Կոլեկտիվում իրավիճակը սրվում էր, եւ պետն էլ սկսեց լարվել։ Ոչ ոք չէր ցանկանում ինձ վերապատրաստել, ես ինքս էի սովորում, եւ, բնականաբար, որակը երբեմն տուժում էր։ Ինձ վրա նոր պարտականություններ դրվեցին, որոնք իմ աշխատանքի շրջանակներում չէին։ Բնակարանի հետ կապված խնդիրներ առաջացան, քանի որ իմացա, որ հայտնվել եմ ենթավարձակալության մեջ։ Ես դիմում կազմեցի եւ գնացի գործատուի մոտ։ Ինչո՞ւ պետք է մատուցողուհին, որն այդքան «անհրաժեշտ» էր, զուգարաններ մաքրի, իսկ պաշտոնական հերթափոխի գրաֆիկում ընդգրկված լինի միայն երկրորդ շաբաթից։ Ինչո՞ւ է պայմանագրում նշված անվճար բնակարան, երբ ամսական 200 դոլար ես վճարում, եւ քեզ էլ դուրս են անում պետի ընկերները։ Ինչո՞ւ է աշխատանքային համազգեստը գնվել իմ սեփական հաշվին, որը 2 շաբաթվա ընթացքում 10 օր 6-ժամյա աշխատանքից հետո համալրվեց ընդամենը 30 դոլար մանր թեյավճարով... սա պարզապես պամֆլետ է...!
It just doesn't work like this here, girl.
Ես հասկացա, որ օրենքի հետ միասին գոյություն ունի նաեւ դրա չգրված կողմը։ Փորձեցի խնդիրները քննարկելու տարբեր մեթոդներ, բայց ապարդյուն։ Ի՞նչ անել, ձեռքերը ծալել եւ ամեն ինչ թողնե՞լ։ Դա սխալ է, պետք է պայքարել!!! Եվ ես միայնակ սկսեցի նման ակցիա։ Ֆինանսապես ես արդեն կորուստներ էի կրում, քանի որ ժամը 3,25 դոլար աշխատավարձս այդպես էլ չստացա։
Նման սխալներ մի՛ թույլ տվեք։ Միշտ ֆիքսեք աշխատանքի գալու եւ ավարտելու ժամանակը, մի՛ դուրս գրվեք, քանի դեռ չեք ավարտել ամեն ինչ «side work»-ի հետ միասին, հակառակ դեպքում ձեր աշխատանքը չի վճարվի։ Երբ խոսքը վարձակալության մասին է, ստուգեք բնակարանի սեփականատիրոջը, մի՛ ընկեք ենթավարձակալության թակարդը, պայմանագրեր կնքեք, հակառակ դեպքում դուք ոչ ոք եք։
Նյարդերը հանգստացնելու համար հանգստյան օրերին մեկնեցի Օուշեն Սիթի։ Հետագա ճանապարհս ինքնաբերաբար եկավ՝ շարժվելու անհրաժեշտություն առաջացավ, եւ 5 րոպե անց ես արդեն ձեռքիս պահում էի Օուշեն Սիթի-Վաշինգտոն ԴիՍի ավտոբուսի տոմսերը՝ Social Security-ն ստանալու օրը։ Այն դիմել էի դեռ Սոլսբերիում, մինչ այդ մի քանի ժամ մոլորված թափառելով դատարկ քաղաքում՝ առանց հետիոտների, մինչեւ գտա բարի մարդու բենզալցակայանում, որն ինձ տարավ այնտեղ)))
Աշխատանքի վայրում ես խնդրեցի պետին ստորագրել աշխատանքից ազատվելու թուղթը, որը ինքս էի գրել, քանի որ ստանդարտ չկա։ Վերցնելու բան քիչ կար, աշխատավարձին այդպես էլ չսպասեցի։ Գիշերելու տեղ չկար, բայց բախտս բերեց, որ ինձ վերցրեց մի մատուցողուհի։ Նա ջիպով էր, ապրում էր թրեյլերում, որը լի էր թանկարժեք տեխնիկայով եւ սոված երեխաներով, որոնք գիշերը ուտում էին թափոններից պատրաստված scrapple եւ ուրախանում առողջ սննդի խանութի սովորական խնձորներով... Որտե՞ղ է այդ ամերիկյան երազանքը... արդյո՞ք սա է դրա դրսեւորումը։
Ես ստացա Social Security-ն եւ նստած էի օվկիանոսի ափին՝ մեծ պայուսակի վրա։ Ծանոթացա Լեհաստանից մի կնոջ հետ, որը այնտեղ էր եկել դեռ 19 տարեկանում, եւ հիմա նա ունի դուստր... ամերիկուհի։ Խոսեցի նաեւ կայարանի սովորական անօթեւանի հետ, որը վերջին կոպեկները ծախսել էր մոր վիրահատության վրա եւ մնացել ոչնչով։ Քաղաքից դուրս գալիս տեսա Red Light District... Արդյո՞ք ամեն ինչ կյանքի ընկալման մեջ է, թե՞ գուցե այդպես էլ պետք է լիներ, չկարողացա հասկանալ։ Ես հեռացա, եւ ճանապարհս տանում էր դեպի Տեխաս եւ Մեքսիկա։ Կորցնելու բան չունեի, եւ բախտս բերեց, որ սահմանին ունեի մեքսիկացի ընկերներ, ավելի ճիշտ՝ մեծատառով Ընկեր...
Ինքնաթիռը Ռոնալդ Ռեյգանի անվան ազգային օդանավակայանից էր։ Ես դուրս եկա Union Station-ի ավտոկայանից եւ հայտնվեցի բարձրահարկ շենքերի եւ շատ տարբեր մարդկանց աշխարհում, ինչպես օրինակ մեքսիկացի տաքսիստը, որը խոստանում էր օդանավակայան հասցնել 50 դոլարով, երբ մետրոն արժե 1 դոլար 80 ցենտ... Ուղեւորությունը մանրակրկիտ պլանավորեցի, ներառյալ մետրոն;)
