Մեր ուղեւորությունը Փենսիլվանիա առանձին եւ, իմ կարծիքով, շատ հետաքրքիր պատմություն է։ Ամեն ինչ այսպես էր. սեպտեմբեր/հոկտեմբեր ամիսներին, երբ բոլոր տղաները գյուղերից հավաքվում էին Նյու Յորք՝ տուն թռչելու համար, մենք ընդհանրապես չէինք ուզում աշխատել, տրամադրությունն էլ «օդաչուական» էր։ Գրեթե ամեն օր մենք գնում էինք Greyhound կայարան եւ հետեւում. կանգնած է սպիտակամորթ մի տղա կամ աղջիկ՝ մեծ ճամպրուկներով, վախվորած նայում է շուրջը եւ ծխում :) Մեր հաճախորդները... Մոտենում ենք, զրուցում, վստահություն ձեռք բերում, բացատրում, թե ուր գնալ, որտեղ գիշերել, ինչից վախենալ եւ ինչից՝ ոչ, նստեցնում ենք մետրո/ավտոբուս դեպի օդանավակայան, պատմում ամառվա մասին, լսում ձեր պատմությունները... Երբեմն նույնիսկ պարզապես օգնում էինք պայուսակները հասցնել հյուրանոց կամ մետրո։ Մի խոսքով, շփվում էինք տղաների հետ, օգնում, եւ դրանով լցնում էինք հոգում եւ փողոցներում իջնող աշունը։ Մի քանի անգամ նույնիսկ աղջիկներին տուն էինք տանում գիշերելու. «...ինչո՞ւ հարյուր դոլար ծախսել հյուրանոցի վրա, քնեք մեզ մոտ, գարեջուր կխմենք...»։ Եվ ես հիանում էի. դրանք իսկապես քաջ աղջիկներ էին. պատկերացրեք՝ երկու անծանոթ տանում են ձեզ իրենց մոտ, մտնում եք շենք, տուն... Թեեւ նրանք լարված էին, բայց երբ հայտնվում էին տանը, լվացված եւ կուշտ, մենք գարեջուր էինք խմում, զրուցում եւ բոլորս թուլանում էինք։ Ոչ, ոչ մի պոռնկություն՝ պարզապես օգնություն, շատ հաճելի է զգալ քեզ ԻՆՉՊԵՍ ՁՈՒԿԸ ՋՐՈՒՄ՝ ՆՅՈՒ ՅՈՐՔՈՒՄ!!! Այսպիսով, սա ներածությունն էր, այդ օրերից մեկում մենք հանդիպեցինք հերթական խումբ տղաների, նրանք սպասում էին իրենց հաջորդ խմբին, մինչ սպասում էին եւ խորհրդակցում, մենք որոշեցինք գնալ Փենսիլվանիա՝ մայրիկի փոխանցումը հանձնելու :) Մինչ Ալյոշան տուն էր գնացել փոխանցման համար, ես նոր ծանոթների հետ զրուցեցի, դիմավորեցի երկրորդ խումբ տղաներին եւ տարա նրանց հյուրանոց, հաջողությամբ տեղավորեցի, նրանց հետ օղի խմեցի եւ լավ հարավային խոտ ծխեցի... Հազիվ կայարան վերադառնալով՝ հանդիպեցի ընկերոջս, խմեցինք այն օղին, որը պահել էի նրա համար։ Հետո... Հիշո՞ւմ եք «Վախ եւ ատելություն»-ը։ Penn Station ես մտա այնպես, ինչպես երկու ընկերներ ներխուժեցին ռեստորան :) Ով գիտի, կհասկանա։

Նստեցինք էլեկտրագնացք, արթնացանք ինչ-որ կայարանում, իջանք՝ բացարձակ դատարկ պերոն, բարձրացանք կայարան՝ բացարձակ դատարկ, խումհար, շուրջը ոչ մի հոգի, բոլոր դռները-ճաղավանդակները փակված են, լույսը թարթում է, պետք է ավելի քիչ դիտել հիմար ամերիկյան սարսափ ֆիլմեր... սարսափելի է, ավելի լավ է գնանք պերոն, համոզեցինք անցնող գնացքի կոնդուկտորին անվճար մեզ հասցնել Փենսիլվանիա... Հասանք առավոտյան ժամը 5:30-ի կողմերը, Ֆիլադելֆիա՝ ոչ մի հոգի, գնացինք հրապարակ, զբոսնեցինք՝ հանգիստ, խաղաղ քաղաք, աստիճանաբար սկսեցին մարդիկ հայտնվել, չենք կարողանում զանգահարել այն մարդուն, ում մոտ եկել էինք, փող չկա, ուտել է ուզվում՝ սարսափելի, հարցնում ենք մարդկանց, թե որտեղ են սնվում անօթեւանները, ոչ մի կերպ չենք կարողանում գտնել այդ տեղը, իսկ ուտելու ցանկությունը գնալով մեծանում է՝ գնացինք խանութ, գնեցինք շոկոլադներ, գրպանները լցրեցինք շոկոլադով եւ Ռաֆայելլոյով, վաճառում ենք կոնֆետներ (0,25$) եւ շոկոլադներ (1$) զբոսաշրջիկներին եւ անցորդներին, հավաքում ենք ծխախոտի մնացորդներ, դատարկում, փաթաթում, ծխում։ Կեսօրին զանգահարեցինք անհրաժեշտ մարդկանց, հանդիպեցինք, զրուցեցինք, նրանք մեզ կերակրեցին, հանձնեցինք փոխանցումը, նա փող տվեց եւ ծխախոտ գնեց։ Մեկնեցինք... Փենսիլվանիան դուր եկավ։