Հաջորդ առավոտ պատրաստվում էինք գնալ Էվերգլեյդս ազգային պարկ եւ Քի Ուեսթ: Սակայն շատ ուշ արթնացանք, ուստի առաջին կետը հաջողությամբ դուրս մնաց ծրագրից: Ուրեմն, առաջ դեպի ԱՄՆ-ի ամենահարավային կետը!!!! Մեզ վախեցնում էին, որ Ֆլորիդայում շատ շոգ է, բայց երբ մենք այնտեղ էինք, ավելի շոգ չէր, քան Հարավային Կարոլինայում: Իսկ դա ամենաշոգ ամիսն էր՝ օգոստոսը: Միգուցե դա կապված էր «Բիլ» փոթորկի հետ, որը մոլեգնում էր Կարիբյան ծովում եւ փոխում էր օդային հոսանքները, չգիտեմ, բայց եղանակը հենց այնպիսին էր, ինչպիսին պետք էր:))

Ճանապարհն անցնում է Ֆլորիդա Քիս կղզիների շղթայով: Դրանք միացված են մի քանի կիլոմետր երկարություն ունեցող կամուրջներով: Ահա այստեղ են հայտնվում արմավենիները (թեեւ, միեւնույն է, բավարար քանակությամբ չեն, միշտ ավելին ես ուզում): Վարում ենք, չենք կանգնում, մտածում ենք՝ վերջում կլողանանք: Շիշ!!!

Եթե գնաք, կանգ առեք մեջտեղում (օրինակ՝ Իսլամորադայում)՝ լողացեք, արեւայրուք ընդունեք եւ վայելեք կյանքը, որովհետեւ Քի Ուեսթ քաղաքն ինքնին առանց պատշաճ լողափի քաղաք է!!! ավելի ճիշտ՝ լողափ այնտեղ կա, բայց ճանապարհին ավելի լավերը կան!!! Իսկ այդ լողափից նաեւ մայրամուտի տեսարան չկա: ԱԱԱԱԱ!!!!!!!

Քի Ուեսթը պարզվում է իրական ծովահենների քաղաք է՝ լիքը հարբած տղամարդիկ թափառում են քաղաքով, եւ չես հասկանում՝ ով է տեղացի, ով է եկել մթնոլորտը զգալու)) Լողափը միայն քաղաքի հարավում է՝ սիրուն, երեկոյան ընդհանրապես մարդ չկա: Քաղաք հասանք երեկոյան ժամը 6-ի կողմերը: Ապարդյուն փնտրեցինք մայրամուտը դիմավորելու տեղ: Ժամը 7:30: Արդեն մթնել էր: Լողացինք նաեւ այնտեղի լողափում: Պըդըդըշ!!! Վերեւից դույլով լցվեց ինչ-որ բան!! Վժժժուխ!!! Դուդուուֆ!! Հասցրինք վերցնել իրերը: Դեպի մեքենանե՜ր!!!

Հետ վերադառնալիս վարում էինք առավելագույն արագությամբ աշխատող ջնջիչներով՝ ճանապարհին ճոճվելով, ինչպես խելագարներ: Այո, այստեղ ամեն ինչ այդպես է: Եթե շոգ է, ապա շատ շոգ է, եթե աղ է, ապա շատ աղ է, եթե ջուր է, ապա շատ ջուր է, իսկ բենզինը թանկ է))