Անշուշտ։ Ես արդարանալու չեմ։ Ինչ կա՝ կա։ Եվ ճիշտն ասած, պետք է գոնե մի քիչ արկածախնդիր լինել՝ Ռուսաստանից պոկվելու եւ Աֆրիկա թռչելու համար։ Ընդ որում՝ ոչ թե ձմռանը մեկ ամսով տաքանալու, այլ ապրելու եւ աշխատելու համար։ Երեկ Կատյայի հետ հենց այս եզրակացության եկանք։ Այսօր իմ հանգստյան օրն էր։ Ի վերջո։ Օրը թռավ՝ աչքս չհասցրի թարթել։ Կիրակին էլ գրեթե նույն կերպ անցավ. ցերեկվա ժամը երեքին հազիվ կարողացա մարմինս բարձրացնել, կերա, զանգահարեցի Կատյային եւ Իրինային։ Կատյան ընկերոջ հետ զբոսնում էր, Իրան էլ ինչ-որ տեղ զվարճանում էր, արդյունքում ես հեծանիվով գնացի ափի երկայնքով։ Ձախ կողմում «Twelve Apostles» լեռներն էին, աջ կողմում՝ օվկիանոսը։ Մեկուկես ժամ ոտնակները պտտեցրի, ուսիս կախված էր (ոչ անարդյունք) ֆոտոխցիկը։ Մոտ տասնհինգ կիլոմետր հեռացա։ Նայեցի մայրամուտը։ Շարժվեցի առաջ։ Հետ դարձա միայն այն ժամանակ, երբ լրիվ մթնեց։ Հանգստյան օրը զուր չանցավ։ Ինչպես եւ այսօր. զարթուցիչով արթնացա ժամը 11:30-ին, կերա եփած նրբերշիկներ տեղական հացով եւ գոլորշիացող սուրճով, գնացի քաղաք։
ՔԵՅՓԹԱՈՒՆՑԻ ԸՆԿԵՐՆԵՐԸ
Հանդիպեցի Քրիսին՝ անգլիացի ընկերոջս, որի հետ առաջին շաբաթը միասին էինք ապրում։ Քրիսը պատմեց, որ ինքը Լինի եւ Ինդրոյի հետ (մյուս երկու տղաների, որոնց հետ ապրում էինք) մի քանի շաբաթ առաջ գնացել էին Բարեհուսո հրվանդան։ Նաեւ մի քիչ պատմեց իր աշխատանքի մասին։ Նա Քեյփթաունի համալսարանում դասավանդում է «Միջազգային իրավունք» առարկան (եթե ճիշտ եմ հասկացել) եւ աշխատում է պրոֆեսորի օգնական։ Եվ այդ պրոֆեսորից սենյակ է վարձում։ Բայց այս կիրակի Քրիստոֆերը տեղափոխվում է։ Ես նրան պատմեցի իմ աշխատանքի, տեղացի ընկերներիս մասին՝ Իրայի, Կատյայի, Ստասի եւ Կիրիլի։
Ի դեպ, շատ հիանալի է հնչում, որ ես այսքան հեշտ հանդիպեցի անգլիացու հետ եւ մեկ առ մեկ շփվեցի նրա հետ։ Չեմ ուզում ոչ մեկին մոլորեցնել եւ առավել եւս՝ անհիմն դրական լույսի ներքո ներկայանալ։ Իրականում, եթե այս իրավիճակում ինչ-որ մեկը լավն է, ապա դա հաստատ ես չեմ, այլ Քրիսը։ Եվ ես շատ երախտապարտ եմ նրան իր այդ համբերատարության եւ բարության համար։ Դուք տեսնեիք, թե ինչպես ենք մենք շփվում, ինչքան կաղ եմ ես անգլերենով երկխոսություն վարում։ Իսկ առաջընթաց գրեթե չունեմ։ Լեզվով քիչ եմ զբաղվում. միշտ զբաղված եմ, եւ առանձնապես ոգեւորություն էլ չկա։ Թեեւ կուրախանայի ավելի լավ խոսել։
Քրիսը շատ ուշադիր է, զգում եւ փորձում է հասկանալ։ Իսկ երբ ինքն է պատմում, նույնպես փորձում է ոչինչ բաց չթողնել, ամեն ինչ բացատրել։ Իսկ որտեղ չեմ հասկանում՝ օրինակներ է բերում, նկարում, ցույց տալիս եւ օգտագործում է ցանկացած միջոց, որը գալիս է նրա մտքին։ Բախտս բերել է նրա հետ։ Մենք պայմանավորվեցինք ավելի հաճախ հանդիպել, որպեսզի գոնե շաբաթը կամ երկու շաբաթը մեկ միասին ճաշենք (ի դեպ, նրան կենտրոն հասնելու համար երթուղայինով հիսուն րոպե է, ինձ՝ հեծանիվով քսան)։
Քրիսից բաժանվելուց հետո ես գնացի IEC.Exchange՝ ինտերնետի համար, որտեղ ժամը չորսին հանդիպեցի Կատյային։ Խնդրեցինք այդ ընկերներին մեզ տանել «Բարեհուսո հրվանդան»։ Առավել եւս, որ նրանք պարտավոր են մեզ այնտեղ... Ո՛չ Կատյան, ո՛չ Իրան տարբեր պատճառներով այդ տուրում չէին եղել։ Այնպես որ, մենք գուցե նույնիսկ բոլորովս միասին գնանք։ Ուռա՜։ Դեռ չգիտենք՝ երբ։ Բայց շուտով պետք է իմանանք։
Հետո Կատյայի հետ հրաժեշտ տվեցինք, նա այսօր աշխատում է, ես էլ գնացի տուն։ Ժամը հինգին Ստասին եւ Կիրիլին հրավիրեցի հյուր։ Մայրիկիս բաղադրատոմսով «մեգա-ապուր» պատրաստեցի (այս ապուրի իրական անունը չգիտեմ)։ Տղաները գնահատեցին եւ գովեցին։ Ես տեղական հացի մասին իմ կարծիքը հայտնեցի։
— Իսկ ես կարոտում եւ երազում եմ մեր բատոնի եւ տաք, փխրուն աղյուսաձեւ հացի մասին։ Ես այն ավելի շատ եմ սիրում, — պատասխանեց ինձ Կիրիլը։
Հետո գնացինք նրանց տեղացի ընկերների մոտ զվարճանալու։ Այդ մասին պատմելու առանձնապես բան չկա։ Տուն վերադարձա վերջերս։ Հիմա ցնցուղ, կուտեմ, կկարդամ եւ կգնամ «քնելու»։
23:50, 29 հոկտեմբերի, 2008 թ.
