Ինչպես արդեն ասել էի, տանտիրուհին զբաղվեց մեզ համար բնակարան փնտրելով։ Եվ պետք է ասեմ, որ նա այս հարցին մոտեցավ ամբողջ պատասխանատվությամբ։ Հաջորդ իսկ օրը նա կանչեց ինձ ու ընկերուհուս եւ ասաց, որ գտել է մեզ համար the best place ever! Այդ վայրը պարզվեց, որ... տուն է։ Սեփական տուն՝ երկու լոգարանով, սառնարանով, օդորակիչով... Ռեյնայի տան հարեւանությամբ, աշխատավայրից եւ լողափից 5 րոպե հեռավորության վրա։ Միայն թե այնտեղ կահույք չկար, բայց դրա համար ոչինչ վճարել պետք չէր։ Մենք աշխատում էինք ազգային պարկի հենց կենտրոնում, արեւամուտից հետո այնտեղ ոչ ոքի չէին թողնում, կղզու այս մասում ապրող միակ մարդիկ ռեյնջերներն էին (պարկի աշխատակիցները) եւ այն ռեստորանի սեփականատերերը, որտեղ մենք աշխատում էինք։ Եթե Ռեյնան մեզ չասեր, որ այստեղ ինչ-որ մեկը ապրում է, մենք էլ չէինք իմանա, քանի որ տնակները հեռու էին հանգստացողների հետաքրքրասեր աչքերից, հուսալիորեն թաքնված ծառերի հետեւում։
Այս տանը մեզանից առաջ ապրում էր ռեյնջերներից մեկը, այդ պատճառով էլ կահույք չկար՝ նա վերջերս էր տեղափոխվել։ Էլեկտրականություն դեռ կար, բայց ամեն օր կարող էին անջատել։ Դռան վրա փական չկար, բայց ինչպես պարզվեց, կղզում, պարկի այս մասում, ոչ ոք դռները չի փակում՝ վախենալու ոչինչ չկա, շուրջը միայն կենդանիներ են՝ նապաստակներ, սկյուռներ, արագիլներ, իգուանաներ, ջրարջեր եւ թութակներ։ Ի դեպ, սա ամենալավ վայրն էր բոլոր այն վայրերից, որտեղ մենք ստիպված ենք եղել ապրել Մայամիում գտնվելու ընթացքում։ Ցավալի է, որ երկար չմնացինք այնտեղ։
Երկու օր ամեն ինչ պարզապես հիանալի էր. 5:40-ին արթնանալու կարիք այլեւս չկար, մենք քնում էինք մինչեւ 8-ը!!! Հետո հանգիստ նախաճաշում էինք եւ գնում աշխատանքի՝ ընդամենը 5 րոպե ոտքով։ Դռները չէինք փակում, իրերը վերջապես տեղ ունեինք դնելու։ Քնում էինք հատակին (այնտեղ գորգ էր), տանտիրուհին մեզ անկողին բերեց։ Մենք սեփական տուն ունեինք։ Հսկայական տարածք, 5 կամ 6 սենյակ... երկու լոգարան։ Գեղեցկություն։ Երեկոյան աշխատանքից հետո հանդիպում էինք լողափում (երբ ապրում էինք Miami Beach-ում, չէինք կարող մեզ թույլ տալ նման բան՝ աշխատանքից գալիս էինք, երբ արդեն մութ էր)։ Իսկ լողափում employee-ների համար ամեն ինչ անվճար էր՝ շեզլոնգներ, հովանոցներ, ջրային հեծանիվներ եւ նույնիսկ կայակներ։ Բոլոր ռեյնջերները մեզ ճանաչում էին եւ բարյացակամ էին վերաբերվում, հիանալի էր։ Բայց երջանկությունը երբեք լիարժեք չի լինում, լավ է, որ չսկսեցինք իրերը դասավորել՝ կարծես զգում էինք։ Երկու օր անց Ռեյնան հայտնեց մեզ, որ ստիպված ենք լինելու տեղափոխվել։ Պարկ են ժամանել կամավորներ, եւ տունը կտան նրանց։
Շատ վիրավորական էր այսպես ամեն ինչից զրկվելը... անօթեւան... կրկին։
Բայց տանտիրուհին մեզ դժվարության մեջ չլքեց, նա ասաց, որ եթե մեզ համար բնակարան չգտնի, ապա պատրաստ է մեզ ապաստան տալ իր մոտ։ Բայց դրան գործը չհասավ։ Հաջորդ օրը Ռեյնան մեզ տարավ նայելու apartmants՝ մի փոքրիկ բնակարան Մայամիի կուբայական թաղամասում՝ Little Havana-ում։
Ի՞նչ ասեմ, այնքան տեղեր փոխելուց հետո ուզում էիր արդեն վստահ լինել վաղվա օրվա մեջ, ուզում էիր, որ կարողանայիր նորմալ դասավորել իրերը, սնունդը դնել սառնարանում, այլ ոչ թե որտեղ պատահի, ամենուր քեզ հետ չքաշել փաստաթղթերով եւ հետադարձ տոմսերով պայուսակը։ Բայց այն բանից հետո, երբ մենք համարյա սեփական տուն ունեինք, տեսնել ԱՅՍ (այն, ինչ պարզվեց մեր ապագա ապաստանն է), մենք պատրաստ չէինք... ընդհանրապես։
Այստեղ ես պետք է ավելի մանրամասն պատմեմ այն վայրի մասին, որտեղ անցկացրինք Մայամիում մնացած ամբողջ ժամանակը՝ մեր 5-րդ տունը... դե, ի՞նչ տուն... փոքրիկ, մանրուք բնակարան... ամբողջը մեր նախորդ տան սենյակներից մեկի չափով։ Պատերը ներկված էին սարսափելի դեղին գույնով, պատին կախված էր օդորակիչ, որից համապատասխան պատը զգալիորեն թրթռում էր։ Լոգարան բարձրանալու համար պետք էր աստիճաններով բարձրանալ, խոհանոցը հենց ննջասենյակում էր՝ 1x2 մ, միկրոալիքային վառարան կար, բայց այն չէր աշխատում, սալօջախ կար, բայց այն չէր կարելի միացնել օդորակիչի հետ միաժամանակ՝ հակառակ դեպքում ամեն ինչ կփչանար=))
