Կցանկանայի նշել մի փաստ, որը օրացույցի վրա պետք է մեծ տառերով գրված լիներ. արդեն փետրվարի 20-ի նման մի բան էր։ Ինչը, ինչպես հասկանում եք, արմատապես կտրում է մարտին վիզա ստանալու հնարավորությունները, եւ ընդհանրապես՝ էապես նվազեցնում դրանք։
Այն փաստը, որ ես իմ թանկագին կյանքից 6 ամիս ծախսեցի մի բանի վրա, որը վերջում վերածվեց 2 ատելի տառերի՝ «ոչ սեզոնային աշխատանք/չի նպաստում մշակութային փոխանակմանը» նշումով, ինձ, մեղմ ասած, զայրացրեց եւ ատելության ճառագայթներ ուղղեցի իմ տանջված ամուսնու, շրջապատի եւ ամբողջ բյուրոկրատական դժոխքի վրա։
Գրելով Պամելային (առաջին գրառման 2-րդ կետի հիանալի կինը) իմ դժբախտությունների մասին՝ ես անսպասելի պատասխան ստացա՝ ինձ հրավեր ուղարկելու եւ աշխատելու առաջարկով, բայց, մեղմ ասած, անօրինական։ Բայց, ցավոք, ստիպված էի հրաժարվել նրա առաջարկից, քանի որ ուսանողի կողմից ոչ հարազատ հյուրի վիզա ստանալու տոկոսը +/- 0% է։
Շարունակելով սարսափելի տառապել աշխարհի անկատարությունից՝ ես սեղմեցի ատամներս եւ նստեցի Google maps-ի առաջ՝ փնտրելով մատուցողուհու նոր աշխատանք այնպիսի ռեստորաններում, որոնք քիչ են կողմնորոշված մսի արդյունաբերության վրա։
Եվս մեկուկես հազար ռեզյումե ուղարկելուց հետո ես մի քանի պատասխան ստացա։
Կնկարագրեմ մի անհաջող դեպք։
Ինձ պատասխանեց մի տղամարդ, ով հրավիրում էր աշխատել ռեստորանում (շատ քաղաքակիրթ, դատելով լուսանկարներից) որպես մատուցողուհի։ Նա հարցազրույց նշանակեց, որին ես սպասում էի ասեղների վրա նստած՝ թթու դեմքով եւ միացված Skype-ով։ Եվ այսպես, ժամանակը եկավ, բայց տղամարդը չկար։ Եվ հանկարծ ինձ նամակ է գալիս նրանից՝ «ներիր, բայց ես արդեն վարձել եմ երկու ուսանողուհու, որոնց հետ խոսել եմ 10 րոպե առաջ»։ Ես, որպես գարշելի բնավորություն ունեցող մարդ, չափազանց անքաղաքավարի ձեւով նամակ գրեցի՝ «դու հազվագյուտ ապուշ ես, մենք այլեւս խոսելու բան չունենք»։ Հիմա ինքս էլ եմ ծիծաղում, բայց այն ժամանակ ես վրդովված էի մինչեւ ոսկորներս։
Ընդհանուր առմամբ, անցնելով եւս մի քանի դժոխքի շրջաններ, ես վերջապես գտա հիանալի տարբերակ Մասաչուսեթս նահանգում, որի անունը դժվար է արտասանել։ Եվ այս ամենի մեջ ամենահաճելին այն էր, որ սեփականատերը հնդիկ էր, ովքեր, ինչպես հայտնի է, ըստ սահմանման բուսակերներ են, եւ հաճելի է նման մարդու հանդիպել այսքան թշնամական աշխարհում։
Իմ ենթադրյալ աշխատանքի քաղաքը հպարտորեն կոչվում է Վուսթեր (Worcester) եւ, եթե հավատանք Վիքիպեդիային, Նոր Անգլիայում Բոստոնից հետո երկրորդն է իր մեծությամբ (կամ հնությամբ O_o - ընդհանուր առմամբ երկրորդը)։
Եվ այսպես, ես ապրիլի 20-ին ուղարկեցի առաջարկը ստուգման եւ կրկին սկսեցի տանջալից սպասել։
Եվ արդյունքում, ես պարգեւատրվեցի մայիսի 4-ին նշանակված հարցազրույցի օրով։
