Այն մասին, թե ինչպես էի վերասովորում դատարկ այգում աշխատելուց հետո, հիշում էի իմ երջանիկ եռանիվ մանկությունը, երեւի թե չեմ պատմի։ Հետաքրքիր պատմություն է, բայց ավելի շատ ինձ համար, քան ուրիշների։ Բայց մի օր ես համարձակվեցի եւ առանց կանգ առնելու անցա այգու մի ծայրից մյուսը՝ բոլոր կամուրջներով եւ գետափի զառիթափ արահետներով, եւ ինձ թվաց, որ աշխարհն այժմ բաց է ինձ համար։ Հետո ես նման էի Ջոնաթան Լիվինգսթոն անունով ճային։ Ես մարզում էի երթեւեկությունն ու շրջադարձերը մասուրի թփերի շուրջ՝ պատրաստվելով ԱՄՆ մայրուղիներով մեծ թռիչքներին։ Լուրջ, սակայն, չէի հուսով. վախենում էի խախտել կանոնները, որոնք երբեք չէի իմացել։ Օրինակ՝ սաղավարտ չունեի, եւ սարսափելի մղձավանջ էր առանց գլխարկի ոստիկանական մեքենայի հանդիպելը։
Բայց միայն այգում երթեւեկելը ձանձրալի էր դառնում։ Ես արդեն բավականին լավ էի տիրապետում հեծանիվին, գումարած դրան՝ ինձ շարժում էր չափազանց ուժեղ հետաքրքրասիրությունը, որը բավարարելը ոտքով հնարավոր չէր։ Այդ ժամանակ ես երկրորդ անգամ համարձակվեցի, եւ մի գեղեցիկ օր հեծանիվը պարզապես անցավ այգու սահմանը եւ գլորվեց մայթով։ Վայ, թե որտեղ հասա այդ օրը՝ առաջին իսկ օրը, արդեն չեմ հիշում։ Բայց շատ հեռու։ Կանգ առնելու ուժ պարզապես չկար, ես հիշում էի տեսածիս յուրաքանչյուր կտորը եւ չէի հոգնում զարմանալ, թե ինչ գեղեցիկ քաղաքում եմ ապրում։ Այո, ես վստահ էի, որ հիմա արդեն գիտեմ Յարմութը։
Բայց դա նույնիսկ մոտ չէր իրականությանը։ Ամեն ուղեւորությունից ես նորից վերադառնում էի ցնցված, որովհետեւ բավական էր մեկ նոր շրջադարձ կատարել, թեքվել անծանոթ փողոց, եւ բացվում էր քաղաքի հերթական, անհայտ կողմը։ Անհնար է նկարագրել եւ նույնիսկ լուսանկարներով փոխանցել, թե որքան եւ կոնկրետ ինչ խելահեղ գեղեցիկ բաներ եմ հանդիպել, թեեւ հենց ճանապարհին են ինձ մոտ գալիս գաղափարներն ու տեքստերի ուրվագծերը։ (Որոնք հետո հաջողությամբ մոռացվում են։) Ճանապարհը ընդհանրապես ոգեշնչում է։ Եթե երկար գնաս, ապա բնության օրենքներով մի օր օրը կավարտվի։ Խավարը կիջնի քաղաքի վրա, եւ լռությունը, որը Ամերիկայից բնավ չես սպասում։ Այդպիսին են այն ստեղծել կարծրատիպերը եւ (ներողություն) պաթոսը մեր գլուխներում՝ իր բոլոր Բրոդվեյներով եւ գովազդներով, ընտելացված էլեկտրականությամբ եւ դեղին տաքսիների հոտով ու գիշերային ակումբային կյանքով։ Սա, գուցե, մեգապոլիսի մասին կարելի է ասել, կամ դրա մասին մեր երազանքների, բայց ոչ ամբողջ երկրի։
Դու գնում ես երեկոյան քաղաքով եւ հասկանում, որ այն բնավ այդպիսին չէ։ Ամերիկան՝ այն, որ իմն է եւ որը, իմ կարծիքով, իրականն է, ընտանեկան է եւ տնային։ Եվ այո, մեկհարկանի, որը հեռուստացույց է դիտում իր թափանցիկ տուփ-տներում։ Ամերիկյան տները շատ պատուհաններ ունեն, որոնք հաճախ չեն վարագուրվում եւ հնարավորություն են տալիս տունը տեսնել ամբողջությամբ. կարծես թե իրենց տնային կյանքից գաղտնիք չեն սարքում։ Եվ ահա ես հանգիստ գլորում եմ հեծանիվը, լսում, թե ինչպես են անվադողերը շրշում մայթի վրայով, եւ պատուհանների հետեւում տեսնում եմ լուսավորվող էկրաններ եւ դրանց առջեւ բազմոցին նստած մարդկանց։
