2009 թվականի հունիսի 16

Մոսկվայից ժամանելով՝ մենք կանգնեցինք «Non U.S. Citizens» կոչվող անվերջանալի հերթի մեջ։ Մի քանի ժամ սպասելուց հետո ես վերջապես հասա պատուհանի մոտ, որտեղ պետք էր ներկայացնել փաստաթղթերը։ Այնտեղ ինձ հարցրին, թե ինչ աշխատանք եմ կատարելու եւ ինչ եմ սովորում հայրենիքում, որից հետո դրոշմակնիք դրեցին եւ թույլ տվեցին անցնել։

Վաշինգտոնի օդանավակայանը սարսափելի երկար է։ Ես 15-20 րոպե ուղիղ քայլեցի եւ այդպես էլ վերջին չհասա՝ կանգ առնելով մի բարում, որտեղ տղաների հետ, շան պես հոգնած, նստեցինք խմելու, քանի որ պետք էր ինչ-որ կերպ անցկացնել չվերթների միջեւ ընկած երեք ժամը։

Իրականում օդանավակայանում անելիք կար. ես հասցրի ծանոթանալ երկու բրազիլացու եւ մեկ արգենտինացու, մի խումբ ռուսների հետ, ինչպես նաեւ զրուցում էի Duty-Free-ի վաճառողների հետ՝ ամերիկյան լեզվին սովորելու համար։

Մեր չվերթը վատ եղանակի պատճառով մոտ երեք ժամով հետաձգվեց։ Արդյունքում, ինքնաթիռ նստելով՝ ես քնեցի եւ արթնացա միայն այն ժամանակ, երբ արդեն վայրէջք էինք կատարել՝ այդպես էլ չտեսնելով գիշերային Նյու Յորքի լույսերը։