Ինչ էլ լինի, ես շատ եմ սիրում ՄԵՐ ռուսական գնացքները։ Միայն Ռուսաստանում կարելի է ամբողջ օրը նայել վագոնի պատուհանից, հետո պառկել քնելու, արթնանալ եւ տեսնել բացարձակապես նույն բնապատկերը։ Միայն մեզ մոտ աշխարհի ամենագեղեցիկ բնությունը կարող է ձանձրացնել իր «համառության» պատճառով։

Եթե լուրջ, ապա գնացքը, որով մենք գնում էինք, այնքան էլ լավը չէր։ Վագոնը հին էր, ուղեկցորդուհիները՝ մի քիչ լկտի, իսկ հարեւաններ... հարեւաններ մենք ընդհանրապես չունեինք, քանի որ զբաղեցրել էինք ամբողջ կուպեն։ Բոլորովին մոռացել էի նշել մեր ճանապարհորդության չորրորդ մասնակցին՝ Անդրեյին։ Անդրեյը իմ հին ընկերն ու դասընկերն է, բացարձակապես յուրահատուկ մարդ, որը օժտված է համոզելու շնորհով եւ թույլ չէր տալիս մեզ ձանձրանալ ճանապարհին։ Սկզբում նա ուղեկցորդուհիների մոտից հանեց մեզնից որեւէ տուրք գանձելու ցանկացած ցանկություն։ Հետո նա արդեն անվճար լիցքավորում էր հեռախոսները նույն ուղեկցորդների մոտ եւ կարդում անվճար թերթեր, իսկ ճանապարհորդության երկրորդ օրը իր նոութբուքը դրեց լիցքավորվելու գնացքի պետի կուպեում, որպեսզի ոչ ոք չգողանա։ Պարզապես Անդրեյը ինքը երկաթուղային է եւ գիտի, որ գնացքում շաքարը պետք է արժենա մեկ ռուբլի, այլ ոչ թե մեկ ու կես, իսկ տեխնիկայի լիցքավորումը կատարվում է անվճար, բայց ուղեւորի ռիսկով։

Այդպես, մի օր Անդրեյի մտքով մի հիանալի գաղափար անցավ։ Նա առաջարկեց ինձ իջնել կայարանում, ասել մերոնց, որ գնացել ենք խանութ, եւ չվերադառնալ։ Գաղափարը ինձ գրավիչ թվաց, բայց ես անմիջապես հարցրեցի, իսկ ուր ենք գնալու։ Մնալո՞ւ ենք կայարանում։ Անդրեյը միայն ծիծաղեց եւ ասաց. «Ես ամեն ինչ կկազմակերպեմ»։ Պարզվում է՝ նրա մշակած պլանով մենք պետք է մի քանի կայարան անցնեինք լոկոմոտիվում։ Թե ինչպես նա պայմանավորվեց դրա մասին, չգիտեմ, բայց լոկոմոտիվում մենք իսկապես անցանք մոտ 6 ժամ։ Բայց ամենածիծաղելին այն է, որ երբ մենք վերադարձանք վագոն, մեր ընկերները խաղաղ քնած էին իրենց տեղերում՝ այդպես էլ խուճապի չմատնվելով եւ նույնիսկ մեկ անգամ մեզ չզանգահարելով։ Պլանը ձախողվեց)