Մենք դուրս եկանք մետրոյից, իսկ այնտեղ... Աստված իմ, մենք քարացել էինք հիացմունքից։ Նյու Յորք։ Լույսեր։ Սա խելահեղ է!!! Անմիջապես սկսեցինք լուսանկարվել =) Հենց ճամպրուկներով =)) Հենց կայարանից դուրս գալու պահին։

Տաքսի կանչեցինք, վարորդին բացատրեցինք, թե ուր պետք է գնանք, նստեցինք ու գնացինք։ Գնում ենք, իսկ նա հարցնում է՝ որտեղի՞ց եք։ Մենք ասում ենք՝ Ռուսաստանից։ Եվ հանկարծ նա մեզ ռուսերենով՝ «Kak dela?» (Ինչպե՞ս են գործերը)։ Ահա-հա-հա, ծիծաղեցինք)) Բայց դա միակ արտահայտությունն էր, որ նա գիտեր) Նա սկսեց մեզ հետ խոսել, եւ հանկարծ ես ինձ բաց թողեցի։ Սկսեցի նրա հետ շփվել, հասկանալ նրան եւ պատասխանել նրա հարցերին))) Աղջիկներս, վայ, գրեթե լուռ էին, իսկ ես՝ բլա-բլա-բլա, եւ չէի կարողանում կանգ առնել, ինքս էլ զարմացած էի ինձ վրա))) Սա հիանալի է =)

Հասանք Գրեգորիի տուն, մինչ մեքենայից իջնում էինք, տաքսիստը հարցնում է՝ իսկ ինչպե՞ս եք ասում «Thank you» ռուսերեն։ Ես ասում եմ՝ «spasibo»։ Նա սկսում է մարզվել «spasibo» ասել, այդ պահին մոտենում է Գրեգորին, որն արդեն սպասում էր մեզ իր տան աստիճաններին, եւ տաքսիստի հետեւից կրկնում է ռուսերեն՝ «spasibo») Արդյունքում կանգնած են երկու ամերիկացի եւ հերթով իրար ռուսերեն ասում են՝ «spasibo-spasibo», «spasibo-spasibo»))) Ահա-հա-հա, սա այնքան քաղցր ու զվարճալի է)))

Մտանք Գրեգի մոտ, սկսեցինք նրա հետ զրուցել։ Եվ ի զարմանս ինձ՝ ես գրեթե ամեն ինչ հասկանում էի, ինչ նա ասում էր։) Տես նա, պարզվում է՝ իմ անգլերենի հետ ամեն ինչ այդքան էլ վատ չէ, որքան թվում էր) Գրեգն ինձ ասում է՝ քո անգլերենը, հավանաբար, ամենալավն է այստեղ։ Ես ասում եմ՝ ոչ, չեմ կարծում։ Նա ինձ՝ դե, դու ինձ հաղորդագրություններ էիր գրում, եւ դրանք ճիշտ էին, գրագետ։ Ես ասում եմ՝ դե, ոչ ոք ինձ չէր խանգարում օգտվել բառարանից, թարգմանչից, եւ մտածելու համար էլ բավական ժամանակ ունեի, ոչ թե ինչպես խոսակցության ժամանակ)))

Նստեցինք, մի փոքր հանգստացանք եւ որոշեցինք գնալ զբոսնելու) Չէ՞ որ մենք դեռ Նյու Յորքը չէինք տեսել։ Գրեգը զանգահարեց ինչ-որ ընկերոջ, իսկ մենք մեր հերթին մի փոքր լարվեցինք։ Ով գիտե, գուցե նրանք մոլագարներ են) Եկավ նրա ընկերը եւ ասում է՝ Hello, այստեղ բոլո՞րն են ռուսերեն խոսում։ Ապշել կարելի է =) Պարզվեց՝ նա ծնվել է Ուկրաինայում՝ Լվովում, բայց 3 տարեկանից ապրում է Ամերիկայում եւ կարողանում է ռուսերեն խոսել, բայց վախենում է) Բայց, չնայած դրան, միեւնույն է, շատ լավ է խոսում, ես էլ եմ ուզում այդպես անգլերեն խոսել)))

Ամբողջ ընթացքում նրա հետ ռուսերեն խոսեցինք։ Վատ է։ Անգլերենի պրակտիկա չկար։ Գրեգը փորձում էր ինձ ինչ-որ բան ցույց տալ, ինչ-որ բան պատմել, մանավանդ որ նա ձանձրանում էր ռուսախոս մարդկանց մեջ, բայց ես այնքան էլ հոգնած էի եւ այնքան էի թուլացել, որ չէի կարողանում ինձնից նույնիսկ մեկ բառ դուրս կորզել։ Քայլեցինք Times Square-ով, ճիշտ է՝ գիշերվա ժամը 2-ին, եւ այդ պատճառով ես այդ վայրը տեսա ոչ այնպես, ինչպես մյուսները՝ մարդկանց բազմությամբ։ Այնտեղ ոչ ոք չկար, բացի մեզնից եւ տարբեր ոստիկաններից ու հավաքարարներից) Միայն մենք եւ Times Square-ի լույսերը))) Ոչ ոք չի հավատում ինձ, որ հնարավոր է տեսնել այդ վայրը առանց մարդկանց)))

Խոսեցինք Ամերիկայում ռուսների մասին) Մեր ամերիկացիները նրանց չեն սիրում, ինչը, սկզբունքորեն, զարմանալի չէ) Նրանց համարում են այնպիսի մարդիկ, որոնք շատ են ձգտում հարուստ լինել եւ փորձում են դա ամեն կերպ ցույց տալ ամեն ինչում՝ հագուստի, ապրելակերպի, վարքագծի եւ այլնի մեջ։ Իսկ Ամերիկայում նմաններին կարծես թե չեն սիրում) Դե, չգիտեմ, չգիտեմ, դեռ ռուսների չեմ հանդիպել այստեղ)))

Զբոսանքի վերջում զվարճացրինք մեր ամերիկացի ընկերներին) Դիման՝ Լվովից եկած այն նույն տղան, բոլորին տվեց իր e-mail-ը կապ հաստատելու համար։ Թելադրում է՝ բլա-բլա-բլա by Google։ Մենք սկզբում չհասկացանք, իսկ հետո գլխի ընկանք եւ ասում ենք՝ աաա, «sobaka» (շուն) gmail.com։ Նա այնքան զարմացած՝ «sobaka»??) Դուք Ռուսաստանում դա անվանում եք «sobaka»???) Ի՞նչ է, լո՞ւրջ)) (Ի դեպ, իսկապես, ինչո՞ւ)) Եվ սկսեցինք ծիծաղել))) Իսկ Գրեգորին չէր կարողանում հասկանալ՝ ինչո՞ւ ենք ծիծաղում, չէ՞ որ մենք ռուսերեն էինք խոսում։ Թարգմանեցինք նրա համար՝ Ռուսաստանում դա անվանում են Dog։ Նա նույնիսկ չէր կարողանում հավատալ))) Ահա-հա-հա, սրտանց ծիծաղեցինք)))

Այստեղ իր մասին հիշեցրեց բազմաժամյա թռիչքը եւ հոգնածությունը, ուստի հրաժեշտ տվեցինք Դիմային եւ գնացինք Գրեգի մոտ։ Վերջապես ցնցուղ ընդունեցինք, բացեցինք բազմոցը եւ պառկեցինք երեքով այդ բազմոցին՝ քնելու)))

Վերջապես այս մայիսի 22-ը ավարտվեց)) Սա իմ կյանքի ամենաերկար օրն էր՝ բառիս բուն իմաստով)))