1. 2010 թվականի ամառ։ Կրետե։ Անգլերեն խոսելիս ինձ թվում էր, թե կախարդանքի եմ տիրապետում։ Ես հասկանում էի մարդկանց, իսկ նրանք՝ ինձ։
   Ֆիլիպ։ Մենք օրական մի քանի ժամ զրուցում էինք։ Բելգիացի էր, գիտեր 4 լեզու։ Եվ ես ինքս ինձ խոստացա սովորել ֆրանսերեն։ Եվ բարելավել անգլերենս։

Հոլանդացիներ, իտալացիներ, շվեյցարացիներ, հույներ, բելգիացիներ... այս մարդկանցից յուրաքանչյուրի հետեւում կանգնած էր մի ամբողջ երկիր՝ իր ավանդույթներով եւ սկզբունքներով։ Ես որոշեցի, որ պարտավոր եմ լինել ամենուր։

2. Ես վիճեցի լավագույն ընկերուհուս հետ։ Եվ մի քանի ամիս չէինք խոսում։ Իմ մոտ ազատվեց հսկայական ժամանակ, որը նախկինում անցկացնում էի նրա հետ։

3. Ալպինիզմ։ 2010 թվականի հոկտեմբերին ալպինիստների հետ Ղրիմի Կուշ-կայա մեկնելով՝ ես նույնիսկ չէի կասկածում, թե ում կհանդիպեմ այնտեղ։ Գնացի մենակ՝ իմանալով միայն մարզչին (մի քիչ) եւ եւս մի քանի հոգու (շատ մակերեսային՝ անցյալ տարվանից, երբ մենք գնացել էինք հենց այդ ընկերուհու հետ)։ Ես վախենում էի մինչեւ այն պահը, երբ ծանոթացա բոլոր տարիքի այս հիանալի մարդկանց հետ։ Արդեն այնտեղ մեզ միացան իդեալական յոգ-տղամարդը, որը ամիսներով եւ տարիներով ապրել էր երկրագնդի բոլոր անկյուններում, եւ ուրախ մի ընկերախումբ, որոնցից մեկը, կարծում եմ, գիտեր աշխարհի ամեն ինչ։ Մոլի ճանապարհորդներ, արկածախնդիրներ, պատմողներ։ Նրանց հետ շփման առաջին երեկոյից ես հասկացա, որ այսուհետ իմ ամենաթեժ երազանքը աշխարհով մեկ ճանապարհորդելն է։ Եվ լեզուներ իմանալը։ Որովհետեւ օտար լեզու իմանալը կախարդանք է։ Ես կրկնվո՞ւմ եմ։ :)

4. Միտք առաջացավ մեկ տարով մեկնել արտասահման սովորելու, ինչի կապակցությամբ ես գնացի «Ռեդիսոն»-ում կայացած միջազգային կրթության ցուցահանդեսին։ Շրջեցի մի շարք սեղանների մոտ եւ պատահաբար հանդիպեցի Startravel կազմակերպությանը։ Նրանք առաջարկեցին գալ իրենց հավաքին եւ իմանալ Work and Travel ծրագրի մասին։ Վերցնելով ընկերուհուս՝ գնացի։
   Գաղափարը ինձ գրավեց, իսկ լուսանկարներից ու նկարներից գլուխս պտտվում էր։ Այո՛։ Սրանից կարելի է սկսել։ Մայրս չափազանց դրական վերաբերվեց՝ պարզապես ստիպեց ինձ ինտերնետում փորփրել, ծանոթներից հարցուփորձ անել։ Պարզվեց, որ իմ հարազատ ՄԻԵՏ-ից Ամերիկա գնացել էր մի ամբողջ բազմություն։ Այդ թվում՝ իմ սեփական ընկերը։ Ճիշտ է, ընկերս դրանից հետո երդվեց, որ ոտքը այլեւս այնտեղ չի դնի։ Ինքն է մեղավոր։ Գնացել էր «Ալոհա»-ի միջոցով։

Ես եղա նրանց գրասենյակում, որից հետո հաստատ որոշեցի, որ նրանք իդեալական են։ Ճիշտ է, հետո այնուամենայնիվ տեղեկություն փնտրեցի։ Այս հիանալի կազմակերպության մասին ամենամեղմ արտահայտությունը «Ալոհան հիմարների համար է»-ն էր։

Հանդիպեցի IEC-ին։ Այդ ժամանակվանից որոշումը դարձավ անշրջելի։ Նույնիսկ երբ ընկերուհուս՝ Նադյայի ծնողները կտրականապես մերժեցին իրենց դստեր գաղափարը։ Սկզբում ես էլ էի ուզում հրաժարվել, սակայն մայրս այնպիսի զգացմունքով խոստովանեց, թե որքան անսահման է նախանձում իմ այս հնարավորությանը, որ ես որոշեցի։

Գնացի, լրացրեցի հարցաթերթիկը։

Նադյան էլ ժամանակին հասկացավ, որ չի դիմանա ճանապարհորդությունից հետո իմ պատմություններին եւ տարվեց ինքնուրույն գումար վաստակելու գաղափարով։

Այդպես մենք երկուսս էլ հայտնվեցինք «Յակիտորիա»-ում որպես մատուցողուհիներ։ Ճիշտ է, այնտեղ երկար չմնացինք, բայց բավական էր 1-ին վճարը կատարելու համար։

Հունվար-փետրվարին նրա ծնողները համակերպվեցին այն փաստի հետ, որ մենք թռչում ենք։ Երկուսով։ Ամերիկա։