Սան Ֆրանցիսկոն մեզ դիմավորեց մռայլ երկնքով եւ մանր անձրեւով։ Նույնիսկ վախենալու էր լքել տաքուկ ու հարմարավետ ավտոբուսը։

Հագնվելով ամենատաք հագուստներով՝ մենք դուրս եկանք Union Square-ում։

Առաջին արձագանքը՝ «Այստեղ շատ զով է»։

Անմիջապես զգացվում էր բուռն կյանքը, ամենուր զբոսնում էին հիպ երիտասարդներ, անվերջանալի զվարճալի սրճարաններ եւ ակումբներ։

Ընդհանրապես չպատկերացնելով, թե ուր գնանք՝ մենք առաջին հերթին վերցրինք անվճար թերթիկներ, որոնցում նույնիսկ քաղաքի մանրամասն քարտեզ կար։

Գտանք այն փողոցը, որտեղ ինտերնետում էժան հյուրանոց էինք գտել, բայց այնտեղ ազատ սենյակներ չկային(

Որոշեցինք գնալ գլխավոր փողոցներով եւ մտնել բոլոր պատահած գիշերօթիկները։ Բայց ամեն ինչ այդքան էլ պարզ չէր՝ ուրբաթ երեկո էր, եւ գրեթե ամենուր ամեն ինչ զբաղված էր, կամ մնացել էին ամենաթանկ գները՝ օրական 150 դոլարից սկսած։

Ես նույնիսկ սկսեցի մի փոքր անհանգստանալ՝ նայելով կողքերիս սեւամորթ անօթեւաններին, որոնց թիվը ժամ առ ժամ ավելանում էր։

Իսկ ընդհանրապես, մենք բնավ չէինք կորցնում հավատը մեր եւ հաջողության հանդեպ, ծայրահեղ դեպքում մենք նույնիսկ ունեինք անօթեւանների համար անվճար գիշերօթիկի հասցեն։

Օգնեց հենց այդ անվճար թերթիկը, որտեղ մենք գտանք կտրոններով զեղչված բավականին էժան հյուրանոցների բազմաթիվ հայտարարություններ։

Տեղավորվեցինք 60 դոլարանոց համարում։ Այդ հրաշալի համարում նույնիսկ միկրոալիքային վառարան կար, որի մասին ես երազում էի, որպեսզի ուտեմ Նյու Յորքից բերված չինական լապշան)

Այս ամենին հավելած՝ առավոտյան հյուրանոցի հոլում անվճար մայրցամաքային նախաճաշ էր, ամեն ինչ ստանդարտ է՝ բուլկիներ կարագով եւ մուրաբայով, փաթիլներ կաթով, հյութ, սուրճ, խնձոր, բանան։

Սովորության համաձայն՝ մենք նաեւ մեզ հետ վերցրինք սնունդ ամբողջ օրվա համար)

Ցավալի է, որ մենք ստիպված էինք հավաքել իրերը եւ նոր բնակարան փնտրել, քանի որ հանգստյան օրերին հյուրանոցի գները 2 անգամ աճել էին։

Գտանք հերթական հյուրանոցը օրական 100 դոլարով, նետեցինք ուսապարկերը եւ առաջ։

Լավ ուսումնասիրեցինք տարբեր բուկլետներ եւ քարտեզներ) Իրիշկան համոզեց ինձ ոտքով գնալ դեպի նավահանգիստ։

Ոչ բոլորը կհամաձայնեին նման բանի, քանի որ ամբողջ քաղաքը գտնվում է բլուրների վրա, ընդ որում՝ հաճախ հանդիպում են բավականին մեծ բլուրներ))

Բայց մենք չենք վախենում դժվարություններից)

Սան Ֆրանցիսկոն զարմացնում էր մեզ ամեն ինչում։ Տների ճարտարապետությունը հիշեցնում էր ինչ-որ թեթեւ, նրբագեղ եվրոպական ոճ, բացառությամբ Դաունթաունի։ Այստեղ ամեն ինչ սովորական էր՝ հզոր երկնաքերեր, մեզ ծանոթ խանութներ, բանկեր՝ ամեն ինչ ինչ-որ կերպ հիշեցնում էր Նյու Յորքը։

Քաղաքով մեկ վարում էին սրամիտ հին մեքենաներ, մեր «Զապորոժեցի» նման, բաց փոքրիկ տրամվայ, փոքրիկ մթերային խանութներ, որտեղ ալկոհոլ էին վաճառում շուրջօրյա։

Եվ, իհարկե, ամենուր առանց սպիտակ գույնի ծիածանագույն դրոշներ եւ ձեռք ձեռքի տված լայն հայացքներ ունեցող տեղացիներ։

Հիմա հասկանալի է, թե ինչու են Ֆրիսկոն անվանում Ամերիկայի ամենադեմոկրատական քաղաքը, նման քանակությամբ գեյեր եւ անօթեւաններ հազվադեպ կհանդիպես։

Մեր ամենասիրելի վայրը դարձան հիանալի նավահանգիստները։ Նույնիսկ չգիտեմ՝ ինչպես դա փոխանցել բառերով, հյուսիսային ափը ունի բոլորովին անսովոր մթնոլորտ։ Քարե առափնյակներ՝ հսկայական քանակությամբ առագաստանավերով եւ ցնցող տեսարան դեպի կամուրջներ եւ հայտնի Ալկատրաս։

Ես այնքան էի երազում այցելել աշխարհի այս ամենահայտնի բանտը, ցավոք, գումարի պատճառով չհաջողվեց դա անել...

Ստիպված էի բավարարվել բանտային թեմատիկայով տարբեր հուշանվերներով)

Մենք զբոսնեցինք բոլոր զբոսաշրջիկների մոտ հայտնի թիվ 39 նավահանգստով (pier39) մինչեւ ձկնորսական նավամատույց (Fisherman's Wharf)՝ անսովոր վայրեր։ Այստեղ դու լիցքավորվում ես ինչ-որ անհոգնում ճանապարհորդի էներգիայով, ցանկանում ես բնակվել ծովահենների նավի վրա եւ անվերջ թափառել Աշխարհով մեկ։

Ամերիկայի ամենագեղեցիկ կամրջի՝ «Ոսկե դարպասներ» (Golden Gate bridge) կամրջի այցելությունը ստիպված եղանք հետաձգել մեկ այլ օրվա, որովհետեւ մեր ֆոտոխցիկը փչացավ(((

Նոր օրվա առավոտը սկսվեց անվճար սնունդ փնտրելով։ Մեր հյուրանոցում այս անգամ նախաճաշ չկար, բայց բավական էր պտտվել շրջակայքում, չէ՞ որ առավոտյան հյուրանոցների բոլոր դռները բաց են։

Ստեղծում ես ճիշտ քնաթաթախ տեսք, եւ ամեն ինչ օքեյ է, նույնիսկ կարելի է քեզ հետ ինչ-որ բան վերցնել)

Մենք նաեւ գնեցինք միանգամյա օգտագործման ժապավենային ֆոտոխցիկ, 27 կադր)

Golden Gate bridge-ը պարզվեց այնքան գեղեցիկ էր, որքան «Հմայվածները» (Charmed) սերիալում)

Մենք հիացմունքով զննում էինք հսկայական կամրջից բացվող գեղատեսիլ տեսարանները եւ 5 րոպե պատրաստվում յուրաքանչյուր նկարի համար)

Երեկոյան մի փոքր մոլորվեցինք, որոշեցինք ոտքով գնալ հյուրանոց, հետո հազիվ գտանք ավտոբուսի կանգառը)

Ինչ-որ կերպ տխուր էր հեռանալ Ֆրիսկոյից (ես սիրում էի այն այդպես անվանել), այս քաղաքը ինչ-որ բանով կպչում է։

Թվում էր, թե այստեղ դեռ այնքան հետաքրքիր բան կա, թեեւ մենք 2 օրվա ընթացքում շատ բան ենք շրջել։

Վերջում մետրոյով գնացինք օդանավակայան, այդ պահին գլխումս հնչում էր Կարմենի հին երգը, որը ես սիրում էի մանկուց՝

Սա Սան Ֆրանցիսկոն է՝ դիսկո ոճի քաղաք, Սա Սան Ֆրանցիսկոն է՝ հազարավոր կրակներ, Սա Սան Ֆրանցիսկոն է՝ ռիսկով լի քաղաք,

Սա Սան Ֆրանցիսկոն է՝ made in U.S.A.