Սեպտեմբերի վերջին, մեկնելուց մի քանի օր առաջ, Կիրյան ավարտում էր աշխատանքը Root Beere-ում, իսկ ես գնացի լողափ՝ skim-board-ով սահելու։ Օրը վերածվում էր հանգիստ, տաք երեկոյի՝ սերուցքային երկնքով, զով-մետաքսյա ավազով եւ խաղաղ ալիքներով։ Մարդիկ փիլիսոփայորեն զբոսնում էին ափի երկայնքով, ձեռք ձեռքի տված քայլում էին երիտասարդ եւ տարեց սիրահար զույգեր, մարզիկ երիտասարդները գնդակով ինչ-որ խաղ էին խաղում, փոքրիկները փորփրում էին՝ հրաշք-խեցիներ գտնելու հույսով։ Բայց այս ամենի մեջ մի անսովոր բան կար, եւ ես ոչ միանգամից նկատեցի, թե ինչ։ Ջրից ոչ հեռու գտնվող փայտե սեղանի վրա նստած էր մի տղամարդ՝ շորտերով, լայն վերնաշապիկով եւ հսկայական շիկավուն կոշիկներով։ Նա վարպետորեն կիթառ էր նվագում եւ նույնքան հիանալի երգում։ Եվ նրա երաժշտությունն այնքան հոգեհարազատ էր ու համահունչ այդ վայրին ու ժամանակին, որ սկզբում նույնիսկ չնկատեցի նրան՝ մտածելով, որ դա իմ ներսում է, չէ՞ որ այն արտացոլում էր ամեն ինչ։ Այնտեղ էին այդ լողափը, այդ գեղեցկագույն երկինքը, այդ բարի եւ սիրելի քաղաքը։ Նրա երգերը աննկատ փոխարինում էին միմյանց, եւ յուրաքանչյուրը լի էր հանգիստ թախիծով։ Հիմա ես հասկանում եմ, որ նա նվագում էր մեր 4-ամսյա ամերիկյան ֆիլմի ամենագեղեցիկ սաունդթրեքը, իսկ այն ժամանակ, երբ նա նվագեց վերջին երգը եւ պատրաստվեց հեռանալ, ես ուշքի եկա՝ նստած իմ տախտակի վրա, այտերիս չորացած հետքերով։ Երբ նա գնաց, ես դեռ մի քիչ նստեցի, մտորեցի արդեն աստղազարդ երկնքի տակ, հանեցի երկու փոքրիկ թափանցիկ շշիկ (մեկը՝ Սաշկայի համար) եւ լցրեցի դրանք ամեն ինչով, ինչ կար՝ ավազով, խեցիներով եւ, իհարկե, օվկիանոսով :) Հետո մի քիչ սահեցի եւ թրջված վերադարձա տուն։