Պատուհանի մոտի նստատեղը... ծանր հառաչանք... ես ուղղում եմ ամրագոտին եւ զգում, թե ինչպես է ինքնաթիռը արագություն հավաքում: Մտքերս դատարկ են, միայն անբացատրելի, ոչնչով չլցվող դատարկություն: Մի ակնթարթ, եւ ինքնաթիռը պոկվում է գետնից, եւ հասկանում ես՝ սա է... ամեն ինչ: Ամեն ինչ հետեւում է: Ապրվել է մի փոքրիկ, սրտին անչափ թանկ, անկրկնելի կյանք: Հիացմունքով նայում եմ ներքեւ՝ երկրին, որը ժամանակին այնքան հեռու էր, իսկ հիմա՝ այնքան հարազատ: Ընկերներ, հույզեր, ամենալավ հիշողությունները մնացին այնտեղ՝ ինքնաթիռի սահմաններից դուրս... Հետո ինձ կասեն. «Դե, հանգիստ եղիր, ավելի լավը կլինի: Անպայման նորից կթռչես: Կգնաս նույն վայրերը, կհանդիպես ընկերներիդ»: Հնարավոր է... թեեւ... երեւի չի կարող լինել ավելի լավ կամ վատ: Կլինի «ոչ այնպես»: Դեմքերն ու վայրերը նույնը չեն մնում: Կյանքի պահերն անկրկնելի են: 2011-ի ամառը հավերժ իմ սրտում է:

Հասկանում եմ, որ Ամերիկան ճանապարհում է ոչ թե այն աղջկան, որին հանդիպել էր մի անգամ:

Հենվում եմ աթոռի թիկնակին, փակում աչքերս, եւ գլխումս, ինչպես գունավոր կինոյի կադրեր, սկսում են պտտվել իմ կյանքի ամենալավ ժամանակի դեմքերը, իրադարձությունները, օրերը...