էի։ Մնացած բոլորը հարավցիներ են։ Անսովոր է, իհարկե, քեզ զգում, հատկապես Ռուսաստանից հետո։ Ժամանելուն պես (50 րոպե աշխատանքից տուն) մենք Սաշայի մեքենայով շարժվեցինք դեպի «Կրոգեր» խանութ։ Ես գիտեի, որ ամերիկացիները սիրում են ուտել, բայց ոչ այդ աստիճանի։ Սուպեր էժան մթերքներ, առանց դրանք ռուբլու վերածելու (ասենք, 500 գ M&M 7$, հաց 1.5-3$, բայց մի մոռացեք, որ միջին աշխատավարձը ժամում 9-10$ է), մյուսները միեւնույն է էժան են նույնիսկ վերածելով («Պրինգլս» 1.3, կաթ (3.8 լ) մոտ 3)։ Գիտեք, ես սիրում եմ վերցնել մեծ փաթեթավորումներ՝ երկար է հերիքում եւ ավելի էժան է ստացվում, բայց դրանք... Պատկերացնու՞մ եք կատվի կամ շան չոր կեր հսկայական պարկում (մոտ 16 կգ)։ Այդպես, այստեղ մարդկանց համար վաճառվում են նույն տարողությամբ շոկոլադե գնդիկներ եւ փաթիլներ։ 12 լիտրանոց պաղպաղակի դույլեր, 5 լիտրանոց հյութեր։ Այո, նաեւ խոշոր խանութներում խմիչքները մեկ-մեկ չեն վաճառվում, 1 շշով։ Պետք է գնել 0.6 լիտրանոց 12 շիշ կամ 12 բանկա Կոլա։ Ամեն ինչ pack-ով (փաթեթներով)։ Թեեւ պարզ է, ամերիկացիները ծուլանում են ավելորդ անգամ խանութ գնալ։ Ինչպես եւ ես՝ 00-ից հետո, երբ մենք վերադարձանք խանութից։ Վաղը ինձ սպասում էին եւս որոշ հուզմունքներ, որոնք կապված չէին ինձ հետ, բայց ուղղակիորեն վերաբերում էին ինձ։ Կարեւոր է, իմ կարծիքով, անել այնպիսի բաներ, որոնք կարող ես, որակով, որպեսզի հետո ամոթ չլինի քո աշխատանքի համար եւ դու կարողանաս ասել՝ այո, սա ես եմ արել։