Միեւնույն ժամանակ, մեր հյուրանոցի վարձակալության 2-րդ ամիսը մոտենում էր ավարտին։ Բոլորը ցրվել էին, իսկ ինձ անհրաժեշտ էր Մայամիում մնալ եւս 10 օր՝ մինչեւ նախատեսված ճամփորդությունը։ Ես մտածեցի եւ որոշեցի ռիսկի դիմել. ես սենյակի բանալու պատճեններն ունեի, այսինքն՝ կարող էի ցանկացած պահի մտնել ու դուրս գալ, գլխավորը՝ աչքի չընկնել։ Այդպես էլ արեցի, բոլոր հիմնական իրերս տվեցի ծանոթներիս պահպանության, հավաքեցի ուսապարկս եւ 5 օր անընդմեջ գալիս էի ժամը 23:00-ին, քնում եւ առավոտյան 7-ին գնում աշխատանքի։

Բայց ահա եկավ վերջին աշխատանքային օրը, ես, ինչպես նախկինում, եկա ժամը 23:00-ին, հանգստացա եւ ընկղմվեցի երազների աշխարհ։ Այս անգամ որոշեցի ինձ թույլ տալ եւ քնել մինչեւ առավոտյան 8-ը։ Այդ փոքրիկ քմահաճույքը մեծ սխալ դուրս եկավ...

Ժամը 7:58-ին արթնանում եմ նրանից, որ փականի մեջ դանդաղ պտտվում է բանալին։ Դուռը բացվում է, պահակը ներս է մտնում եւ տեսնում ինձ։ Չգիտեմ, թե ով էր այդ պահին ավելի շոկի մեջ)) Մոտ 5 վայրկյան ապշած աչքերով նայում ենք իրար, որից հետո ես վերցնում եմ պայուսակս, գրեթե ոտքից գցում պահակին եւ «Sorry, I gotta go» ասելով՝ դուրս վազում սենյակից։ Պահակը արագ ուշքի եկավ, վերցրեց հեռախոսը եւ գոռաց՝ «I’ll call the police!!!»։ Եվ իրոք կանչեց, բայց ես այդ պահին արդեն հեռու էի, միայն տեսա հյուրանոցի մոտ կանգնած ոստիկանական մեքենան։

Գլխումս միանգամից հազար մտքեր. «Լավ, ի՞նչ անել։ Կարո՞ղ են նրանք ինձ գտնել։ Եթե բռնվեմ, լավ բան չի լինի, սա արդեն ապօրինի բնակությամբ ներխուժում է։ Լավ, պետք է հանգստանալ։ Հյուրանոցի համարը իմ անունով գրանցված չէ, տեսախցիկներ չկան, եւ կասկածում եմ, որ պահակը հիշել է դեմքս։ Ֆու՜, նշանակում է՝ հնարավորություն կա, որ իմ մասին կմոռանան։ Գլխավորը հիմա այդ թաղամասը շրջանցելն է»։

Առաջին հերթին գնացի վարսավիրանոց, բարեբախտաբար, այնտեղ վաղուց էի պատրաստվում գնալ։ Մազերս կտրեցի, հետո ճաշեցի McDonald's-ում, այնտեղ լվացվեցի եւ սկսեցի մտածել, թե ինչ անել հետո։ Առջեւում դեռ 5 օր կա, իսկ բնակարան վարձելը բնավ չեմ ուզում։ Այն մասին, թե ինչ եկավ մտքիս, կպատմեմ հաջորդ գլխում=)