Այո... երբեք չէի մտածի, որ մի օր կքայլեմ փողոցով եւ ինձ համար հարմար տեղ կփնտրեմ գիշերելու համար... Բայց կյանքն այնքան անկանխատեսելի է, որ երբեք պետք չէ ասել երբեք... Մենք իսկապես չգիտեինք, թե որտեղ ենք ապրելու երկու ամբողջ շաբաթ, մինչեւ մեր գործատուները մեզ սենյակ տրամադրեին: Ամենածիծաղելին այն է, որ այդ պահին մեզ համար ավելի կարեւոր էր ոչ թե աշխատանք գտնելը, այլ բնակարան... այդ դեպքում մենք ավելի հանգիստ կլինեինք: Փողոցում ապրելն անիրատեսական էր, քանի որ գիշերները սարսափելի ցուրտ էր, իսկ ցերեկը ջերմաստիճանը հասնում էր 90-95 աստիճանի ըստ Ֆարենհեյթի: Մի խոսքով, այն բանից հետո, երբ մեր գործատուն զանգահարեց եւ ասաց, որ հաստատ մեզ աշխատանքի է ընդունում, մենք գնացինք գոնե ինչ-որ բնակարան փնտրելու: Ծիծաղելի է հիշելը, բայց գլխի վերեւում տանիք գտնելու հուսահատությունից մենք պարզապես մոտենում էինք փողոցում գտնվող մարդկանց եւ հարցնում, թե արդյոք նրանք գիտեն որեւէ մեկին, ով տուն կամ սենյակ է վարձով տալիս... եւ մարդկանց արձագանքը մեզ համար պարզապես անսպասելի էր. բոլորը փորձում էին մեզ գոնե ինչ-որ կերպ օգնել: Այս փոքրիկ կովբոյական քաղաքի մարդիկ այնքան բարի են, որ մեզ համար, ովքեր բնավ սովոր չեն նման վերաբերմունքի, դա նույնիսկ վայրի էր)) Մի տղամարդ սկսեց զանգահարել իր բոլոր ծանոթներին եւ հարցնել, թե արդյոք նրանք կարող են օգնել կամ գիտեն մեկին, ով կարող է մեզ տուն վարձով տալ: Մեկ այլ սիրելի տղամարդ խորհուրդ տվեց թերթ գնել եւ սկսեց գումար մեկնել ինձ... ես շոկի մեջ էի, բայց նա բացատրեց, որ գումարը մեզ դեռ պետք կգա... դե, իհարկե, ես այն չվերցրեցի: Մանրուք է, բայց հաճելի))) Չնայած այն բանին, որ շատ մարդիկ փորձում էին մեզ օգնել, մենք այդպես էլ բնակարան չգտանք... իսկ այն, ինչ գտանք, պարզապես մեր գրպանին հարմար չէր... Արեւից այրված, աշխատանք եւ բնակարան փնտրելուց հոգնած, քաղցած եւ զայրացած՝ մենք քայլեցինք դեպի այն հյուրանոցը, որտեղ կանգ էինք առել նախկինում: Թեեւ մենք պայմանավորվել էինք, որ այլեւս հյուրանոցներում չենք գիշերելու, մենք ոչինչ չէինք կարող անել... փողոցում գիշերելը ինքնասպանության պես մի բան էր... Գրպանիցս հանելով եւս 95 դոլար՝ մենք գնացինք քնելու... քնելիս ես ուզում էի, որ գիշերը հնարավորինս երկար տեւի, որովհետեւ վախենում էի, թե ինչ կլինի հաջորդ օրը...

Հաջորդ օրը հուլիսի 4-ն էր՝ Ամերիկայի Անկախության օրը... Այդ օրը մենք Ասելյայի հետ որոշեցինք, որ ավելի լավ կլինի տեղափոխվել մեր գործատուների հյուրանոց, քանի որ չէինք պատկերացնում, թե ինչպես ենք հուլիսի 5-ին ուղեբեռով քաղաքի մի ծայրից մյուսը գնալու աշխատանքի: Մենք դուրս եկանք այդ հյուրանոցից եւ քայլեցինք ճանապարհի երկայնքով՝ հույս ունենալով, որ ինչ-որ մեկը մեզ կտեղափոխի, քանի որ պետք է քայլեինք մոտ 3 մղոն, իսկ դա, հավատացեք ինձ, շատ է: Մեզ տեղափոխեց մի բարի տղամարդ, թեեւ նա չկարողացավ շատ մոտենալ հյուրանոցին, քանի որ փողոցներում ամենուր մարդկանց բազմություն էր (Անկախության օրը նրանք շատ զվարճալի երթեր են կազմակերպում քաղաքի գլխավոր փողոցով): Մենք ստիպված էինք ճանապարհ հարթել այդ բոլոր մարդկանց միջով, ովքեր մեզ նայում էին որպես աննորմալների... Կերպ կերպ հասնելով հյուրանոց՝ մենք մտանք ներս... մեզ ուղեբեռով տեսնելով՝ Քրիստին շփոթված էր: Դե, մենք, իհարկե, բացատրեցինք նրան ամբողջ իրավիճակը եւ հարցրեցինք, թե արդյոք նրանք ազատ համարներ ունեն... եւ այդ ժամանակ արդեն մենք էինք շփոթված: Պարզվում է՝ մեզ հաջողվել է աշխատանքի ընդունվել գրեթե հինգ աստղանի հյուրանոցում... այնտեղ մեկ գիշեր անցկացնելու համար պետք էր վճարել 200 դոլար, իսկ որոշ VIP համարների համար՝ էլ ավելին: Իհարկե, մենք գիտեինք, որ չենք կարող այդքան գումար տալ, քանի որ սկզբունքորեն դա մեր գրեթե ամբողջ գումարն էր: Այստեղ մեր փրկիչ Քրիստին ասաց, որ նրանք քաղաքից դուրս ունեն եւս մեկ հյուրանոց, որը պատկանում է իր ծնողներին, եւ այնտեղ համարներն ավելի էժան են: Բայց քանի որ նրանք խղճացել էին մեզ, նա ասաց, որ մեզանից շաբաթական ընդամենը 75 դոլար կվերցնեն: Սպասելով, երբ երթը կավարտվի, Քրիստիի ամուսինը մեզ տարավ հենց այն հյուրանոցը, որը հետագայում դարձավ մեր տունը երկու ամբողջ շաբաթվա ընթացքում...