Թռիչքը լավ անցավ, չնայած որ առաջին անգամ էի թռչում։ Հետո ավտոբուսով տեղափոխվեցինք Ինդիանապոլիս, հենց այնտեղ էին մեզ տանում մեր job offers-ը։ Ճանապարհը երկար էր՝ մոտ 20 ժամ, բայց մենք մեզ լավ էինք զգում, չէ՞ որ Ամերիկայում էինք։ Պատուհանից շատ էինք լուսանկարում. տեսնելու բան կար, ճանապարհն անցնում էր Ֆիլադելֆիայով, Պիտսբուրգով, Կոլումբոսով, անթիվ-անհամար փոքրիկ քաղաքներով, հարթավայրերով ու բլուրներով։ Մենք ագահորեն կլանում էինք ամեն ինչ։ Ինդիում մեզ սպասում էր եւս մեկ փոխադրում դեպի Մերիոն քաղաք, եւս 2 ժամ ճանապարհ, որը շատ արագ անցավ, եւ ահա մենք տեղում ենք։

Այն պատկերը, որ մենք տեսանք, ոչ ոք երբեք չի մոռանա. առավոտյան ժամը 6-ն էր, ծագող արեւ, նոսր բուսականությամբ հարթավայր, թեթեւ քամի, դատարկ մայրուղի, միայնակ բենզալցակայան եւ մի հնդիկ, որը մեզ տեսնելով ասաց. «Welcome to America»։ Հետո մի քանի ժամ անցկացրեցինք այդ բենզալցակայանում՝ սպասելով բոսին, որը պետք է գար մեզ հետեւից, երկար մտորումներ այն մասին, թե «գուցե մեզ աշխատանքի հարցում խաբել են, եւ մենք դարձել ենք «Ամենահիմար խաբեությունները» ռեալիթի շոուի մասնակիցներ»։ Բայց ամեն ինչ լավ ավարտվեց, պարզապես փոքրիկ թյուրիմացություն էր, եւ արդեն ճաշին մենք հասանք մեր նոր աշխատավայր։