Հուլիսի 24-ի առավոտյան, երբ մեր մեքենան դեռ գրանցման փուլում էր, ես հեծանիվով գնում էի ռեստորան՝ աշխատանքի։ Ինչպես միշտ, հեծանվային ուղուց շրջադարձ էի կատարում։ Եվ շրջադարձի պահին մեծ կցորդով մի մեքենա լկտիաբար «կտրեց» ճանապարհս։ Ավելի ճիշտ՝ կցորդը «կտրեց», ոչ թե մեքենան։ Հեծանիվս ընկավ կցորդի անիվների տակ եւ ջարդուփշուր եղավ։ Հրաշքով ես հայտնվեցի մայթին՝ ողջ եւ առողջ, եւ սկզբում նույնիսկ չհասկացա, թե ինչ է տեղի ունեցել։ Իսկ այդ հիմարը, որ ինձ հարվածել էր, ոչինչ չպատահածի պես շարունակեց ճանապարհը։ Լավ է, որ հետեւից մի բարեխիղճ քաղաքացի էր գալիս, որը ձեռքով նշան արեց, թե՝ հեյ, կանգնիր, մարդ ես հարվածել։ Նա կանգնեց, մոտեցավ ինձ ու ասաց, թե՝ ներողություն, քեզ չտեսա։ Ես սկսեցի գոռալ նրա վրա, թե՝ դու կարող էիր ինձ սպանել, ի՞նչ վարորդ ես, եթե կողքերդ չես նայում։ Ասացի՝ «Վերջ, ոստիկանություն եմ կանչում»։ Զանգահարեցի 911, պատմեցի, թե ինչ է եղել եւ որտեղ եմ։ Նա հարցրեց՝ արդյոք բժշկական օգնություն պետք է։ Ես հիմարաբար պատասխանեցի՝ ոչ, միայն ոստիկանություն։ Ոստիկանները եկան, ամեն ինչ արձանագրեցին (ես, ինձ հարվածող հիմարը եւ բարեխիղճ քաղաքացին), ոստիկանները տվեցին վարորդի տվյալները եւ գնացին։ Ես էլ ասացի այդ տարօրինակին, թե՝ արի ինչ-որ բան որոշենք, ես տուժող եմ, հեծանիվս փչացրիր, շորտերս էլ պատռվեցին։ Նա ասաց՝ լավ, 20 դոլար կտամ շորտերի համար եւ կնորոգեմ հեծանիվը։ Ահա այսպես... Այդպիսին են ամերիկացիները։ Իսկ այն, որ ես քիչ էր մնում հաշմանդամ դառնայի, դա նրանց չի հետաքրքրում։ Ես համաձայնեցի, ի՞նչ պետք է անեի։ Նա գնաց, ես էլ որոշեցի ոտքով գնալ աշխատանքի։ Բայց այդ պահին եկավ Վիկտորը (իմ նախկին ղեկավարը), որի հետ մենք արդեն ընկերացել էինք, եւ ասաց, որ պետք է գնալ հիվանդանոց եւ «պոկել» գումարը այդ անասունից, որը լկտիաբար «կտրել» էր ճանապարհս։
Սկզբում մի քիչ վախեցա հիվանդանոց գնալ՝ բուժման աստղաբաշխական գումարների պատճառով։ Մտածեցի՝ ո՞վ է վճարելու։ Բայց քանի որ Վիկտորը պնդում էր եւ ասում, որ կօգնի գումարը «պոկել» այդ հիմարից, ես համաձայնեցի։ Ի վերջո, իմ սեփական ապահովագրությունն էլ կար, մտածում էի։ Պարզվեց՝ իզուր։ Հասանք հիվանդանոց, ներս մտանք, ընկերս ինձ ձեռքից բռնած տանում էր։ Ի վերջո, հիվանդ էի։ Գրանցեցին ինձ եւ տարան հիվանդասենյակ, որտեղ թողեցին սպասել բուժքրոջը։ Մի բուժքույր եկավ, հետո մյուսը, ամեն ինչ հարցնում էին։ Ես էլ պատասխանում էի, թե՝ օ՜, այո, ոտքս, ձեռքս եւ գլուխս շատ են ցավում։ Իհարկե, մի քիչ չափազանցնում էի, բայց կարծում եմ՝ դրա լիակատար իրավունքն ունեի։ Արդյունքում նրանք զննեցին ինձ եւ տարան ռենտգենի ու ՄՌՏ-ի։ Ամբողջ մարմնիս 20 նկար արեցին եւ ասացին, որ կոտրվածք չունեմ։ Դա արդեն լավ էր։ Հետո ինձ 20 հաբ տրամադոլ դուրս գրեցին եւ ուղարկեցին տուն։ Մենք գնացինք դեղատուն, եւ ես ազնվորեն գնեցի իմ տրամադոլը, թեեւ չէի պատրաստվում խմել։ Վիկտորը խոստացավ օգնել փաստաբանի հարցում, որը պետք է օգներ ինձ «պոկել» բուժման եւ բարոյական փոխհատուցման գումարը նրանից, ով հարվածել էր ինձ։ Բայց քանի որ այդ օրը շաբաթ էր, որոշեցի սպասել երկուշաբթիին՝ փաստաբանին զանգելու համար։
Այսպիսով, ապահովագրությունը։ Սպասելով երկուշաբթիին՝ զանգահարեցի փաստաբանին, որին խորհուրդ էր տվել Վիկտորը, եւ պատմեցի, թե ինչ է պատահել։ Նա ասաց, որ, ցավոք, ոչնչով չի կարող օգնել, քանի որ ես հիվանդանոցում ընդամենը մեկ օր եմ եղել։ Իսկ նրանք օգնում են այն մարդկանց, ովքեր այնտեղ եղել են առնվազն 3 օր։ Լավ, ուրեմն՝ ոչ։ Ես իմ սեփական ապահովագրությունն ունեմ, մտածեցի։ Զանգահարեցի իմ ապահովագրական ընկերություն, պատմեցի պատահածի մասին։ Եվ նրանց պատասխանը ինձ պարզապես սպանեց։ Պարզվում է՝ հեծանիվ վարելը «ակտիվ սպորտով զբաղվել» է եւ ապահովագրական դեպք չի համարվում։ Բայց հեռախոսով խոսող կինը խոստացավ եւս մեկ անգամ հարցնել իր մենեջերին իմ դեպքի վերաբերյալ։ Երկու օր անց նրանցից պատասխան ստացա.
«Հարգելի Վիկտոր, մենք ստացել ենք ապահովագրական ընկերության պաշտոնական պատասխանը, որ դեպքը ճանաչվել է ոչ ապահովագրական։ Այդ կապակցությամբ խորհուրդ ենք տալիս հաշիվները վճարել ինքնուրույն։ Հարգանքով՝ հերթապահ համակարգող Օլգա Լիտվինենկո»։
Եվս երկու օր անց հիվանդանոցից ստացա 2500 դոլարի հաշիվ եւ եւս 300 դոլար՝ ռենտգենի համար։ Քանի որ ԻՄ ապահովագրական ընկերությունը հրաժարվեց վճարել, ես մնացի այդ հաշիվների հետ մենակ։ Ահա այսպես, տղաներ։ Երբ հեծանվային ուղու վրա մեքենան հարվածում է քեզ, դա «ակտիվ սպորտով զբաղվել» է։ Եվ որքա՜ն ԼԱՎ է, որ ինձ հետ լուրջ ոչինչ չպատահեց, եւ որ ես չընկա կցորդի անիվների տակ։ Ահա թե ինչպես են բոլորը հոգ տանելու քո մասին Ամերիկայում։ Այնտեղ դու ոչ մեկին պետք չես։ Ամեն մարդ իր համար է։ Հեծանիվ մի վարեք, եթե գալիս եք IEC.Study-ով, ապահովագրությունը ՈՉԻՆՉ չի ծածկի, եթե հանկարծ ինչ-որ բան պատահի ձեզ հետ։
Բայց այնուամենայնիվ, պետք էր ինչ-որ բան անել, ուստի որոշեցի դիմել նրա ապահովագրական ընկերությանը, ով հարվածել էր ինձ։ Զանգահարեցի նրանց, պատմեցի պատահածի մասին։ Ասացին, որ ավելի ուշ կզանգահարեն։ 3 օր անց փոստով պատասխան եկավ, որ ոչ ոք ինձ ոչինչ չի վճարի ինչ-որ անհասկանալի պատճառներով։ Բայց հուսահատվել չէր կարելի, ուստի որոշեցի զանգահարել նույն ընկերություն, բայց մեկ այլ աշխատակցի։ Եվ, օ՜ հրաշք, այդ կինը համաձայնեց ամեն ինչ վճարել։ Միայն թե ես պետք է ուղարկեի վնասված ամեն ինչի լուսանկարները + բժշկական հաշիվները։ Ես ուղարկեցի պատռված շորտերի, պատռված շապիկի (դրա համար հատուկ պատռեցի հին, անպետք շապիկը), հեծանիվի լուսանկարները, բժշկական հաշիվները։ Վճարեցին ինձ, թե ոչ՝ այդ մասին հետո։
