Հանկարծ ուշադրությունս գրավում է անհայտ ծագման ինչ-որ մեկը։ Կիսաբաց գինեգույն վերնաշապիկով, սեւ տաբատով, ապակենման աչքերով, անհավասար քայլվածքով, մոտ 45 տարեկան տղամարդ։ Նա տիրոջ պես մոտեցավ ինձ մոտ գտնվող մռայլ ռուս աղջկան։ Սկսեց ստանդարտ հարցեր տալ։ Ինչպե՞ս ես, ի՞նչ ես անում այստեղ, պատահաբար Ռուսաստանից չե՞ս։ Ոչ մի հարցին պատասխան չստանալով՝ ջենթլմենը շատ կոպիտ եւ պարզունակ ձեւով հայհոյում է եւ աղջկան ուղարկում հեռու։ «Անհավատալի է», - մտածում եմ ես, ինչ վատ մարդ է։ Իսկ տղամարդը, արդեն հակառակ ուղղությամբ գնալիս, կարծես լսելով մտքերս, կտրուկ շրջվում է եւ ուղիղ գալիս ինձ մոտ։ Ես զգուշանում եմ։ Մոտենալով՝ ասում է մի բան, ինչպես՝ «չէ, դու պատկերացնու՞մ ես, ինչ կով է։ Նույնիսկ բարեւ չասաց...»։ Ես իմաստալից ուսերս թոթվում եմ, կարծես՝ «դե, ամեն ինչ էլ լինում է»... Տղամարդը բնավ չի պատրաստվում գնալ այնտեղ, որտեղից եկել էր։ Պատմում է, թե ինչպես է նոր մի ինչ-որ հիանալի երեկույթի ժամանակ միանգամից խմել երկու շիշ գինի (ի դեպ, նրանից բավականին ուժեղ հոտ էր գալիս)։ Գալիս է Կիրյան։ Զրույց է սկսվում։ Dave-ը ակնհայտորեն ուրախ է անսովոր երիտասարդների հետ նոր ծանոթության համար։ Սկզբում նա վստահ էր, որ մենք ամերիկացիներ ենք։ Նա ոչ միայն ուրախ էր։ Նա լկտի-չարաճճի ուրախ էր։ Նրա մեջ զգացվում էր ինձ համար բոլորովին անհայտ մի բան։ Արտասովոր անկաշկանդություն եւ վստահություն ամեն ինչում։ Բոլորովին նոր եւ անձնական հայացք բացարձակապես ամեն ինչի վրա։ Եվ այդ թափանցիկ, տխուր-անիմաստ աչքերը՝ ոչ թե հարբեցողի, այլ այլմոլորակային էակի, որին հիասթափեցրել է աշխարհում ամեն ինչ, եւ որը իրեն պահում է որպես ամբողջ տիեզերքի թագավոր։ Ես երբեք չեմ հանդիպել որեւէ մեկին, որ գոնե մի քիչ նման լիներ նրան։ Նա եւ՛ վանում էր իր տարօրինակ օտարությամբ, եւ՛ միաժամանակ ձգում։ Նրա խոսքի բոլոր շատրվանները կլանվում էին ակնթարթորեն։ Շուտով մեզ միացավ նրա գործընկեր Alon-ը։ Սա մոտ 25 տարեկան էր, գունատ-շիկակարմիր, երկար-նիհար, համեստ-սթափ եւ անվերջ դաստիարակված։

Զրույցի ընթացքում ինձ հասնում է, թե ովքեր են նրանք։ Երկուսն էլ հայտնի լուսանկարիչներ էին։ Նկարահանում են հայտնիների, քաղաքական գործիչների։ Dave-ը նաեւ օպերատոր է։ (Նրա նկարահանածներից հիշեցի «Underworld»-ը, քանի որ այդ ֆիլմի անունը ունի միակ հայտնի թարգմանությունը)։ Իսկ կայարանում նրանք թափառում են, որովհետեւ պետք է գնային ինչ-որ քաղաքական գործիչների հետեւից, որոնք վաղուց արդեն գնացել էին։ (Եվ, ինչպես կռահեցի, նրանք ուշացել էին Dave-ի պատճառով)։ Ժամը 3-4-ի սահմաններում Dave-ի մտքով անցնում է զբոսնել NY-ով, ինչը նա անմիջապես հայտարարում է՝ հրավիրելով մեզ Կիրյայի հետ զբոսանքի։ Ես հավանաբար հաճույքով կգնայի, եթե մենք այդքան բեռ չունենայինք... Ես պատճառաբանում եմ, որ շատ հոգնած եմ։ Բայց խորամանկ Dave-ը ամեն ինչ տեսնում է։ «Alon-ը այստեղ կմնա, մինչ մենք զբոսնում ենք։ Այդպես չէ՞, Alon։ Թե՞ վախենում ես իրերիդ համար։ Թող, կարծում ես մենք ինչ-որ խաբեբանե՞ր ենք։ Մենք հավանաբար չէինք կրի մեզ հետ 25000$ արժողությամբ տեսախցիկներ»։ Իբրեւ ապացույց՝ Dave-ը բացում է աննկատ ուսապարկը, որի տարածքը ամբողջությամբ զբաղեցնում է հաստ աստղադիտակի նման մի բան։ Բայց ինձ ինչ-որ պատճառով չէր ուզվում ոչ մի տեղ գնալ։ Թեեւ ինչպե՞ս կարող էի Կիրյային գրեթե անծանոթ մարդու հետ մենակ թողնել գիշերային NY-ով քայլելու... Ես մինչեւ հիմա չեմ հասկանում։ Մենք մնացինք Alon-ի հետ երկուսով։ Անհարմարություն էր զգացվում։ Alon-ը նկատեց, որ ինձ այնքան էլ հետաքրքիր չէ, սկսեց հարցնել Ռուսաստանի մասին։ Ես եւս մեկ անգամ նշեցի նրա արտասովոր քաղաքավարությունը եւ կեցվածքը։ Սահուն, հանգիստ, գրագետ խոսք։ Dave-ի լիակատար հակապատկերը։ Հանեց իր տեսախցիկը, սկսեց ցույց տալ հայտնի աղջիկների լուսանկարները՝ դերասանուհիներ, երգչուհիներ... (Ես փորձում էի չցուցադրել զարմանք, ինչպես՝ «դե, ոչինչ չասեմ! յո-մյո! սա չէ՞ Ռիզ Ուիզերսփունը! ՎԱՈ! Սառա-Միշել Գելար!»... եւ այլն... Պարզապես դիտում էի գիտակի տեսքով *)։ Լուսանկարները արված էին ոչ թե պարզապես հիանալի։ Կենդանի, իրական, փայլուն թագուհիներ, գեղեցիկ աղջիկներ փոքրացել էին էկրանի չափերով եւ նայում էին ինձ երջանիկ կենդանի աչքերով։ Ահա թե ինչ աշխատանք է։ Նա այնքան երիտասարդ է (Alon-ը 22 տարեկան է, ինչպես հետո իմացա նրա myspace-ից) եւ արդեն այնքան հայտնի, տաղանդավոր... (Եվ ինչը ինձ բոլորովին շփոթեցրեց. ինչու՞ է նա մեզ հետ իրեն պահում այնքան մտերիմ, քաղաքավարի, ամաչկոտ, մեղմ։ Մենք չէ՞ որ ոչ ոք պետք է լինեինք նրանց համար)։ Սրանք բնավ պապարացիներ չեն, ինչպես ես սկզբում մտածեցի այս երկուսի մասին։ Նրանք հիանալի պրոֆեսիոնալներ են։

Կիրյան եւ Dave-ը վերադարձան։ (Հետո իմացա, որ Dave-ը իրեն պահում էր ինչպես միշտ անպարկեշտ, որ նրանք անցնում էին մոմե արձանների թանգարանի կողքով (երեւի Մադամ Տյուսո) եւ Dave-ը, մատնացույց անելով Նիկոլաս Քեյջի պատճենին, ասաց, որ դա հիանալի տղա է եւ որ նրանք այսօր միասին նստել են սրճարանում, որ երբ նրանց մոտեցավ անօթեւանը բաժակով, Dave-ը ասաց «Դե գնա դու դժոխք! Դու երեւի ինձանից շատ ես ստանում!» (իսկ նյույորքյան «անօթեւանների» միջին աշխատավարձը օրական 150$ է))։

Dave-ը խոսող է։ Անհնար է այդքան շատ խոսել։ Նա պատմեց, թե ինչպես 80-ականներին եղել է Ռուսաստանում եւ տեսել է, թե ինչպես են մեր ծնողները կանգնում կիլոմետրանոց հերթերում հացի համար, տեսել է, թե ինչպես են զոհվում զինվորները Աֆղանստանում... նա ունի իմ տարիքի երկու դուստր եւ կին, որին սիրում է։ Բայց նրա անկանոն կենսակերպի պատճառով նա բաժանվել է նրանից։ Ես նույնիսկ չնկատեցի, թե ինչպես այս օտար եւ արտաքուստ վտանգավոր մարդը վերածվեց մտերիմ եւ հարազատի։ Ուզում էի նրա հետ ավելի երկար լինել, ավելի լավ ճանաչել նրան, նրա համար ինչ-որ լավ բան անել։ Բայց այս վերջին ամերիկյան գիշերը մոտենում էր ավարտին։ Dave-ը սկսում էր սթափվել։ Նրա կարմիր աչքերը մատնում էին նրա տանջանքները։ Եվ նա որոշում է կայացնում. «Հիմա ուղեկցենք մեր ռուս ընկերներին եւ գնանք տուն, չեմ ուզում ոչ մի տեղ գնալ!»։ Վերցնելով մեր անտանելի ծանր պայուսակները՝ Dave-ը եւ Alon-ը դուրս բերեցին դրանք մինչեւ օդանավակայան գնացող առաջին ավտոբուսը։ Դեռ մութ էր։ Մենք նրանց հետ հրաժեշտ տվեցինք ինչպես հարազատների հետ՝ ամուր գրկախառնություններով եւ համբույրներով։ Եվ այնքան չէր ուզվում ոչ մի տեղ գնալ...........................................................................................