Դեռ գարնանը ես գիտեի, որ ընկերուհիս թռչելու է Ամերիկայի բոլորովին այլ վայր՝ ինձանից շատ հեռու՝ Օկլահոմա։ Եվ, ինչպես միշտ, ես մեկնեցի Ամերիկա՝ առանց ծանոթների։ Բայց ես գիտեի, որ անպայման պետք է հանդիպենք նրա հետ եւ ճանապարհորդենք։

Քանի որ ես պատկանում եմ այն մարդկանց թվին, որոնց պլանները երբեք չեն աշխատում... ես ամեն ինչ անում եմ վերջին պահին, որպեսզի չխափանվի։

Մինչեւ վերջին պահը չգիտեի, թե երբ գործատուս ինձ կկարողանա մեկ շաբաթ տրամադրել ճանապարհորդության համար, ընկերուհիս՝ Լյուսյան, վաղուց ասում էր, որ հենց որոշեմ, կգնենք տոմսերը։ Մենք որոշեցինք, որ Մայամիում մեզ ավելի հեշտ կլինի հանդիպել։ Արդյունքում իմացա, որ օգոստոսին ինձ այնուամենայնիվ կտան այդ մեկ շաբաթվա արձակուրդը, եւ մենք սկսեցինք կամաց-կամաց որոշել, թե ինչպես գնել տոմսերը եւ որտեղ ապրել։ Լյուսյան դեռ երբեք ինքնուրույն տոմսեր չէր գնել եւ հոսթել չէր ամրագրել, ուստի ստիպված եղանք կապվել Skype-ով եւ հրահանգներ տալ, որպեսզի թռչենք նույն ինքնաթիռներով եւ ապրենք նույն տեղում։ Հարմարության համար ես միշտ օգտվում եմ նույն կայքերից, որոնց շնորհիվ ճանապարհորդելն իսկապես հեշտ է, արդյունքում մենք միանգամից գնեցինք տոմսեր դեպի Մայամիի օդանավակայան այնպես, որ ժամանումների միջեւ տարբերությունը փոքր լինի, եւ այնտեղից արդեն միասին ուղեւորվենք դեպի բնակության վայր։ Հետո մենք նույն չվերթով տոմս գնեցինք դեպի Վաշինգտոն, քանի որ պլանում ունեինք Մայամի, ատրակցիոնների այգի, Վաշինգտոն եւ Նյու Յորք։ Դրանով մեր ամբողջ պատրաստությունը ավարտվեց։

Իմ թռիչքը առավոտյան ժամը 6-ին էր Ռեյգան օդանավակայանից։ Այս ամառ ես ապրում էի Վիրջինիայի Ֆեյրֆաքսում, դա Վաշինգտոնից մեքենայով մոտ 40 րոպե է, տաքսին արժե 50 դոլար... մեքենա ունեցող ծանոթներ կրկին չկային... եւ ստիպված եղա այսպես վարվել. երեկոյան աշխատանքից հետո տուն գալ, հավաքել ուսապարկը (իսկ դա բավական է ճանապարհորդելու համար), կարգի բերել ինձ եւ նախավերջին ավտոբուսով շտապել օդանավակայան, գիշերը անցկացնել այնտեղ եւ հանգիստ թռչել Մայամի։ Օդանավակայանում սարսափելի ձանձրալի էր, գիշերը ոչինչ չի աշխատում, միայն մեկ Dunkin' Donuts, ստիպված եղա այնտեղ սուրճ պատվիրել, որպեսզի չքնեմ... ինչպես միշտ ցուրտ էր, բայց ես ոչ մի տաք բան չէի վերցրել՝ դա պարզապես չէր տեղավորվի, եւ ինչի՞ համար, ես չէ՞ որ պատրաստվում էի Մայամի, իսկ այնտեղ շոգ է... Մի խոսքով, հազիվ հասա մինչեւ առավոտ։ Երբ թռչում էի, կրկին ստիպված եղա տոմս վերցնել օդանավակայանի փոփոխությամբ, ուստի սկզբում թռա դեպի Դետրոյթ՝ իմ կարծիքով ամենագեղեցիկ օդանավակայանը, որ երբեւէ տեսել եմ։ Երբ թռչում էի Մայամի, խոսեցի մի տղայի հետ, ով կարծում էր, որ ես ամերիկուհի եմ եւ ունեմ շեշտադրում, բայց պարզապես այլ նահանգից եմ, նրան ակնհայտորեն զարմացրեց, որ ես Ռուսաստանից եմ եւ մենակ թռչում եմ մի տեղ, որտեղ ոչինչ չգիտեմ։ Մի խոսքով, ժամանելով՝ մեկ ժամ սպասեցի, այդ ժամանակը հենց բավական էր, որպեսզի կողմնորոշվեմ եւ գտնեմ այն ելքը, որտեղ կժամանի Լյուսյան... եւ կանգնած սպասում էի այդ հանդիպմանը...)) Երբ նրան տեսա, այնքան հիանալի էր, աչքերիս արցունքներ եկան... շրջապատի ամերիկացիները ընդհանրապես չէին հասկանում, թե ինչ է կատարվում։ Մի խոսքով, մենք արագ կողմնորոշվեցինք եւ սկսեցինք սպասել Մայամի Բիչի ավտոբուսին, սպասեցինք եւ մինչ գնում էինք, խոսում էինք այն ամենի մասին, ինչ տեղի էր ունեցել մեզ հետ այդ 2,5 ամսվա ընթացքում։ Լյուսյայի համար անսովոր էր նոր քաղաքում, եւ Մայամին Օկլահոմայից հետո նրան շատ գեղեցիկ եւ անսովոր թվաց։ Ես հասկացա, որ նման գեղեցկությունը պետք է տեսնել սեփական աչքերով եւ առաջարկեցի մի փոքր ավելի շուտ իջնել ավտոբուսից... հոսթելից 10 թաղամաս առաջ։ Բայց ես սխալվեցի... 30 թաղամաս էր... եւ մենք ստիպված եղանք մի փոքր ավելի երկար քայլել... փոխարենը մենք տեսանք թաղամասերը եւ զբոսնեցինք լողափի գծով... միակ անհարմարությունը շոգն էր... քայլելը դժվար էր, լավ է, որ այնտեղ կան խմելու շատրվաններ։ Հասնելով հոսթել՝ մենք տեղավորվեցինք եւ որոշեցինք գնալ լողալու, լողացինք, հետո որոշեցինք զբոսնել փողոցներով, հետո գնացինք կերանք։ Ամենավիրավորականն այն էր, որ ես շատ հոգնած էի, իսկ այնքան էի ուզում գիշերը էլի ինչ-որ տեղ գնալ... այնտեղ լիքը բարեր կան... եւս մեկ մինուս, ես դեռ 21 տարեկան չեմ((։ Հաջորդ օրը մենք լուսանկարվեցինք եւ որոշեցինք տոմսեր գնել դեպի Օռլանդո երեկոյան, որպեսզի առավոտյան այնտեղ հասնենք եւ այցելենք ինչ-որ ատրակցիոնների այգի։ Լյուսյան ինձ աջակցեց, չէ՞ որ մենք չէինք եկել լողափին պառկելու, այսպես՝ մենք դուրս եկանք եւ գնացանք ավտոբուսի կայարան։ Եվ հայտնվեցինք առավոտյան ժամը 5-ին Օռլանդոյի ավտոբուսի կայարանում - ամենաանսովորը մուտքի մոտ կանգնած եւ պայուսակները ստուգող ոստիկաններն էին... Հետո մեզ բացատրեցին, որ դա քաղաքի ամենաբարենպաստ թաղամասը չէ։ Մենք նստած էինք կայարանի նստարանին առավոտյան ժամը 5-ին... եւ չէինք կարողանում որոշել, թե կոնկրետ որ այգի ենք գնալու... 5 րոպե անց մեզ հետ սկսեց խոսել ոստիկանության մի սպա, խոսեցինք, խոսք ընդ խոսք, նա օգնեց մեզ ընտրություն կատարել եւ ընտրել Sea World-ը, որպեսզի նորմալ անցկացնենք օրը (մենք ընդամենը մեկ օր ունեինք), երեկոյան մենք արդեն հետադարձի տոմսեր ունեինք։ Արդյունքում, մեզ պես զբոսաշրջիկներին ոստիկանները առաջարկեցին օգնել հասնել այգի, նույնիսկ մեզ տարան Մակ Դոնալդս նախաճաշելու։ Մեծ շնորհակալություն նրանց - ես չէի սպասում, որ նրանք այդքան քաղաքավարի կլինեն, նույնիսկ թույլ տվեցին ձեռնաշղթաները պահել ձեռքիս մեջ... Այգում օրը հիանալի անցկացրեցինք, սկզբում գնացինք ակվապարկ, հետո սովորական այգի եւ հասցրեցինք գրեթե ամեն ինչի վրա նստել, իսկ երեկոյան եղանակը այնքան վատացավ, շատ ուժեղ անձրեւ էր, որ ատրակցիոնները փակ էին, եւ մեզ ժամանակն էր հետ վերադառնալ... մենք թրջվեցինք մինչեւ ոսկորները, հասանք տաքսի եւ վճարեցինք 49 դոլար մինչեւ կայարան... կայարանի մոտ անձրեւ արդեն չկար եւ մենք տաքանում էինք արեւի տակ... մի փոքր հանգստացանք այգի այցելելուց հետո... եւ սպասեցինք մեր ավտոբուսին։ Այսպես, ավտոբուսով հասանք Մայամի... այնտեղից մեզ պետք էր հասնել օդանավակայան... ամենահետաքրքիրն այն է, որ մենք այն կարող էինք տեսնել, բայց ոտքով հասնել հնարավոր չէ, այնտեղ մայրուղի է, որը չես հատի... ուզում էինք սպասել ավտոբուսի, բայց վախենում էինք ուշանալ... մենք սպասում էինք բենզալցակայանի մոտ... այնտեղ կանգ առավ շաթլ, ես վարորդից հարցրեցի, թե որքան արժե հասնել օդանավակայան, նա ասաց, որ ոչ մեկին չի տանում, բացի իր հյուրանոցի հաճախորդներից, բայց հետո նա ասաց, հիմա գնամ մեկին վերցնեմ, իսկ հետո ձեզ կտանեմ... ես հարցրեցի՝ որքա՞ն - դա անվճար է!! Ես շոկի մեջ էի, լավ է, որ քաջությունս հերիքեց գնալ եւ հարցնել, այլապես կարող էինք ուշանալ ինքնաթիռից... հետո թռանք դեպի Վաշինգտոն...