Վերադառնանք մեքենայի թեմային։

Ինչպես արդեն նշել էի, օգոստոսի 1-ին մենք ստացանք մեքենայի երկար սպասված համարանիշները, հանդիսավոր կերպով ամրացրեցինք դրանք եւ սկսեցինք շրջել կղզով մեր մեքենայով։ Իհարկե, մենք առանց համարանիշների էլ էինք վարում, բայց դա մի քիչ վտանգավոր էր։ Ոստիկանները մեզ մի քանի անգամ կանգնեցրել են, բայց միշտ բախտներս բերել է։ Մեկ ամսվա ընթացքում ոչ մի տուգանք (ticket) չենք ստացել։ Միշտ ինչ-որ բան հորինում էինք, եւ նրանք մեզ բաց էին թողնում։ Եղբայրս ուներ ուկրաինական միջազգային վարորդական իրավունք, իսկ ես ոչինչ չունեի։ Համապատասխանաբար, երբ ոստիկանները կանգնեցնում էին մեզ եւ ղեկին եղբայրս էր, ամեն ինչ լավ էր, իսկ երբ ես էի, ես նրանց էի մեկնում կամ իմ ISIC-ը, կամ եղբորս ուկրաինական ուսանողական տոմսը, որի վրա անգլերեն ոչ մի բառ չկար։ Սկզբում այդ հնարքն աշխատում էր։ Մնում էր բացատրել, թե ինչու է մեքենան առանց համարանիշների։ Բայց մենք միշտ ինչ-որ բան հորինում էինք։ Ես կարծում էի, որ մեր բոլոր խնդիրները կավարտվեն համարանիշներ ստանալուց հետո։ Այդպիսի մի առասպել կար, որ Ամերիկայում ոստիկանները չեն կարող ձեզ կանգնեցնել առանց պատճառի, եւ եթե ոչինչ չխախտեք, ոչ ոք ձեզ չի անհանգստացնի։ Ես հենց դրան էի հույս դրել, քանի որ համարանիշներ ստանալու պահին ես արդեն մի քիչ սովորել էի վարել։

Այսպիսով, մենք ստացանք համարանիշները եւ սկսեցինք լիարժեք կյանքով ապրել։ Գնում էինք ուր ուզում էինք, աղջիկներին զբոսանքի տանում եւ այլն։

Այդ պահին մեքենան արդեն պատկանում էր ինձ եւ եղբորս, քանի որ այն երկու աղջիկները, որոնց մասին նշել էի ավելի վաղ եւ որոնք սկզբում ապրում էին մեզ հետ, փախել էին մեզանից եւ տեղափոխվել այլ տուն։ Երեւի նրա համար, որ մենք սկսել էինք տանը պայթուցիկներ պայթեցնել։ :)

Այսպիսով, այն առասպելը, որ եթե վարես եւ ոչինչ չխախտես, ոստիկանությունը քեզ չի անհանգստացնի, գրեթե անմիջապես ցրվեց։ Եվ ոստիկանները սկսեցին մեզ համակարգված կերպով կանգնեցնել։ Պարզապես։ Որովհետեւ նրանք այդպես էին ուզում։ Մի անգամ ես աշխատանքից՝ կարտինգից, գնում էի եղբորս ռեստորանից վերցնելու։ Եվ ինձ պարզապես լկտիաբար ճանապարհին կանգնեցրին 4 ոստիկանական մեքենաներ։ Սկսեցին լապտերով լուսավորել մեքենան եւ հարցնել, թե արդյոք այսօր խմել եմ։ Ես ասում եմ՝ ոչ, չեմ խմել։ Քանի որ ես այդ օրը իսկապես դեռ չէի խմել։ Ոստիկանները սկսեցին ինձ համոզել իմ կարմիր աչքերի մասին եւ այն մասին, որ ես մարիխուանա եմ ծխել, ինչին ես պատասխանեցի, որ ես օրական 10 ժամ աշխատում եմ եւ բնականաբար մի քիչ հոգնում եմ։ Ոստիկանն ինձ ասում է՝ «ինձ մի խաբիր, ես 14 ժամ աշխատում եմ եւ աչքերս այդքան կարմիր չեն»։ Ես այն ժամանակ մտածեցի՝ «վայ, ինչ դժվար աշխատանք ունես, դոնաթներ ուտել, սուրճ խմել եւ թերթ կարդալ»։ Ընդհանրապես, այդ կղզում հանցագործություն ընդհանրապես չկա, եւ Outer Banks-ը համարվում է Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների ամենաանվտանգ վայրը։ Այսպիսով, ես ասում եմ այդ ոստիկաններին՝ «դե, եթե ասում եք, որ խմել եմ, եկեք ես ձեր խողովակի մեջ փչեմ»։ Նրանք ասում են՝ «դե արի, փչիր»։ Ես փչեցի, համապատասխանաբար, նրանց խողովակը ոչինչ ցույց չտվեց, նրանք ասում են՝ «ուրեմն մեքենայումդ հաստատ թմրանյութ կա»։ Ես ասում եմ՝ «փնտրեք, խնդրեմ»։ Ստուգեցին ամբողջ մեքենան, ոչինչ չգտան, հետ տվեցին եղբորս ուսանողական տոմսը (ես նրանց ասել էի, որ դա վարորդական իրավունք է) եւ բաց թողեցին։ «Իրավունքների» վրա չկպան։ Այն խողովակը, որի մեջ ես փչել էի, նրանք ինձ նվիրեցին որպես հուշանվեր։ Այն մինչ օրս դրված է իմ տանը՝ դարակի վրա, հիվանդանոցի թեւնոցի հետ միասին՝ որպես Ամերիկա 2010-ի հուշանվերներ։

Հաջորդ օրը, երբ ես եւ եղբայրս աշխատանքից (ռեստորանից) տուն էինք գնում, մեր հետեւից նորից մեքենա ընկավ, այս անգամ՝ շերիֆի։ Ղեկին ես էի, եւ ինչ-որ պատճառով մի քիչ վախեցա ու որոշեցի դանդաղ վարել։ Տեսնելով իմ թրեքի կայանատեղին, որտեղ աշխատում էի, որոշեցի թեքվել այնտեղ՝ ամեն դեպքում։ Ոստիկանին, երեւի, դա դուր չեկավ, եւ նա միացրեց փարոսիկները եւ մեզ կանգնեցրեց կայանատեղիում։ Դուրս եկավ մեքենայից, բարեւեց եւ անմիջապես հարցրեց, թե ինչու էի այդքան դանդաղ վարում եւ արդյոք հարբած չեմ։ Ես ասում եմ, որ դանդաղ էի վարում, որովհետեւ այնտեղ SPEED LIMIT (արագության սահմանափակում) 45 մղոն/ժամ նշան կար։ Նա ասում է՝ «լավ, նշանը 45 էր, բայց դու 25-ով էիր գնում, տուր վարորդական իրավունքդ»։ Ես նրան մեկնեցի եղբորս ուսանողական տոմսը եւ իմ ID-ն։ Նա գնաց իր մեքենան, այնտեղ ինչ-որ բան երկար ստուգեց, հետո դուրս եկավ ինձ մոտ՝ թղթով։ Խնդրեց ինձ դուրս գալ մեքենայից եւ բացատրեց, որ սա 200 դոլարանոց տուգանք է North Carolina նահանգի վարորդական իրավունք չունենալու համար, եւ որ եթե ուզում եմ շարունակել վարել, պետք է իրավունք ստանամ։ Տուգանքի մեջ անմիջապես նշանակված էր դատարան՝ սեպտեմբերի 15-ին։ Բայց շերիֆն ասաց, որ եթե ես իրավունք ստանամ եւ ցույց տամ դատարանում ավելի շուտ, ապա ոչինչ վճարել պետք չի լինի։ Մեքենան թողեցինք կայանատեղիում եւ ոտքով տուն գնացինք։ Այդպիսին էր մեր առաջին տուգանքը Ամերիկայում։