Քանի որ պետս հիմա ճանապարհին է դեպի Կալիֆորնիա, տանը 2 շաբաթ նստելը ձանձրալի է, մանավանդ որ նա ինձ ոչ փող է թողել, ոչ էլ աշխատանք։ Այդ պատճառով կապիտանը որոշեց իրականացնել վաղեմի երազանքը՝ շրջել Ամերիկայով։ Չափազանց պաթետիկ է հնչում։ Ավելի շուտ՝ պտույտ մոտակա քաղաքներով։ Միայն տրանսպորտի միջոցը, նպատակակետերը եւ երթուղիները որոշելու համար 4 օր պահանջվեց։ «Ամենաէժան ճամփորդական օպերատոր» տիտղոսի համար պայքարում հաղթեց megabus.com-ը։ Քանի որ փող քիչ էր մնացել, իսկ ցանկանում էի շատ տեղեր լինել եւ շատ բան տեսնել, վերջնական երթուղին հետեւյալն է՝ Նյու Յորք – Վաշինգտոն – Ֆիլադելֆիա – Բոստոն – Նյու Յորք։ Ծախսերը՝ ՆՅ – Վաշինգտոն $21, Վաշինգտոն – Ֆիլադելֆիա $5, Ֆիլադելֆիա – Բոստոն $1, Բոստոն – ՆՅ $13։ Ընդամենը՝ $40։
Երթուղիների վրա եւս 2 գիշեր ծախսվեց։ Ամենամեծ երթուղին, հասկանալի է, Վաշինգտոնում է, քանի որ այնտեղ թանգարանների 90%-ը եւ այլն անվճար են։ Մեկ օրում պետք է հասցնել 21 վայր այցելել։ Ֆիլի՝ 7, Բոստոն՝ 5։
Օր 0՝ Նյու Յորք (29.08.10)
Ինչպես միշտ, նման ճամփորդությունները սկսվում են նրանով, որ դուրս ես գալիս տնից՝ պայուսակներով ծանրաբեռնված, եւ մտածում՝ «ինչո՞ւ տանը չնստեցի»։ Վաշինգտոն մեկնող առաջին ավտոբուսս օգոստոսի 30-ին է՝ գիշերվա 1:15-ին (մինչ այդ մեկուկես ժամ է մնացել, նստած եմ Penn Station-ում եւ գրում եմ, քանի որ անելիք չկա)։ Տնից պետք էր դուրս գալ ժամը 15-ին, քանի որ պետք էր հասցնել B&H-ից ֆոտոխցիկի համար շտատիվ վերցնել։ Ինձ ոչ ոք չի լուսանկարելու, բացի ինձանից։ Մինչ գնում էի, իհարկե մտածում էի՝ «ի՞նչ անել այսքան իրերի հետ Մանհեթենում 8 ժամ»։ Վերցրեցի շտատիվը եւ գնացի Թայմս Սքվեր՝ նստելու, շտատիվը պատյանի մեջ դնելու եւ տուփը դեն նետելու։ Հանգստյան օր է, ինչպես միշտ՝ տեղ չկա։ Բայց հանկարծ հանդիպեցի ինչ-որ միջոցառման՝ աստիճանների կողքին կանգնած էր ֆուրգոն, որի վրա մեծ էկրան էին տեղադրել եւ ինչ-որ հոլովակներ էին ցուցադրում, բարձրախոսներ էլ էին դրել, կարճ ասած՝ բաց երկնքի տակ մինի կինոթատրոն։ Ես էլ ընկա այնտեղ։ Ժամը երեկոյան վեցն էր մոտավորապես։ Մինչ շտատիվով էի զբաղված, արդեն սկսեցին ինչ-որ կարճամետրաժ ֆիլմեր ցուցադրել, իսկ անելիք միեւնույն է չկար, նստած նայում էի։
Հետո հասկացա, որ սա ինչ-որ կինոփառատոն է, ընդ որում՝ այնտեղ ոչ միայն ամերիկյան կարճամետրաժ ֆիլմեր էին (անկեղծ ասած, նույնիսկ լեզուն չէի կարողանում տարբերել)։ Ֆիլմերի արանքում անընդհատ ցուցադրում էին նյույորքցի կինոգործիչների գովազդներ։ Երբ սկսվեց հերթական ֆիլմը, միանգամից պարզ էր, որ այն նկարահանվել է Նյու Յորքում, ընդ որում՝ սկիզբը շատ ձգող էր։ Ֆիլմի կեսին հասկացա, որ սա լիամետրաժ ֆիլմ է, կարծես թե այսօրվա փառատոնի գլխավոր ֆիլմը։ Listen to your heart. Դրամատիկ պատմություն մի մատուցող տղայի մասին, ով սիրահարվել էր հարուստ ընտանիքից մի աղջկա, որը համր էր, դե, ինչպես միշտ՝ աղջկա մայրը դեմ էր այդ հարաբերություններին, եւ այդ ամենը։ Ֆիլմի վերջում աղջկան վիրահատեցին, որի շնորհիվ նա կարողացավ խոսել եւ լսել, իսկ տղան մահացավ քաղցկեղից։ Թվում է՝ բավականին բանալ սյուժե է, բայց ֆիլմը այնքան լավ է բեմադրված եւ շատ հուզիչ է։ Կրկին, ֆիլմի կեսին նոր տեսա, որ այդ ֆիլմի բոլոր դերասանները քայլում են հենց իմ կողքով, պրեմիերային ցուցադրություն էր։ Տղաները ֆիլմի վերջում ծափահարությունների արժանացան, եւ բոլորը նրանց հետ լուսանկարվում էին եւս 10 րոպե, այդ թվում՝ ես))))։ Այդ պատճառով ժամանակը բավականին աննկատ անցավ, ավտոբուսին մեկ ժամ էր մնացել։ Նայեցի այդ ավտոբուսներին՝ երանի մեզ էլ այդպես լիներ։ Իսկական զբոսաշրջային երկհարկանի նորմալ ավտոբուսներ, ոչ թե ինչպես մեզ մոտ։ Դե լավ, կտեսնենք։
