Աշունը նույնպես կարող է երջանկություն պարգեւել։ Եվ նա դա արեց։
Արթնանում եմ, նայում պատուհանից՝ պարզ երկինք, արեւ... Հազվադեպ երեւույթ մեր քաղաքի համար հոկտեմբերին։
Ոտաբոբիկ գնում եմ խոհանոց եւ ժպտում... Գիտեմ, որ դու քնած ես ննջասենյակում, որ դու կողքիս ես, ոչ միայն սրտիս մեջ։ Սուրճ եմ պատրաստում եւ հիանում արեւի ճառագայթներով։ Լսում եմ, թե ինչպես ես դու լուռ մոտենում եւ զգում եմ քո ուժեղ գրկախառնությունը։
Եվ թող որ, շքամուտքից դուրս գալով, մենք գնանք տարբեր ուղղություններով։ Ես քայլում եմ, եւ քամու թարմ հոսանքը դիպչում է դեմքիս։
Ժպտում եմ, լսում եմ SMS-ի մեղեդին եւ գիտեմ, որ դա դու ես։
Նստած եմ դասին եւ նայում պատուհանից։ Այնքան հետաքրքիր է, թե ինչպես են ուրիշ մարդիկ դիմավորում իրենց առավոտը։ Աշնանային առավոտ։ Իսկ երկինքը նույնքան պարզ է։ Թռչունները բարձր են թռչում, եւ ես մտածում եմ, որ մարդիկ վաղ թե ուշ բոլորն էլ այդքան բարձր են թռչում, իսկ ոմանք էլ՝ ավելի բարձր... Թռչում են հոգով։
Գնում եմ տուն, երաժշտություն եմ լսում եւ փորձում եմ նորից երազել... Բայց չգիտեմ՝ մեծանո՞ւմ եմ, թե՞ ռեալիստ եմ դառնում... Չի ստացվում... Եվ սկսում եմ շատ մտածել ու նույնիսկ տխրել... Հիմարությո՞ւն է։
Մտնում եմ VK՝ դու օնլայն ես :)
Սա աշուն է...