Լեզվաբանության մեջ կա մի օրենք, որը կոչվում է «խոսքային միջոցների տնտեսում»։ Պարզ ասած՝ «ծուլության օրենք»։ «ՎետրենԵՆ» ասելու փոխարեն մենք ասում ենք «վետրեն», ստուգաբանորեն ճիշտ «դիկոՕբրազ»-ի (վայրի կերպարից) փոխարեն՝ «դիկոբրազ» եւ այլն։ Այս ուղղությամբ է այժմ փոխվում մեծ ու հզոր ռուսերենը, եւ որոշ գիտնականներ առաջարկում են մի վարկած, որ այս օրենքն ընդհանրապես հիմնականն է, այսինքն՝ հենց ծուլությունն է շարժում մեր լեզուն։

Դասախոսությունների ժամանակ մենք միահամուռ որոշեցինք, որ ոչ միայն լեզուն։

Բայց հիմա ուզում եմ ասել՝ ոչ միայն ռուսերենը։ Ժամանակակից անգլերենում ինձ սարսափելի դուր է գալիս մի բան։ Կամ մենք իսկապես դա դպրոցում չենք անցել, կամ ես մոռացել եմ եւ ներողություն եմ խնդրում։

Խոսքը գոյականներից պարզ անցման եղանակով բայերի ձեւավորման մասին է։ Այսպես, կարկանդակները տուփերի մեջ դասավորելը կլինի «to box the pies», իսկ բիսկվիտները կարագով պատելը՝ «to butter the biscuits»։ Իսկ ինձ ինչ-որ պատճառով գրավեց «to superglue smth» բայը։ Իմ կարծիքով՝ սա հիանալի է։ Պարզ եւ ինչ-որ կերպ տարողունակ։ Եվ իսկապես՝ մենք խնայում ենք խոսքի միջոցները։ Իջեցնում ենք, այսպես ասած, տեղեկատվական էնտրոպիան տիեզերքում։

Այսօրվա ամենահայտնի օրինակներից մեկը «պոգուգլիտ» («զագուգլիտ», «գուգլիտ») բառն է։ Բայց լսեք, թե որքան ավելի արտահայտիչ է հնչում նախածանցներով եւ վերջավորություններով չծանրաբեռնված բնօրինակը՝ «to google»։ Simple, as it is. Այո, մնալով հարազատ լեզվի հայրենասեր՝ չեմ կարող չխոստովանել, որ որոշ բաներ այլ լեզուներով շատ ավելի լավ են հնչում։ Օրինակ՝ անգլերենի քերականության առանձնահատկությունը, որը ես շատ եմ սիրում։ Օժանդակ բայի առանձնացումը տրամաբանական շեշտադրում ստեղծելու համար։ Ահա, օրինակ, վերջին «Հարի Փոթերի» էպիլոգից մի հատված.

"Hermione didn't believe I could pass a Muggle driving test, did you? She thought I'd have to Confund the examiner". "No, I didn't", said Hermione, "I had complete faith in you". "As a matter of fact, I did Confund him,"Ron whispered to Harry.

I DID Confund him. Մենք նման բաներ կարողանում ենք անել միայն ինտոնացիայով։

Եվ վերջին խոսքը լեզվի մասին։ Շտապում եմ հիասթափեցնել, կամ գուցե ուրախացնել անգլերեն սովորողներին. բոլոր՝ չեմ վախենա այդ բառից, ամիսները, որոնք ծախսվել են Present Simple-ի եւ Present Continuous-ի տարբերությունը սովորելու վրա, գրեթե իզուր են անցնում։ Ամերիկացիները նույն հաճախականությամբ հարցնում են՝ What time do you work tomorrow? կամ What time are you working tomorrow? Չստանալով կրթություն բանասիրական ֆակուլտետում, ասենք՝ ՍամՊՀ-ում, նրանք չգիտեն, որ ապառնի ժամանակը արտահայտվում է միայն ներկա շարունակականով։ Այնպես որ՝ դասագրքերը մի կողմ եւ միայն՝ խոսել, խոսել, խոսել։