18.08.2009

Դե ինչ, ահա եւ հասա իմ երթուղու վերջին կետին։ Այժմ ժամը 7-ն է, 2009 թվականի օգոստոսի 18-ը, ես նստած եմ Սան Ֆրանցիսկոյում եւ սուրճ եմ խմում։

Այսօր ամբողջ օրը կանցկացնեմ այստեղ, իսկ ժամը 23:00-ին կմեկնեմ Դալաս, որտեղ հասնելու համար գրեթե երկու օր է պետք։

Գիշերը քնել եմ ինչպես սատկած, նույնիսկ կանգառների ժամանակ չեմ արթնացել՝ երեկվա անքուն գիշերվանից հետո։ Այստեղ բավականին ցուրտ է։ Հուսով էի առավոտյան ցուրտը սուրճի շուրջ կանցկացնեմ, բայց կարծես թե այն շուտ չի ավարտվելու, այնպես որ գնացի։

Օյ, ներողություն, այստեղ պարզապես ցուրտ չէ։ Այստեղ սարսափելի ցուրտ է եւ հսկայական քամի։ Համբերում էի, բայց հետո չդիմացա եւ փաթաթվեցի վերմակով, որը երեկ գնել էի ավտոբուսում քնելու համար։ Այդպես էլ կես օր քայլեցի, ինչպես հնդկացի :).

Առաջին հերթին քայլեցի Montgomery street-ով, որը այստեղ համարվում է Financial District։ Ձախ թեքվեցի, քայլեցի փողոցներով դեպի վեր՝ վայ, ինչպիսի թեքություն է։ Ես քաղաքներում նման բան կարծես թե դեռ չէի տեսել։ Մեքենաները կայանված են այնպիսի անկյան տակ, որ թվում է՝ հիմա կգլորվեն։ Քայլեցի, մտա Noble Hill՝ Սան Ֆրանցիսկոյի ամենաբարձր կետը, նայեցի ներքեւ, հետո մտա ինտերնետ, իմացա Բոստոնի ավտոբուսների չվացուցակը։ Կարծես թե ես այնուամենայնիվ կգնամ մորաքույր Իննայի մոտ, եւ դա հիանալի է, որովհետեւ այնտեղ պետք է հետաքրքիր լինի։

Այստեղ հենց նոր բացվեց մալուխային տրամվայների թանգարանը, հավանաբար Սան Ֆրանցիսկոյի ամենահայտնի խորհրդանիշը։ Այնտեղ հետաքրքիր է. գետնի տակ ձգված է մետաղական մալուխ, որը շարժվում է, իսկ տրամվայը գետնի ճեղքի միջով կառչում է այդ մալուխից եւ ինքնուրույն շարժվում։ Մալուխը շարժման մեջ են դնում կայարանում տեղակայված հսկայական շարժիչները։ Եվ քանի որ թանգարանը գտնվում է հենց կայարանի շենքում, այնտեղ ամեն ինչ երեւում է, թե ինչպես է այդ ամենը պտտվում եւ շարժման մեջ դրվում :).

Թանգարանից դուրս գալով՝ մի փոքր թափառեցի Չայնաթաունով։

Չայնաթաունը ՍՖ-ում այնքան հսկայական է, եւ չինացիներն այնքան շատ են, որ չես կարող ասել՝ ՍՖ-ում կա չինական Չայնաթաուն, թե՞ հակառակը՝ Չայնաթաունում կա Սան Ֆրանցիսկոյի թաղամաս։

Նրանց չինական խանութներում շատ ցածր գներով վաճառվում են նույնիսկ սովորական, ոչ չինական արտադրության ապրանքներ։ Ես զվարճանքի համար ինձ համար գնեցի ինչ-որ սոյայի ըմպելիք եւ ինչ-որ խրթխրթան ձողիկներ։ Երկուսն էլ միջին համի էին։

Երբ իջնում էի հետ՝ դեպի Montgomery street, տեսա հրշեջ մեքենաների, ոստիկանների եւ այլ մարդկանց կուտակում։ Երեւի հրդեհ էր եղել։

Մոտենալով՝ տեսա սարսափելի այրվածքներով մի տղամարդու, որը կանգնած խոսում էր ոստիկանի հետ։ «Վայ, - մտածեցի ես։ - Չէ՞ որ նա պետք է շտապ հիվանդանոց գնա»։ Եվ միայն այդ ժամանակ հասկացա, որ կինո են նկարահանում։

Դուրս գալով կենտրոն՝ ուղղվեցի դեպի այգի, որը անունից դատելով պետք է լիներ արվեստի կենտրոն, սակայն այդ նույն արվեստի կենտրոնի տաղավարները փակ էին, իսկ շուրջը պարզապես այգի էր։ Տարօրինակ է։ Արվեստի կենտրոն՝ առանց արվեստի։

Այնտեղից որոշեցի գնալ Coit Tower։ Քարտեզով սխալ հաշվարկեցի Սան Ֆրանցիսկոյի չափերը (քաղաքը փոքր է) եւ շատ անցա իմ կանգառը, սակայն բավականին արագ վերադարձա ճիշտ տեղը։

Բարձրացա վերեւ։ Հետաքրքիր տեսարան է բացվում։ Ծովածոցի, Ալկատրաս կղզու, քաղաքի վրա... Հիանալի է։

Իջա ներքեւ, մոտեցա ափին, իմացա Ալկատրաս կատարվող տուրերի մասին։ Պարզվեց, որ բոլորը վաճառված են։ Դե ոչինչ, ես միեւնույն է կասկածում էի՝ գնալ, թե ոչ։

Մի տղայից հարցրեցի Golden Gate Bridge-ի մասին, նա ասաց, որ ոտքով մինչեւ այն 4,5 մղոն է (այսինքն՝ 7 կմ-ից ավելի), քայլելու համար մեկուկես ժամ։ Ես հարցրեցի ավտոբուսի մասին, բայց նա ասաց, որ ավտոբուսով էլ մեկուկես ժամ կլինի։

Որոշեցի գնալ ոտքով։ Ճանապարհին մի փոքր կերա Subway-ում եւ գնացի։ Քայլում էի առանց շտապելու՝ կանգ առնելով հետաքրքիր վայրերում։ Օրինակ՝ ափին կայանված է իրական սուզանավ, որը կռվել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ, իսկ այժմ բաց է որպես թանգարան։ 6 դոլարով մտա այնտեղ՝ շատ հետաքրքիր է։ Ներսում ամեն ինչ անձեռնմխելի է, իրական։

Դեպի կամուրջ տանող ճանապարհին տեսա իրական հիպիական «Ֆոլքսվագեն» միկրոավտոբուս, զրուցեցի դրանից դուրս եկող եթովպական գլխարկով ռաստամանի հետ։ Նա ասաց, որ ինքն է նկարազարդել այն եւ ամեն ինչ ներսում ինքն է արել, որ դա իր տունն է, եւ նրանք իր ընկերուհու հետ ճանապարհորդում են Ամերիկայով՝ վաստակելով նրանով, որ վաճառում են ամեն տեսակի մանրուքներ, որոնք նույնպես իրենք են պատրաստում։ Հետաքրքիր տղա է, միայն թե կեղտոտ, «Ֆոլքսվագենում» լվացվելու տեղ չկա :).

Ես քայլում եմ, իսկ դիմացից վայրի սառը քամի է փչում։ Ես նորից փաթաթվեցի վերմակով, դա մի փոքր օգնեց։ Մինչեւ կամուրջ հասնելը շատ սառեցի։ Բայց հասա։

Լուսանկարեցի այն, ճիշտ է, ուժեղ մառախուղ էր, այնպես որ լուսանկարներն այնքան էլ լավ չստացվեցին։ Բարձրացա վերեւ, մի փոքր քայլեցի դրա վրայով այս ու այն կողմ։ Հոյակապ բան է, իհարկե։ Թեեւ սա ոչ մի ոսկե դարպաս չէ, սա պարզապես կարմիր դարպաս է :).

Բավականին հոգնեցի, նստեցի ավտոբուս, գնացի կենտրոն, իջա մի փոքր շուտ՝ Չայնաթաունում։ Ճանապարհի համար մի փոքր մրգեր գնեցի։ Մտա չինական ռեստորան, որոշեցի պատվիրել Noodle Soup, որպեսզի փորձեմ եւ տաքանամ, չէ՞ որ դա ապուր է։ Արդյունքում 5 դոլարով ինձ բերեցին այնպիսի հսկայական ափսե, որ ես հազիվ կերա կեսից մի փոքր ավելին։ Եվ դա ապուր չէր մեր հասկացողությամբ, այլ մակարոնեղեն, միս, բանջարեղեն, ամեն ինչի առատ չափաբաժին, մի փոքր արգանակով։ Ինչպե՞ս են դա անում այդ չինացիները։

Որոշեցի մտնել Starbucks, որպեսզի սուրճ խմեմ, օրագիր գրեմ եւ ժամանակ անցկացնեմ մինչեւ ավտոբուսը, բայց այն պարզվեց... փակ է։ Դե Ամերիկա... որ սրճարանը փակվի երեկոյան 6-ին, այն էլ զբոսաշրջային քաղաքում, հենց կենտրոնում։

Արդյունքում արեցի այն, ինչ ուզում էի, Մակդոնալդսում։

Ահա ես գրում եմ այս օրագիրը։ Երկու ժամից ես մեկնում եմ Սան Ֆրանցիսկոյից, որպեսզի նորից հատեմ Ամերիկյան մայրցամաքը՝ Խաղաղ օվկիանոսից մինչեւ Ատլանտյան։

Կգնամ հարավով, Տեխասի միջով, Դալասում եւ Մեմֆիսում կանգառներով։ 4 օրից ես պետք է լինեմ Նյու Յորքում։ Հուսով եմ՝ ճանապարհը նորմալ կանցնի։

ՃԱՆԱՊԱՐՀԻՆ!!!

19.08.2009

Գնում եմ, գնում եմ, գնում եմ... հիանալի քնել եմ, Լոս Անջելեսում երկժամյա փոխանցումը շատ արագ անցավ, նորից քնել եմ մինչեւ 11:30, հետո մի փոքր կերել եմ Մակդոնալդսում եւ նորից քնել մինչեւ 15:30։ Այնպես որ հիմա արդեն գրեթե 17-ն է, ես նստած եմ Ֆինիքսի կայարանում, իսկ ճանապարհորդությունը դեռ չեմ զգացել :).

Մենք գնում ենք Մեքսիկայի սահմանի մոտ, եւ 11:30-ի կանգառում ավտոբուս մտավ մաքսավորը (կամ ով էլ որ լինի) եւ ստուգեց ԱՄՆ ոչ քաղաքացիների փաստաթղթերը։ Պատուհանից տեսա, թե ինչպես են մի քանի մեքսիկացիներ, այդ թվում՝ մի աղջիկ, կանգնած ձեռքերը մեջքի հետեւում ձեռնաշղթաներով՝ երեւի անօրինական ներգաղթյալներին են բռնել։

Այստեղ շատ շոգ է, ավտոբուսից իջնում ես՝ եւ շոգը ուղիղ դեմքիդ է խփում։

Անցանք անապատով՝ Ամերիկայի հարավի բնորոշ բնապատկերով՝ ավազ, փշեր, հսկայական կակտուսներ՝ բարակ, բայց շատ բարձր։

Ամեն ինչ հիանալի է! :) Վաղը մի քանի ժամ կլինեմ Դալասում, հետո գիշերային երթ դեպի Մեմֆիս, այնտեղ մեկ օր, եւ հետո մեկ օր արդեն մինչեւ Նյու Յորք։ Նյու Յորքում արագ կգիշերեմ, կլվացվեմ եւ կվազեմ Բոստոնի ավտոբուսին։ Ահա այսպիսի հյուրախաղացու եմ :).

20.08.2009

Ցերեկը կողքիս նստեց մի կին, => ես արդեն մենակ չէի գնում երկու նստատեղի վրա, այնպես որ ցերեկը առանձնապես չհաջողվեց քնել։ Դե, ոչինչ՝ նայում էի պատուհանից։ Ամբողջ օրը գնում էինք Տեխասով, սա ԱՄՆ-ի տարածքով ամենամեծ նահանգն է։ Նորից ավտոբուս մտավ մաքսավորը, նորից նայեցին իմ անձնագիրը։

Greyhound ավտոբուսների ամենամեծ զվարճանքն այն է, որ այստեղ գնում է ամբողջ Ամերիկան։ Սպիտակներ, սեւամորթներ, երիտասարդներ, ծերեր։ Ուր էլ որ գնաս Ամերիկայում, կտեսնես միայն բնակչության ինչ-որ մի շերտ՝ այստեղ հիմնականում սպիտակներ են, այստեղ՝ սեւամորթներ, այստեղ՝ մեքսիկացիներ։ Եվ նրանք բոլորը կապված են մեկ վայրի հետ, ապրում են մեկ քաղաքում։ Այստեղ՝ ամբողջ Ամերիկան է։ Մեկ ավտոբուսում կարելի է տեսնել փեյսերով հրեայի եւ կապույտ վերնաշապիկով ամիշի, սեւամորթ եռակցողի եւ կովբոյական կոշիկներով երիտասարդ սպիտակամորթի։ Նրանք գնում են, մեկը հայհոյում է, մեկը ծիծաղում է, նրանք ուտում են, երեխաները գոռում են, մեկը չափազանց բարձր է լսում երաժշտությունը, մեկի գուլպաները գարշահոտ են, իսկ մեկն էլ ընդհանրապես շան հետ է։ Սա շուկայի պես է՝ կյանքի կտրվածք։

Եվ դա հետաքրքիր է։

18:20-ին ժամանեցի Դալաս։ Գնեցի մագնիս (ի դեպ, գիշերը փոխանցման ժամանակ գնեցի եւս մեկ մագնիս՝ Էլ Պասոյի՝ Մեքսիկայի սահմանին գտնվող քաղաքի) եւ գնացի քաղաք։

Դալասը տիպիկ ամերիկյան քաղաք է՝ ձանձրալի, հանգիստ, ոչ հետաքրքիր։ Բայց ինձ դուր եկավ դրա խնամվածությունը, դրա «հարավայինությունը», փողոցներում պիկապների մեծ քանակը։ Ես քայլեցի դեպի այն վայրը, որտեղ սպանել են Քենեդիին, զբոսնեցի կենտրոնական փողոցներով, կերա տեխասյան Quesadillas ուտեստը՝ ոչ քիչ գումար վճարեցի փոքր չափաբաժնի համար, բայց ինձ ինչ-որ պատճառով վաղուց էր ուզվում փորձել հենց տեխասյան ուտեստ։ Համեղ է։

Զբոսնեցի եւս մի փոքր փողոցներով եւ գնացի կայարան։

Վաղը՝ Մեմֆիս, իմ backpack-trip-ի քարտեզի վերջին կետը։

Այսօր մտածեցի, որ իմ ճանապարհորդության տեւողությունը (2 շաբաթ) ստացվում է իդեալական՝ ոչ շատ կարճ, բայց եւ ոչ այնքան երկար, որ տեղեկատվության քանակից բթանա հետաքրքրասիրությունը։

Այդպես է։