Մենք Նյու Յորք ժամանեցինք սեպտեմբերի 12-ին, առավոտյան ժամը 6-ին... երկար թռիչքից քնաթաթախ ու զայրացած... կամ գուցե հենց այդպես սկսեց ազդել մեզ վրա քաղաքի մթնոլորտը, քանի որ այնտեղ մարդիկ այնքան էլ սիրալիր ու քաղաքավարի չեն, որքան Կոդիում: Մենք պետք է 2 օր անցկացնեինք Նյու Յորքում, քանի որ մեր տոմսը սեպտեմբերի 14-ի համար էր: Այն ժամանակ ես չէի գիտակցում, որ 2 օրը նման մեծ քաղաքի համար սարսափելի կարճ ժամանակ է... հատկապես նրանց համար, ովքեր ընդհանրապես չեն կողմնորոշվում քաղաքում... առավել եւս աղջիկների համար: Ես ծով ծրագրեր ունեի... նախապես գրել էի այն վայրերի, այգիների, խանութների հասցեները, որոնք մենք անպայման պետք է այցելեինք: Ընդ որում, ինձ չէր շփոթեցնում այն փաստը, որ դրանք բոլորը շատ հեռու են միմյանցից... ոչինչ, Կոդիում էլ մշտապես ոտքով էինք քայլում, այստեղ էլ կքայլենք: (ինչ-որ կերպ ես հաշվի չէի առել այդ երկու քաղաքների չափերի տարբերությունը): Առաջին կետը մեզ համար ուղեբեռից ազատվելն էր, այսինքն՝ այն հուսալի տեղում թողնելը: Թե որտեղ կանգ առնել Նյու Յորքում, մենք գաղափար չունեինք եւ վախենում էինք միմյանց խոստովանել, որ Մանհեթենում միակ էժան հյուրանոցը այն էր, որտեղ մենք գիշերեցինք, երբ նոր էինք ժամանել Նյու Յորք... ինչ-որ կերպ մեզ այնքան էլ չէր ձգում այնտեղ վերադառնալ, բայց ընտրություն, սկզբունքորեն, չունեինք: Ուղեբեռը որոշեցինք թողնել օդանավակայանի պահեստարանում: Այնուհետեւ պետք էր ինչ-որ կերպ հասնել Վերին Մանհեթեն, որտեղ գտնվում էր այդ հյուրանոցը... մենք որոշեցինք, որ ավելի հանգիստ կլինի միանգամից ամրագրել սենյակը... թեեւ հազիվ թե նրանք այնտեղ շատ այցելուներ ունենան, բայց այնուամենայնիվ... Փողոցում ոստիկանից հարցնելով, թե ինչպես մեզ համար ավելի հեշտ եւ էժան կլինի հասնել Մանհեթեն, նա ասաց, որ նախ պետք է նստել այսպես կոչված AirTrain-ը եւ հասնել Jamaica Station: Այնտեղ արդեն պետք էր իջնել ներքեւ եւ նստել մետրո: Սկզբունքորեն, այս ամենը այնքան էլ դժվար չէ, բայց այն մարդու համար, ով երբեք չի եղել Նյու Յորքում եւ նույնիսկ գաղափար չի ունեցել, թե այնտեղ ամեն ինչ ինչպես է կազմակերպված, դա պարզապես անիրատեսորեն դժվար էր: AirTrain-ը, որը մարդկանց տեղափոխում է օդանավակայանի ներսում, անվճար է (թեկուզ ամբողջ օրը ման արի): Իսկ ահա մետրո նստելու համար պետք է գնել հատուկ «Metro card» քարտ, որը վաճառվում է քաղաքի գրեթե բոլոր խանութներում... դե, մենք գնեցինք հենց մետրոյում: Նաեւ ավելի լավ է միանգամից գնել մետրոյի քարտեզ, քանի որ այնտեղ շփոթվելը շատ հեշտ է: Անձամբ մենք երկու օրվա ընթացքում այդպես էլ չհասկացանք, թե ինչպես է կազմակերպված այդ մետրոն... մեզ փրկում էր միայն այն, որ մենք ժամանակին հարցնում էինք մարդկանց, թե արդյոք մենք ճիշտ ուղղությամբ ենք գնում) Ընդհանուր առմամբ, ինչ-որ կերպ հասնելով Մանհեթեն եւ այդ սարսափելի մետրոյից դուրս գալով մաքուր օդ, մենք սկսեցինք հիշել, թե որտեղ է գտնվում այդ «հրաշալի» հյուրանոցը: Միակ բանը, որ հիշում էինք, այն էր, որ այն գտնվում էր Port Authority-ի մոտակայքում: Շրջելով շուրջբոլորը՝ մենք գտանք հենց այդ հյուրանոցը, վճարեցինք նրանց 60 դոլար, ստացանք փափագելի սենյակի բանալիները եւ գնացինք այն զննելու: Այս սենյակը նախորդից էլ վատը դուրս եկավ!) Թողնելով որոշ իրեր՝ մենք գնացինք Նյու Յորքին ծանոթանալու: Անպայման գնեք քաղաքի նորմալ մեծ քարտեզ, այն ձեզ անպայման պետք կգա: Ընդհանրապես, եթե լավ հասկանաք, ապա այնտեղ ամեն ինչ շատ պարզ է կազմակերպված: Փողոցները գնում են արեւմուտքից արեւելք, իսկ պողոտաները՝ հարավից հյուսիս: Ընդհանուր առմամբ, եթե քայլեք ուղիղ նույն փողոցով, ապա կհատեք տարբեր պողոտաներ, եւ հակառակը, եթե քայլեք ուղիղ պողոտայով, ապա կանցնեք փողոցների միջով: Չգիտեմ ով ինչպես, բայց ինձ ամենաշատը դուր եկավ քայլել 42-րդ եւ 34-րդ փողոցներով, հենց դրանց վրա են գտնվում ամենաշատ զով խանութները, մետրոն եւ այլն: Ու, իհարկե, Բրոդվեյը... դա մի ուրիշ բան է: Ճիշտ է, այն գնում է ինչ-որ թեքությամբ եւ դրանից կարելի է հեշտությամբ պատահաբար շեղվել դեպի մեկ այլ պողոտա: Ընդհանուր առմամբ, այս 2 օրվա ընթացքում մենք ոչ թե պարզապես քայլում էինք, մենք վազում էինք Նյու Յորքով... օրվա վերջում մենք հազիվ էինք կարողանում տեղաշարժել ոտքերը, քանի որ դրանք ամբողջությամբ կոշտուկներով էին պատված: Պարբերաբար մենք պարզապես կորում էինք եւ ինքներս չէինք հասկանում, թե ուր ենք գնում: Մենք ժամանակ չունեինք նույնիսկ նորմալ ուտելու, որովհետեւ ես չէի ուզում ժամանակ ծախսել նման «մանրուքների» վրա) Ընդհանուր առմամբ, եթե ուզում եք լավ ժամանակ անցկացնել Նյու Յորքում, այլ ոչ թե պարզապես վազելով անցնել դրա միջով, ապա մնացեք այնտեղ առնվազն 3 օր!) Սա իմ խորհուրդն է ձեզ: