Եվ ահա մենք վայրէջք կատարեցինք McCarran օդանավակայանում՝ Լաս Վեգասում։ Օդանավակայանը ուրախացրեց անվճար Wi-Fi-ով, Մինեապոլիսում Wi-Fi չկար, եւ այդ պատճառով փոխանցումները հատկապես երկար էին տեւում։

Մենք «գուգլեցինք», թե ինչպես հասնել այն հյուրանոց, որտեղ համար էինք ամրագրել։ Նստեցինք ավտոբուս եւ գնացինք։ Արդեն երեկո էր։ Վեգասը ապշեցրեց անհավանական ջերմաստիճանով։ Մենք կարծում էինք, որ Նյու Յորքում շոգ է։ Պարզվեց՝ ամենեւին էլ ոչ։

Մենք անմիջապես հասկացանք, որ այսպես կոչված «The Strip»-ից կամ «Las-Vegas Blvd»-ից դուրս Վեգասում անելու բան չկա։ Անապատի սովորական քաղաք։

Հասնելով հյուրանոց՝ մենք այլեւս ոչնչի մասին չէինք անհանգստանում։ Ճիշտ է, սարսափելի հոգնած էինք եւ ուզում էինք պարզապես քնել։ Բայց, ինչպես ասում են, ոչ մի այդպիսի բան։ Երբ մոտեցանք գրանցման սեղանին եւ տվեցինք անձնագրերը, մեզ ասացին, որ չեն կարող մեզ տեղավորել, քանի որ 21 տարեկան չենք։ Այս հյուրանոցը, ինչպես եւ մյուսների մեծ մասը, իր կազինոն ունի, իսկ կազինոյում կարելի է խաղալ միայն 21 տարեկանից, ուստի մենք գիշերվա կեսին մնացինք առանց գիշերակացի։

Բարեբախտաբար, հյուրանոցից հինգ րոպե հեռավորության վրա մենք գտանք Motel 6։ Մոթելների ցանց, հենց այնպիսին, ինչպիսին ֆիլմերում է։ Իրականում այս մոթելները շքեղությամբ չեն փայլում, բայց մենք այնուամենայնիվ ուրախ էինք, որ գիշերելու տեղ ունենք։

Հաջորդ խնդիրը Մեծ Կանյոն ուղեւորություն ամրագրելն էր։ Նույն երեկոյան մենք դա արեցինք եւ հանգիստ խղճով պառկեցինք քնելու։ Ի դեպ, երկար չքնեցինք։ Որովհետեւ առավոտյան ժամը 6-ին մեզ արթնացրեց այն տուրիստական գործակալության զանգը, որտեղ մենք ամրագրել էինք Կանյոնի ուղեւորությունը։