Մայրամուտը մարում է օվկիանոսում։

Զգա, որ դու կենդանի ես։

Զգա սառույցի կտորի համը, դու հզոր ջրերի օվկիանոս ես։

Դու այնքան շատ ես, դու լայն ես։

Հորիզոնը չի թաքցնի քեզ,

Այն երկրային դարպասների մի մասն է միայն։

Եվ այդ ալիքը լողում է հեռու,

Դեպի այնտեղ, որտեղ խորությունն է։

Այդ կանչը հոգու ճիչի պես է,

Այն պատռվում է լռության մեջ։

Իսկ քամին, ալիքը առաջ տանելով,

Շտապում է սառեցնել ավազը։

Գիշերվա ժամին կբարձրանաս նավահանգիստ,

Քո առջեւ տարածվող օվկիանոսի վրա։

Այո, ես հավատում եմ, որ դու հզոր ես,

Օվկիանոսի վրա ամպեր շատ կան,

Բայց գիտեմ, որ գիշերվա ժամին ես կգամ քեզ հրաժեշտ տալու....