Օրերս մի զվարճալի հեռուստասյուժե տեսա։ Համստերը նստած է արկղի մեջ՝ փափուկ մի գնդիկ, այտերը լցրել է (երեւի ընկույզներով :)) եւ մտածում է մոտավորապես այսպես. «Գուցե ցատկե՞մ պատի վրայով։ Հանկարծ ԱՅՆՏԵՂ բոլորովին այլ աշխարհ է։ Եվ համստերները՝ ինձ նման, բարի, հրաշալի։ Մենք նրանց հետ երգեր կերգենք»։

Եվ պատրաստվում է, նշանակում է, «ցատկել». մագլցում է, թաթիկները ձգում՝ ծիծաղելի է :)։ Ընկնում է։ «Իսկ եթե այդ համստերները բոլորովին էլ բարի չեն։ Կծեծեն՝ քիչ չի թվա։ Ավելի լավ է տանը նստեմ, այստեղ ընկույզներ էլ կան...»։ Եվ համստերը մնաց նստած իր արկղում։

Այդ մասին ի՞նչ էի ասում... Ահա, այո՛։ Մենք բոլորս վախենում ենք փոփոխություններից։ Նախքան քայլ անելը, մարդը գլխում պտտում է մի շարք հարցեր. «Արժե՞ արդյոք։ Ինչպե՞ս կդասավորվի ամեն ինչ։ Իսկ եթե ինչ-որ բան այնպես չգնա»։ Այս վախը, իհարկե, բացատրելի է։ Բայց որքա՜ն հաճախ ենք մենք հենց անհայտությունից վախենալու պատճառով բաց թողնում մեր երջանիկ հնարավորությունը, չէ՞ որ հայտնի չէ, թե որտեղ է այն ձեզ սպասում։

Ես, օրինակ, շատ ուրախ եմ, որ համարձակվեցի այնպիսի արկածախնդրության, ինչպիսին Ամերիկա ինքնուրույն ուղեւորությունն է։ Ռուսաստան վերադարձա դրական, վառ տպավորությունների ծովով (դե, եւ մի երկու ճամպրուկ հագուստով :))։ Նրանց, ովքեր վախենում են, որ չեն կարողանա աշխատանք գտնել, կարող եմ ասել, որ այդ բոլոր վախերը ԱՆՀԻՄՆ են։ Կլիներ, ինչպես ասում են, ցանկություն։ Ընդհանրապես, ամենահիասքանչ զգացողությունը, որ հիշում եմ իմ ամերիկյան կյանքից, բացարձակ ազատության եւ ինքնավստահության զգացումն է՝ այն գիտակցումից, որ դու ինքդ քեզ համար ես։ Ամեն ինչ քո ձեռքերում է՝ ԻՆՔԴ ես վաստակում (թե որքան՝ նույնպես դու ես որոշում), ԻՆՔԴ ես ծախսում։ Ինչ էլ որ ասեն, սա փորձ է, եւ ոչ անօգուտ փորձ, հատկապես նրանց համար, ովքեր դեռ չեն թեւավորվել եւ նոր են սկսում ապրել ծնողներից առանձին։ Այնպես որ, ընկերնե՛ր, ժամանակը կգա ընտանեկան բնից դուրս գալու եւ թեւերը տարածելու։ Իսկ նման ուղեւորությունը կարող է դառնալ ձեր առաջին քայլը։ Այնպես որ, համարձակվե՛ք, մի՛ վախեցեք նայել հորիզոնից այն կողմ՝ այնտեղ շատ հետաքրքիր բաներ կան, դա ես հիմա հաստատ գիտեմ։