Օգոստոսի 29-ի նամակը։
Ուղարկող՝ Անաստասիա Լեբեդեւա, Հյուստոն, Տեխաս
Ստացող՝ Յուլյա Կեդա, Ղազախստան
Գրում եմ Հյուստոնից, Տեխաս։ Կհարցնես՝ ինչպե՞ս հայտնվեցինք այստեղ։ Ինչո՞ւ ոչ Նոր Օռլեանից։
Պլանները ստիպված եղանք փոխել։ Սկզբում ուզում էինք հաջորդ օրը կամ չորեքշաբթի ավտոբուսով գնալ Նոր Օռլեան։ Մտածում էինք՝ այնտեղ կայակինգով կզբաղվենք՝ բոլոր փողոցները ջրի տակ են, իսկ Նորայի հետ չստացվեց։ Բայց պարզվեց, որ բոլոր չվերթները մինչեւ ուրբաթ չեղարկվել են։ ԲՈԼՈՐԸ։ Նաեւ ինքնաթիռները։ Ոչ ոք այնտեղ չի գնում։ Քաղաքը փակ է։ Երեւի նորություններով տեսել ես, թե ինչ է կատարվում այնտեղ փոթորկի պատճառով։ Մենք չգիտեինք՝ ինչ անել, եւ Անյան առաջարկեց մեր ինքնաթիռը նստել Հյուստոնում։ Նոր Օռլեան – Հյուստոն – Արիզոնա։ Դե ինչ, այս քաղաքը ստիպված կլինենք բաց թողնել։ Ավտոբուսի գումարը մեզ ոչ ոք չվերադարձրեց։ Բայց չէ՞ որ Արիզոնայի տոմսերը չպետք է կորչեն։
Եվ ահա իրադարձությունների տարօրինակ շղթայով Հյուստոնը հայտնվեց մեր ճամփորդական օրացույցում։ Նախապես հոսթել ամրագրելով եւ 50 դոլար արժողությամբ Greyhound-ի նոր տոմսեր գնելով՝ երեքշաբթի օրը ճաշից հետո մեկնեցինք Հյուստոն։
Հյուստոնում ժամը 7-ին մթնում է։ Այնպես որ, երբ իջանք Greyhound-ի կայարանում, որը Դաունթաունում է, արեւը գրեթե մայր էր մտել։ Հսկայական ճամպրուկով քարշ եկանք այն ուղղությամբ, որտեղ ենթադրաբար պետք է լիներ մեր հոսթելը։ Դաունթաունը անվտանգ չէ։ Ամենուր մութ նրբանցքներ են եւ կասկածելի մարդիկ, որոնք մանր դրամ են խնդրում։ Բարեբախտաբար, հոսթելը մոտ կես ժամվա ճանապարհ էր։
Առավոտյան Անյան զանգահարեց մեր ավիաընկերություն՝ թռիչքի մասին հարցնելու։ Մենք ունեինք Նոր Օռլեան – Հյուստոն – Ֆինիքս – Ֆլագստաֆ տոմսեր։ Նրանք ասացին, որ ստիպված կլինենք 1000 դոլար վճարել միայն նրա համար, որ նստենք մեր չվերթը ճանապարհի մեջտեղում՝ Հյուստոնում։ Ի՞նչ։ Տրամադրությունս ընկավ։ Մենք զբոսնում էինք լճով եւ անվճար Wi-Fi-ով հիանալի այգում, երբ հանկարծ իմացանք սա։ Ի՞նչ 1000 դոլար։ Որտեղի՞ց մեզ ավելորդ գումար։ Անյան զանգահարեց Greyhound՝ Արիզոնայի տոմսերի մասին իմանալու։ Բայց հեռախոսն անջատվեց։ WTF։ Ասում եմ՝ պետք էր մնալ Դալասում, սպասել ավտոբուսին, իսկ մենք խրվել ենք այստեղ։ Անյայի հետ վիճելով՝ որոշեցինք գնալ ինչ-որ բան ուտելու, հեռախոսը լիցքավորելու եւ ինտերնետով ավտոբուսի տոմսեր պատվիրելու։ Շուրջբոլորը այնքան գեղեցիկ է, իսկ մենք տրամադրություն չունենք։ Անցանք քանդակների այգով։ Հանգստացնում է։ Բոլոր մարդիկ հանգստանում են, կարդում են, իսկ մենք չգիտենք՝ ինչ անել։
Ի՞նչ անել։ Գնացինք Starbucks։ Մնում էր հուսալ, որ եթե նախապես չեղարկենք մեր չվերթը Նոր Օռլեանից, մեզ գոնե 502 դոլարի մի մասը կվերադարձնեն։
Անյան զանգահարեց օդանավակայան։ Շատ երկար խոսեց։ Նրան ասացին, որ մեր ուրբաթ օրվա չվերթը Նոր Օռլեանից նույնպես չեղարկվել է։ Եվ նրանք կփոխեն տոմսերը։ Մենք Հյուստոնից կթռչենք Ֆլագստաֆ։ Եվ վճարել պետք չի լինի։ Երեւի ամեն ինչ կանխորոշված էր՝ ավտոբուսները չեղարկվում էին, հեռախոսն անջատվում էր։ Նման սթրեսից հետո մեզ հարկավոր էր հիանալի ֆրապուչինո։ Միաժամանակ որոշեցինք փոքրիկ շոփինգ անել՝ նման առիթով։
Վերջ, ավարտում եմ։ Կգրվենք։
