Թռիչքն ինձ դուր եկավ))) Նստած ես հանգիստ, սահուն թռիչք, ամպերը լողում են քո տակ, երկինքը գլխիվայր... Ես նույնիսկ ուզում էի, որ ինքնաթիռը մի քիչ ցնցվեր, գոնե ավելի հետաքրքիր լիներ: Իտալիայում մեզ քաղաք դուրս չթողեցին, ասացին՝ «Russo, no, no!»: Ամբողջ գիշեր օդանավակայանում տանջվեցինք: Մենք այնտեղ 12 հոգի էինք, բոլորս մի խմբով: Երբեք չէի մտածի, որ կարելի է քնել կոշտ, նեղ նստատեղերին, գլուխը նոութբուքի վրա դրած, եւ լավ քնել!!! Հաջորդ օրը Նյու Յորքի ինքնաթիռը ուշացավ: Արդյունքում ժամանեցինք 14:45-ին, խոստացված 13:15-ի փոխարեն: Հաշվի առնելով, որ Չիկագոյի հաջորդ ինքնաթիռը ամրագրված էր 16:05-ին՝ 260 դոլարով, հապաղելու տեղ չկար: Առաջիններից դուրս պրծանք ինքնաթիռից եւ վազքով գնացինք անձնագրային հսկողության: Մտնում ենք դահլիճ եւ պարզապես չենք հավատում: Սա ի՞նչ է, Բաբելոնի աշտարակաշինությո՞ւն: Թե՞ Սուրբ Պետրոսի հրապարակը??? Կանգնած եմ հերթում եւ մտովի հրաժեշտ եմ տալիս 260 դոլարիս: Հանկարծ հետեւից մի ռուս աղջիկ է մոտենում եւ խնդրում առանց հերթի անցկացնել՝ ուշանում է ինքնաթիռից: Ես ասում եմ, որ ես էլ եմ ուշանում, նա ինձ. «Հապա ինչո՞ւ ես կանգնել???»: Եվ սկսվեց... անցնում ենք ցանկապատերի միջով, ամենուր լկտիաբար առանց հերթի, աջ ու ձախ ասելով. “Sorry, but our next flight will be through hour, don’t you mind if we get without queue?..” Ի դեպ, բոլորը ըմբռնումով մոտեցան դրան եւ առանց խնդրի բաց թողեցին, Ռուսաստանում նման բան չէր լինի: Այդ կերպ հասանք մաքսավորին, ժպտերես մի սեւամորթ տղա: Ես խելագար վիճակում փաստաթղթերիս ամբողջ կույտը դնում եմ սեղանին, նա սպասողաբար նայում է ինձ: Ես ձեռքերս դնում եմ սեղանին ափերով դեպի վեր, կարծես ցույց տալով, որ ուրիշ ոչինչ չունեմ: “Are you o’k?” – տալիս է նա միանգամայն օրինաչափ հարց: “Yes, but my next flight...”, եւ այլն: “O’k...” եւ արագ վերցնում է մատնահետքերս (ի դեպ, երկուսի փոխարեն մեկ ձեռքից վերցրեց, այնպես որ ձախով կարելի է ինչ-որ չարաճճիություն անել))))) եւ կնիք է դնում: Հետո մենք արագ հաղթահարում ենք ուղեբեռի հերթը ստուգված եղանակով եւ վազում հաջորդ չվերթին: Թռիչքից առաջ պայուսակների ստուգման ժամանակ ոչ մի կերպ չէի կարողանում հասկանալ, թե ինչ են ինձ ասում: Կողքին կանգնած ամերիկացին հազիվ բացատրեց, որ պետք է նոութբուքը հանել պայուսակից: Մի խոսքով, ինքնաթիռ նստեցինք թռիչքից 5 րոպե առաջ: Ամենավիրավորականն այն է, որ հետո էլ կես ժամ կանգնեցինք՝ թռիչքի թույլտվություն չկար)))