Ողջույն, նախ եւ առաջ կցանկանայի ողջունել Work and Travel ծրագրի բոլոր մասնակիցներին։ Պատմությունս երկար չի լինի, քանի որ առաջին հերթին կցանկանայի կիսվել իմ զուտ անձնական զգացողություններով ու խորհուրդներով եւ դա անել հնարավորինս արագ։ (Չէ՞ որ հասկանում եմ, որ մենք գործնական եւ շատ զբաղված մարդիկ ենք, իսկ դա նշանակում է, որ չենք սիրում երկար կարդալ :), միայն այն, ինչ «ըստ գործի» է)։ Իհարկե, Մոսկվա տանող ճանապարհը ինձ համար բավականին դժվար եւ ձգձգվող գործ թվաց. Մոսկվան իմ հարմարավետ Բրեստ քաղաքից 1250 կմ հեռավորության վրա է։ Բացի այդ, ինձ սպասվում էր փոքրիկ գնացքով ճամփորդություն դեպի Մինսկ, իսկ Մինսկից արդեն ավտոբուսով՝ Մոսկվա, ճանապարհը երկար էր... Ընդհանուր առմամբ 2500 կմ՝ գնալ-գալով։ Մինսկը լավ չեմ ճանաչում, բայց հիմնական փողոցները գիտեմ, իզուր չէ, որ 1,5 տարի սովորել եւ ապրել եմ Մինսկում :)։ Այնուամենայնիվ, ինձ համար շատ ավելի լավ կլիներ «վազել» Վարշավա, որը Բրեստից գտնվում է մոտ 200 կմ հեռավորության վրա. առավել եւս, որ ես գիտեմ Վարշավան եւ ունեմ Լեհաստանի մեկամյա բազմակի վիզա + դա ինձ համար նաեւ 4 անգամ ավելի էժան է եւ հարմարավետության առումով՝ ավելի լավ։ Դե լավ, մտածում եմ, երեւի ստիպված կլինեմ գնալ Մոսկվա, ի՞նչ եմ ես մյուս բելառուսներից լավը։ Չսկսեցի առարկել, գուցե նրանք Մոսկվայի հյուպատոսարանի հետ պայմանավորվածություն ունեն։ Well, Let’s saddle up!!! We are going in!!!